martes, 27 de marzo de 2012

Sobrefoz (Ponga) - Peñe Recuengu

25 de Febreru de 2012

Track: Sobrefoz (Ponga) - Peñe Recuengu



Tenía preparáu esta ruta dende cuantayá y yera una d'eses que ties nel bolsiellu por si fállate dalguna otra. Realmente, foi na primer intentona a Peña Ten cuando, ensín conocer muncho la zona, metiósenos na tiesta, restolar dalguna ruta que saliese del pueblu de Sobrefoz en Ponga.

Asína ñació la ruta qu'intentase xunir los montes Rasu, Recuengu y Zorru y al tener a Nel, los nuesos collacios Pilar y Diego, tuve que poner una ruta que supliese una de les suyes, poro entró ésta al llistáu de la temporada 2011-2012.

Pa llevala a cabu, teníemos la suerte de contar col grupu averáu dende Euzkadi, con Fernan a la tiesta y acompangáu por Oscar, Amaia y Juanan, poro magar, del paséu davezu pela autovía cantábrica hasta Lloviu, tiramos hasta Les Arriondes y d'ehí a Cangues d'Onís onde xuntámonos toos col envís d'almorzar.

Dempués de pinchos, bollería y demás hestories partimos, con otra bona tirada de viaxe per delantre, garrando la N-625 onde pasaremos pelos pueblos de Cañu y Tornín, cruciaremos el puente Dobra, pa entrar nel conceyu d'Amieva, onde travesaremos los pueblos de Buxil, Corigos, Pervís, La Vega Pervís y los Grazos onde topámonos col ríu Ponga.


Partimos del ríu Enol (811 ms)

Equí, tomamos la carretera que sal a la manzorga (AS-261), y nella travesaremos los pueblos de Parcia, La Vega de Sebarga, Les Polvoroses, Santoveña llegando a Sellañu, onde entramos en Ponga. Equí siguimos pela mesma carretera, pasando por Pilanegru, Sotos y La Casona de Mesta, hasta garrar la PO-3, que nos llevará al traviés d'Abiegos y Yanu a la fin a Sobrefoz.

Dicir, que ye ún de los acesos más llargos en coche, pero de lo más guapu que pues alcontrate, ya que durante dellos kilómetros fuimos viendo por partes los cumales ñevaos del Pierzu, La Llambria, les Ñarices de Malhome o'l Recuengu entre otros.

Anque diga nel títulu de la entrada que partimos de Sobrefoz, vamos quitános d'enriba, un par de kilómetros de xubida (y otros tantos de baxada) de la pista que xube a Ventaniella hasta la curva de la riega Enol. Ellí tendremos un bon llugar pa dexar un par de coches ensín molestar en nengún momentu.


Entamamos a xubir coles Ñarices de Malhome detrás

Los preparativos faense pelín llargos y tardamos más de lo normal en ponenos a caleyar, poro pasaes les 10 de la mañana a la fín, tamos ya con tolos trastos necesarios pa descubrir una nueva fastera más de Ponga.

Pa ello, garraremos na mesma curva, un camín que siempre a la manzorga del ríu Enol dirá faciéndonos ascender cómodamente pente lo que nómase como'l Monteayeru, quedando na otra vega'l ríu, el monte Fana.


Guapa visión del Maciédome

Tenemos per delantre una ruta con munches incógnites... nun sabemos cuanta, nin en qu'estáu ta la ñeve, como ye la xubida pela foz de los Argayos, que cumales sedremos a facer... quiciás la ruta preparada seya demasiáu ambiciosa pa esta dómina del añu. Nun lo tengo nin mediu claru.

Anque como siempre, a vegaes, val más nun da-y demasiaes vueltes. Simplemente ye meyor caleyar, echar una güeyada a cumales averaos nel tiempu, como'l guapísimu Maciédome que tenemos a les nueses espaldes, y esfrutar d'una guapa charra colos tos collacios.


Xubimos a la manzorga del Enol hacia la Foz de los Argayos

La sienda ye bien prestosa y bien ceo taremos a puntu d'arrimanos al ríu, ya que tamos a pocu d'adentranos na Foz de los Argayos formada pola Peñe Les Cabriteres a la manzorga y pola peñe Bermeya a la mandrecha. Ambes parés, impresionen más y más, sigún vamos metiéndonos en plena foz.

