miércoles, 26 de abril de 2017

Pombayón (Ponga) - Picu Canellín

11 de Marzu de 2017

Track: Ponte Pombayón (Ponga) - Picu Canellín


Alcuérdome siempre del picu Canellín por varies razones. Una d'elles fué entrugame Carlos, qu'onde taba, ya que salía nel famosu llibru de los cien montes d'Asturies y nun tenía daquella mui claro onde andaba.

Llueu, tamién costaba alcontrar información amañosa p'ascendelo, hasta que los collacios de los de las Claras, sacaron una circular bien prestosa, na que sacante del propiu picu en cuestión, lo más importante como casi siempre yera'l percorríu.

Poro, cola ruta marcada na llibretina de pendientes, tocaba tener la oportunidá de facela y dempués de que na Xuntanza de la temporada pasada, na que'l tiempu nun mos dexó facer lo planiáu, tuvimos que reservala pa otra vegada y al fin tocó poder conocer el Canellín y la so redolada.

Semeya de grupu penriba nel Monte Cuevu (625 m)


Pa ello, facemos la típica tirada en coche dende Xixón hasta Lloviu pela Autovía'l Cantábricu, pa siguir pela N-625 hasta Cangues d'Onís onde empobinámonos hacia los Beyos pasandopelos pueblos de Cañu y Tornín, cruciando la ponte Dobra, pa entrar nel conceyu d'Amieva, onde perpasaremos los pueblos de Miyares, Corigos, Pervís, La Vega Pervís, Santiyán, Precendi, Campurriondi, Vega de Cién y Ceneya aportando a la ponte Pombayón, que crucia'l Seya y que sírvenos de referencia p'alcontrar aparcaderu.

Na realidá, vamos aparcar a la fin, pelín más alantre d'otra ponte que llibra la riega la Redonda, nomada como la de Rilluengu. Dexaremos el coche nel aparcaderu y tiraremos caleyando dellos metros la ponte, pa xusto enantes de la curva, garrar un pindiu senderín nomáu como'l camín del Llacigón que nos introducirá na guapa viesca de Cuevu.

Travesamos el monte Cuevu pel Camín del Llacigón y salimos hacia'l seu la Cruz del Picu

Pa los que nun lo conocen, sorprenderá-yos la guapura d'esti fayéu, asína como'l pasu pela Forcada de Redonda y la posterior visión d'un tabayón de la riega, onde alcuéntrase un llugarín preciosu, con ponte pa cruciar la riega Redonda y una poza onde caye l'agua, faciendo una postal de cuentu.

Tuve la suerte de conocelo baxando del H.ucantu y sabía que diba encantá-yos al grupu, asína que tomamos estos pasos con tranquilidá, pasando pela mayada Redonda y metiéndonos dafechu nel tramu más duru y pindiu del día, col envís de salir hacia'l Seu la Cruz del Picu.

Xubiemos el Seu la Cruz del Picu pa descansar en Baenu

Dicir que la xubida pel monte l'argayu d'Entrecueves fízose menos enguedeyósa que cuando la descendimos nel H.ucantu y sacante na fonte onde entama'l pedreru ye bien cenciella de siguir. Poro, más apriesa de lo camentáu, plantámonos na llerona y llueu ficimos el seu La Cruz ensín mayores hestories, pa descansar un bon ratu nel guapu mirador que ye Baenu.

Casi colo más duro fecho y magar d'un triagu d'agua y picar dalgo siguimos ascendiendo penriba de les cabañes de la Canga, per tarrén amestáu hasta aportar al Cuetu'l H.o, onde entamará un caleyar relaxáu y preciosu per un fayéu d'ensueñu. 

Salimos del Cuetu'l H.o per un fayéu hacia la cimera'l monte

Tomámoslo con calma, el día nun da intenciones de ponese malo, asína qu'esfrutamos de cada pisada pel fayéu, agüeyando cada detalle de la viesca ya sea los tueros vacíos de fayes, fayes tumbaes a mou de cañicón o antigües trincheres qu'amuesen l'arte de la guerra nun llugar perfeutu pa la emboscada.

Aportaremos a la fín a la parte alta del monte, onde empobinarémonos per senderinos hacia la cumera'l monte, faciendo'l picu Los Cuchillones (1153 m) como primer ascensión del día, col envís d'acolumbrar tolos grandes montes que nos arrodien... pero tamos nel pior día del añu pa les vistes.

Ascensión a los Cuchillones (1153 m) con cero vistes

Ye la realidá, un par de díes d'incendios ensin xacíu n'Asturies y tamos envueltos nun borrín gafientu, que güel a fumu y a muerte peruquiera que nos movamos. Con esti percal, nun mos paramos muncho a descansar y descendemos de los Cuchillones hacia'l Pozu L'Armada.

Baxaremos a pinchu penmediu d'otru fayéu bien guapu, que nos dá momentos divertíos per delles vallines hasta topános nun h.ou llamargosu onde alcontrámonos col Pozu L'Armada que lloñe d'animar a averase a ver lo profundu que ye... anima a escapar viendo como la tierra y la fueya resbaria hacia'l so gargüelu.

Baxamos hacia'l Pozu L'Armada pa siguir hacia'l Picu Canellín

Dexamos atrás esti furacón y ascendemos la llampa que va llevanos al crestéu final hacia'l Picu Canellín. Tengo lleíu que si yera un pocu aérea en dalgún sitiu, pero namás lloñe de la realidá, ya que siempre va protexía pela manzorga y nun tien dengún pasu aéreu sacante que t'arrimes a la mandrecha penriba la canal del Canellín, caberu'l cumal.