Xustu enantes d'entamar la propia foz, tendremos que cruciar el ríu Enol hacia la mandrecha y ellí, pisaremos les primeres buelgues de ñeve, bien pegaos a la paré de la Peñe Bermeya, la cual ye la que fai los Argayos de ñeve, que dan nome a la foz.


Cruciando'l regueru Enol

Amás, seremos bien conscientes d'estos argayos, ya que nel primer tramu de foz, travesaremos los restos d'un par. Val más, nun tar nel momentu que cayeron, porque había bonos morriyos en plena argayada.


Avanzamos pela Foz de los Argayos cola Peñe Bermeya enriba nuesa

Llevamos pocu más d'una hora de ruta, cuando vamos dir saliendo de la foz, col envís de dirixinos a la mayada d'Enol. Nel intre, vamos abandonar la ñeve duro que llevamos pisando por mor, de tar protexía poles muries del sol y vamos danos cuenta de lo blando que ta'l restu del camín, faciéndose bien duru abrir buelga.


Pisando na solombra la ñeve hacia'l mayáu d'Enol

Aportaremos a Enol, onde malpenes vese dalgún restu de cabaña, nun sabemos si ye que la ñeve tápalo too o ye que pocu más queda. Dende equí, tendremos ya a nuesa espalda'l Picu Zorru y la so cume menor, el Lluengu, que formen el colláu Zorru.

Y enfrente nuesa tará la Peñe Recuengu, primer y posíblemente única cota a intentar nel día, ya que tamos pasín a pasu, dándonos cuenta, que la ñeve ta nun estáu llamentable. Esto va ser una grandísima realidá, a partir, de que cruciamos el regueru Enol de nuevu.


Cola Peñe Les Cabriteres al fondu cruciamos la riega de nuevu

Equí, van presentase dos posibilidaes, xubir hacia'l colláu Cáldes onde ta la vía normal a la Peñe Recuengu o ascender hasta'l colláu Carambones, dende onde somos a pescanciar una posible vía d'ascensu per una pala ñeve que xube per terraza ascendente.


Empobinámonos hacia'l colláu Carambones en busca de la nuesa vía

Nun tengo, nin mediu claru, porque escoyimos la segunda opción. La verdá ye que camiento que foi la propia dificultá d'avanzar pola ñeve, la que llevónos a la gueta del colláu Carambones. Tengo que dicir, que la dureza d'empozase a cada pasu que dábenos yera completamente frustrante. Agradecer como siempre'l trabayu de Fernan y Juanan nesti tramu, porque yera mui cansáu tirar alantre tol tiempu ún solu.

Como exemplu del estáu de la ñeve, pudimos comprobar como un xabaríl tuvo a puntu de morrer de cansaciu nel intentu de fuxir de nós. Alcontróse con un grupu xente y nun supo pa onde tirar y tal foi l'esfuerzu que dióse por vencíu y quedóse tiráu na ñeve a esperar que pasásemos de llargu. Diónos muncha pena, velu nesi estáu.


Alcontrámonos nel ascensu con un xabaril fozando na ñeve

Pero tampoco ye que tuviéramos pa pasar pena de naide, porque la soba taba siendo muncha pa nós tamién. Demientres, pocu más nos quedaba qu'echá-y un vistazu dacuando pa descansar al Zorru. Que guapu veíase dende la nuesa posición, pero que lloñe taba y qu'imposible de facer nestes condiciones.


El Picu Zorru y delantre'l Lluengu

A la fín, pudimos aportar al colláu Carambones, llugar de pasu pente la Peñe Les Cabriteres y la Peñe Recuengu y ficímoslo con una bona xera na que puso'l final Juanan, abriéndonos buelga durante un bon tramu de xubida.


Sofriendo nel ascensu a Carambones (1413 ms)

Aparte d'un merecíu descansu, esti colláu va dános el placer d'acolumbrar el Picu Tiatordos una vegada más y ye que naide pue cansase de miralu nunca. Augua y dalgo de xintar viénmos al pelo, porque darréu diba llegar lo más duro y nin siquiera sabíemos como taba la vía escoyida.


Colláu Carambones (1413 ms) col Tiatordos y la Llambria a vista

Llevamos pocu más de dos hores de ruta y toca meté-y un intentu hasta peñe tan hermosa. Los tracks que tengo, nengún xube per onde vamos intentalo, así que vamos dafechu ciegos de nenguna referencia.

Falamos un ratín Fernan y yo, de les dos posibles víes, solo vemos factible la de la pala ñeve penriba la terraza. Hai otra posibilidá per un canalizu, pero ver como argaya cachinos de ñeve dende les parés al canalizu nun da nengún bon rollu.

Pangua, que tenía ganes d'echar un gabitu abriendo buelga, ponse a trabayar en cada pasu y fai un trabayu perduru, que podemos siguir yo y Fernan de cerca, demientres los demás, van avanzando na buelga que vamos dexando. Anque con estes condiciones, metiendo la ñeve pela rodiella, lo que pa ún ye pasu cómodu, pa otru con más pesu, pue fundir muncho más, abriendo buelga propia tamién.


Intentando ganar les parés del Recuengu pela pala ñeve

Avanzaremos llentos, averándonos hacia la paré de la peñe hasta que Pangua quédase empozáu nun pasu, y doi'l relevu, pa finar la pala de ñeve de la terraza hasta aportar a la roca, onde descansu un ratu fuera de la ñeve y espero a ver como sigue avanzando la xente.

Toi nun puntu, nel que tenemos que facer una travesía penriba d'una peña tumbada. Nun ye mui difícil, pero ye dalgo espuestu, porque la pala ñeve acábase nesta peña y p'abaxo tal canalizu empozáu pente les muries.

Falo cola xente y digo que sigo p'arriba a ver que m'alcuentro, si solo ye esti pasu, podríase dir asegurando a tol mundiu pa xubir, pero alcuéntrome con un tarrén amestáu de ñeve y peña, más vertical que lo otru y veolo complexu pa tanta xente.


Enmediu del voláu tarrén amestáu de ñeve hasta l'arista

Fernan, tampoco s'alcuentra seguru coles botones de plásticu que lleva y dase la vuelta, colo que los demás tamién deciden baxar faciendo un pocu de culuski, muncho más cómodu qu'empozase na ñeve de nuevu.

Asína, que tan solo pasó detrás mío Pangua. Fizo'l pasu de la placa tumbada y metímonos pocu a pocu, n'otra palina de ñeve na que preferí sacar el piolé pa dir un pelín más seguru, ya que yera abondo más vertical que la otra.

Dempués d'esta pala, tocó amiestu de roca y ñeve, más vertical, que supero bien. Pangua paez que tien piores sensaciones, pero sígueme con bon xeitu, poro metémonos n'otra palina de ñeve blando, hasta aportar a una peñona, qu'oblíganos a escoyer superala pela mandrecha o manzorga.


Picos pa un lláu y la Llambria y Tiatordos pa otru

Una pena que nun haya nenguna semeya casi d'esti tramu, porque foi un bon exerciciu de confianza a la hora de facer monte. Pamidega que la opción de baxar yera más chunga que siguir alantre. Les poques semeyes son col móvil, cuando al menos yo, taba nun llugar más relaxáu. A Pangua-y tocó salir en dalgún pasu guapu.

Finalmente, salimos pela manzorga de la peña, pa dempués meténos nun estrechu canalizu pente dos peñes, que xúbese faciendo dalgo d'oposición y magar d'esti pasu, alcuéntrome nun de los piores pasos mentales nos que tuve.

Solo agüeyo una seta de ñeve y vacío pa tolos llaos. Dígome, que ya pue ser la cresta del Recuengu, porque sinon tamos nun marrón de puta madre. Sigo p'arriba piolé na man y llego al puntu más altu de la seta... menos mal, la cresta sigue alantre y veo un pelín a lo lloñe'l cumal del Recuengu.

Pangua, avérase a la mio posición y diz que vaya como acoyona esti caberu tramu. Siguimos alantre pela cresta con munchu güeyu, porque la cayía pa la Cuesta L'Aldea son 400 ms d'hostia y pal colláu Cáldes, tampoco presta muncho, jeje.


Pangua xintando na Peñe Recuengu (1654 ms)

Finalmente, con curiáu, dalgún pasín aéreu y dalgún trepe-destrepe, somos a aportar a los 1654 ms de la Peñe Recuengu. Nun se si dalguien metióse d'esti xeitu dende la collada Carambones hasta'l Recuengu per esta vía y tampoco importa demasiáu. Tamos enriba y lo que toca, ye tranquilizase un pocu, xintar dalgo y restolar per onde tenemos la baxada normal al colláu Cáldes.

Asína que... abrazu pente los dos, llamadina a los d'abaxo, diciendo que tamos bien, pero que foi h.odía la cosa y que vamos baxar pela normal, si ye que l'alcontramos. Ellos nun ven factible, facer nada más, nin xubir al Recuengu pela normal nin dir hasta'l Rasu. Costó-yos un triunfu la travesía de colláu a colláu y tan tranquilamente xintando en Cáldes.


Baxando pela vía normal con munchísima ñeve

Casi una hora y media llevónos esti ascensu dende Carambones, asína que magar d'un cuartín d'hora de descansu, decidímonos a baxar fartucos de ver les Peñes Santes del Cornión, Tiatordos, Pierzu... y con cierta sensación d'una necesidá fuerte de tar a seguru.

Al contrariu que pal ascensu, pal descensu sí fixámonos nel gps y gracies al track que tenía, alcontramos la vía de descensu que d'entamu llevarános per un tramín más vertical amestáu hasta aportar a una gran palona de ñeve que diagonalmente de norte a sur fadrános descender hasta un pasu pente una peñona solitaria y una paré vertical.

De primeres, baxaremos con muncho curiáu cola ñeve penriba la rodiella y tendremos un bon sustu, ya que les nueses pisaes faen un argayu, quedándonos paraos nel sitiu hasta que fina tol espectáculu de ver dirse tola ñeve baxo los nuesos pies.

Poquín a pocu, baxaremos hasta'l pasu de la peña y la paré, con curiáu de nun liala parda y nesi puntu ya, tendremos el pasín pela ñeve más vertical hasta ver al fin tola pala de ñeve que baxa hasta'l colláu. Equí ya sí, culuski montando una argayada fina, jeje.


Al fin, nel colláu Cáldes (1389 ms) pola vía normal al Recuengu

Con una paliza fina nel cuerpu, vamos aportar al colláu Cáldes (1389 ms) dempués de media hora de baxada, ya que la parte final, menos pindia, ye un auténticu infiernu, metiendo la pata hasta'l cadril en más d'una ocasión.

Alcontrase colos collacios, contá-yos el nuesu ascensu y les poques posibilidaes de xubir que camentamos había pela normal, ya que la gran cantidá de ñeve blando yera insufrible y ver que dá-yos igual non xubir, qu'esfrutaron de la ñeve y del día, nun tien preciu. Sois los meyores.


Sele baxada hacia Enol y a la foz de los Argayos

Con venti minutinos de descansu y xinta pa Pangua y pa mí, que veníemos derrotaos, vamos ponénos nós tamién a baxar al alcuentru de tol grupu que ya tirara p'alantre ya que tábense quedando frios.

La baxada...., pues nada too p'abaxo hasta la mayada d'Enol y n'alantre, cola buelga abierta de la xubida, ya foi rápida y bien ceo tábemos ya metíendonos na Foz de los Argayos, pa dempués caleyar selemente pol Monteayeru penriba'l ríu Enol, hasta l'entamu de la ruta na pista a Ventaniella.


Dexando a lo lloñe los oxetivos non cumplidos

La ruta... pues con sensaciones rares.... per un llau ficimos una bona ascensión, pero van dos rutes siguíes, que nun soi a facer con tol mundiu lo que tengo programáu y nun me presta dexar a la xente pelín defraudada.

Anque nesti casu, foi l'estáu de la ñeve'l que torgónos les aproximaciones rápides col envís de facer cumales, nun te quedes del too agusto, sin compartir cume con tola xente qu'anímase a dir de monte y quédome pensando si nesti casu, la opción sensata yera facer toos xuntos l'intentu pola normal, anque naide pudiere llegar.

En resumen, nesta ruta de tastu amargu, Pangua y yo ficimos la Peñe Recuengu, faciendo pa ello 7,3 kms y superando un desnivel de 990 ms nes casi 6 hores de llucha cola ñeve y a tramos cola caliza.


Camudando'l Camín na Peñe Recuengu

Nesti día de ñeve pestosa ficimos una guapa vía na Peñe Recuengu: monte prestosu astur de Ponga

Ver progresos en: Retos montañeros

martes, 6 de marzo de 2012

Villayu (Llanera) - Gorfolí - Taborneda

4 de Febreru de 2012

Track: Villayu (Llanera) - Gorfolí - Taborneda



Un día más, teníemos planeáu dir a facer la ya ansiada ruta al Nogales, pero paez ser que los meteorólogos teníen na tiesta meténos unes d'eses informaciones de megafríu siberianu, con temperatures de campu base nel Himalaya.

Asína que, como teníemos ganes de facer dalgo igualmente, que meyor que dir a la gueta de les cotes más altes d'un conceyu tan montañosu como.... Llanera, jajaja. Ye broma Pangua, a mi préstame pola vida conocer llugares nuevos, poro fuimos tan guapamente y con bon ánimu a da-y preste al míticu Gorfolí y al picu Taborneda como cota más alta.

Pa ello, magar del desayunu en Llugones, vamos tirar col coche hasta garrar la As-17 la cual fácenos pasar pola Venta'l Gallu, Coruño, El Cruce y la capital de Llanera, Posada, onde dempués de travesala, tomaremos la Ll-2 pocu enantes d'Abarrío.


Semeya d'entamu en Villayu (252 ms)

Per esta carretera pasaremos al llau de los pueblos de Monteagudo y Les Areñes hasta aportar al crucie de la Verdera, onde garramos la As-233 hacia la manzorga pa pasar per Barreo, Fanes y nel siguiente crucie a la mandrecha, finar en Villayu, onde con un día mediu espeyáu y fríu vamos preparanos pa calecer caminando lo más ceo posible.

A les diez de la mañana tamos nello y saldremos de Villayu pel camín de la vega esquierda de la riega Campanal, la cual siguiremos pasándonos llueu a la mandrecha y nun abandonando esta pista hasta un crucie onde vemos un depósitu d'augua.


Caleyando per pista hacia Cullacampos

Nesi crucie, fadremos una envuelta a la mandrecha nel que la pista, va empindiase enforma y nun fadremos otra envuelta hasta un ratín más alantre, pa empobinanos finalmente pela faldera del Picu Gorfolí, hasta'l colláu de Cullacampos (448 ms).


El picu Taborneda enfrente nuesa

Coles antenes del Picu Taborneda, malnomáu Gorfolí, enfrente nuesa vamos entamar un penosu ascensu al Picu Gorfolí, el cual ye bien reconocible por una forma cónica casi perfeuta y ta dafechu asitiáu nel conceyu de Llanera.


Sigún vamos xubiendo ábrense les vistes al valle del ríu Soto

Lo de l'ascensión penosa, ta más que xostificáu, por mor de lo estráu de cotolles y de la ínfima sienda que vamos siguiendo como podemos. De xuru, que foi ún de les piores ascensiones de mi vida, ya que lloñe d'esfrutar, tocó sofrir con unes cotolles rabioses por abrasanos les pates.


Pangua nel Gorfolí (586 ms)

En pocu más d'una hora tabemos les tres mocines del Xuan de la Borrina: Rebe, Silvia y Paula, nesta cume, que sin les ñubes del día, pudiera tener unes bones vistes sol cordal de L'Aramo, Picu Couríu o la Xerra Manteiga, por exemplu.

El casu ye qu'un ciertu resquemor nes pates a lo qu'amestáronse dellos trapucos de ñeve en mou orbayu, fízonos baxar en cuanto antes de los 586 ms del Gorfolí.


Baxamos de nuevu a la pista

Dempués d'una baxada, qu'entamó con bones perspectives, per una especie de canal d'augua con pinta d'artificial qu'alcontramos, pero que finó nuna cotollada fina nos caberos pasos, aportamos de nuevu al colláu anterior, onde xuntarémonos cola pista que vien del pueblu de Barreo en direición a la xerra de Taborneda.

Nel intre, vamos separtanos en dos grupos, ya qu'encamiento a les neñes a siguir hacia'l "picu les antenes" demientres Pangua y yo, buscamos un camín dende la pista, p'ascender al siguiente cumal, Picu'l Campu La Llebre.

Magar d'unos diez minutos fozando pente cotolles como xabalinos, un nuevu sufrimientu montañeru llegó a mi ser. Ya conocía'l cansanciu, el fríu, l'esfuerzu, la dureza ya inclusu'l mieu, lo que nun conocía ye'l dolor. Un dolor insoportable, d'intentar avanzar per un llugar dafechu zarráu y abandonáu pol home a les males yerbes.


Ascensión al Campu La Llebre (536 ms)

Desistimos ya intentámoslo dende'l siguiente colláu, el de Ca Morraca'l Guapu. Cuando aportamos a él, vimos que Paula, Rebe y Silvia diben a bon ritmu pal Taborneda y nós alcontramos otra especie de canalizu d'augua que sirviónos pa xubir a la carrera al Campu La Llebre.

Na parte cimera, esti canal finaba y diónos pasu a un llaberintu de cotolles casi más altes que nós, que travesamos hasta alcontrar el puntu más altu (536 ms), d'esti Campu La Llebre, del que va tiempu que de "campu" tien solo'l nome.


Baxamos al colláu de Ca Morraca'l Guapu

Cola sensación de... "quien me mandaría a mi", metéme nestos proyeutos montañeros de xubir cotes d'un valir montañeru escasu, aportamos a Ca Morraca'l Guapu, que prefiero nun saber quien yera'l tal guapu, jeje.

Dende equí, ascenderemos esta vegada, per un bon senderu al Picu Taborneda, demientres vamos dexando atrás n'altor les dos cotes anteriores, del que tan poca bona alcordanza tenemos y tendremos nun futuru.


El míticu Gorfolí de Llanera

Con casi tres hores de ruta y col cielu mui encapotáu, aportamos Pangua y yo, a les casetes del Picu Taborneda, onde tan esperándonos les neñes que ya xubieran como tiros va unos minutinos y xuntos averámonos hasta'l vértice xeodésicu, al qu'esguilaremos pa facer un pocu'l fatu nes semeyes.


Faciendo'l pih.u nel vértice xeodésicu del Taborneda (618 ms)

Col rollu del cotolléu nes cumes del Campu La Llebre y el Gorfolí, ye abondo más tarde de lo que camentábemos, asína que nun taremos más de diez minutos nesti monte, que tien unes guapes vistes de la ría d'Avilés y non tan guapes de la industria astur, jeje.


Siguimos avanzando pol cordal de Taborneda

Ensín más, siguiremos avanzando pela pista del cordal de Taborneda y escaecemos el picu del mesmu nome, que sigún onde lleamos pue nomáse o malnomase Gorfolí, Bufarán, Pedregalón, Friera... y tiramos hacia'l colláu que forma'l regueru Valbona.

D'esti primer colláu, con llagunines, xubiremos a una primer cota de 563 ms, el picu Valbona y magar d'ésta tocará baxar a otru collaín, p'ascender cenciellu al Picu La Felechosa de 548 ms, el cual ya zarraba'l contéu de cotes pel día de güei o al menos d'entamu.


Nel Picu La Felechosa (548 ms) con Avilés al fondu

Nesta llomba, aprovecharemos que salió un pelín Llorienzu, pa sacános una semeyina cola costa d'Avilés al fondu y baxaremos per un senderu, dalgo argayáu de les lluvies, hasta'l colláu de la Veredona, au suponía yo, una sienda que nos ficiera baxar hasta la pista que pasa pol Forcón, pero taba dafechu perdía polos escayos y yera impracticable.


Siguimos cordal alantre pol Picu del Mediu

Asína que, tocónos inda xubir un picu más, el del Mediu, de 478 ms y perteneciente al cordal de Faidiellu, pa garrar, agora sí, nel so descensu una pista que diba llevános a les envueltes del Forcón.


Descendemos per amplia pista pol Forcón

Dicir que pue facese'l descensu, pela pista que baxa pel monte Verde, lo cual fadría una baxada más rápida hasta depositanos na carretera que lleva a Villayu. Pero... como siempre, nun anduve mui espabiláu y la pista dexóme llevar tranquilamente hacia'l Forcón como dixe enantes.


Más pista pol Reguerón y Campanal hasta tornar a Villayu

Del Forcón, tocarános ascender unos metrinos hacia'l Bioleo, onde travesaremos el Reguerón, pa siguilo a posteriori hasta la so xuntanza cola riega'l Campanal onde tamos ya nel depósitu d'augua onde entamáremos l'ascensu pela pista de la faldera del Gorfolí.

Con pocu más, facemos el mesmu camín al llau del Campanal, hasta topános col pueblu de Villayu magar de les 4 hores y 50 minutinos de ruta, nos que ficímos un total de 11, 8 kms y superamos un desnivel de 835 ms d'altor.

Al final, diónos hasta tiempu a tomar el vermú en Llugones, anque un pocu tarde y de siguíu, tirar pa casina a xintar, pasáu les 4 y echar una d'eses siestes que tanto presten cuando aproveches la mañana...


Camudando'l Camín coles mocines del Xuan de la Borrina

Nesti fríu día dimos preste a les 4 cotes de Llanera: Picu Taborneda (618 ms) primer cota de Llanera ya Illas y vértice xeodésicu, Picu Gorfolí (585 ms) segunda cota, Picu Valbona (563 ms) tercer cota y Picu La Felechosa (548 ms) cuarta cota.

Ver progresos en: Retos montañeros