Poro, nun vos esmolecer que ye cenciella y el cumal nun día curiosu non, como'l nuesu, tien unes vistes d'acoyonar tanto pa los Beyos, como pa los montes de Ponga y Casu, como pa los d'Amieva, como pa los cumales occidentales del Cornión... y así hasta la fartura... ye un mirador ablucante, esti Canellín.

Picu Canellín (1108 m) y les sos vistes grandioses depende'l día jeje

Llueu de xintar el bocata, abandonamos el Canellín, pel mesmu crestéu hacia'l pozu L'Armada, onde lo normal sería averáse al colláu H.oniella y baxar peles cangues del Valle a garrar el camín del Carbón, pero nós, vimos una amplia vallina que daría accesu hacia la pindísima Canal del Canellín y tamién a la viesca que baxa hacia'l camín del Carbón.

Como non, siguimos esa amplia vallina que tanto nos llamaba, hasta topanos cola boquera que daba como non, a una pindísima viesca. Nun quiero saber como baxa la canal del Canellín, pero esta viesca tamién tien lo suyu, asina que con calma vamos faciendo envueltes per onde paez más pisáu, hasta facer un últimu pasu más vertical pa garrar el nomáu camín del Carbón.

Baxamos a fueu hacia'l Camín del Carbón

Una vegada que plantámonos nesti camín, con bona caxa en munchos momentos, descenderemos apriesa peles sos llargues envueltes, sobretou na primera parte, ya que la viesca ye pindia enforma y na parte final el tarrén faise más amigable y el camín piérdese un pocu, anque les marques marielles nos árboles van siguir guiándonos hacia'l mayáu de Llirimundi.

Ye un parte perguapa de la ruta, na qu'esfrutamos d'un fayéu, el del Teyéu, nel que sacábase carbón vexetal d'ehí'l nome y que poquín a pocu si nun-y vamos dando uso los montañeros, acabará por perdese como tou nesta Asturies del Paraísu Matorral.

Descendemos de Llirimundi per pista hacia Valderañes

En Llirimundi, garraremos una pista, qu'hasta agradezse un pocu pa caleyar cola calma y con pasu ampliu. Destaquen les guapes vistes de les cabañes col picu La Corona detrás y col pueblu d'Amieva nel valle pente esti el cordalín d'Amieva.

Nun será mui llarga la pista y abandonarémosla, saliéndonos a la manzorga per un ampliu camín d'entamu, que tórnase nun senderín que baxa direutu penmediu'l valle de Valderañes, hasta aportar a les cabañes de les Teyes.

Vamos siguiendo caleyos mediu perdíos peles Teyes

Aquí salímonos pela mandrecha d'estes, pa siguir mediu pela riega, mediu per senderu pente la viesca, hasta qu'alcontrámonos con un crucie. Dicir crucie, ye dicir muncho, porque salen senderos pa tolos llaos y equivocase ye lo mas cenciello.

Agora, diría que lo ye meyor siguir de frente con tendencia a la mandrecha p'aportar a Rañes y ellí buscase la vida hasta alcontrar la entrada al camín de la Llorea'l Beyu. Pero nós, a sabiendes que dende Rañes costaba muncho alcontrar el camín pa enllazar, fuimos a la gueta d'un pocu d'aventura.

Metémonos nuna riega dafechu perdía p'aportar al camín de la Llorea'l Beyu

Y cuando vas a l'aventura que t'alcuentres? Pues broza a esgaya, nun tarrén qu'a tramos tornóse malu enforma d'andar. Aún así, fuimos empobinándonos per una riega correutamente per onde meyor fuimos viendo, hasta descender un pequeñu tramu más ampliu, onde alcontramos dalgún finxu y traces de camín.

Llueu, mirando con más calma, vimos un par d'opciones de senderu que veníen de Rañes de xuru: unu travesaba un bardial estráu d'escayos que paecía un infiernu d'atravesar y l'otru venía más embaxo per un tarrén de peñes con mofu y árboles cayíos hasta dar col senderu de la Llorea'l Beyu.

Esfrutamos d'esti camín colgáu con tola tranquilidá

Ya metíos n'él, llegó'l tiempu d'esfrutar d'estos caminos que tan sólo'l maxín humanu tien a bien facer, con armadures de madera penriba de vaos nos tabayones o armadures de muria que llevanten varios metros.

La inxeniería pastoril d'esti camín colgáu ye ablucante y dedicámonos namái qu'a caleyar con calma viendo'l ríu Seya munchos metros pembaxo nueso. De primeres tendremos la parte más zarrada pola broza, amestándose a les armadures más increyibles y los pasos más colgaos onde hai que poner tolos sentíos.

Increyible la construcción de los pasos penriba los Beyos

Más tarde... el camín abrirase y continuará colgáu so la carretera Los Beyos, avanzando peles falderes del Canellín dando vista a les milenta canales que xuben hacia los altores. Pela cueta, mirar p'abaxo ye necesariu pa nun tirar piedres ya que diría pa la carretera pudiendo facer una bona avería a los coches, asina que sollertes al caminar.

L'únicu pero... a esti maraviyosu camin de la Llorea'l Beyu ye que vamos dir acompangaos pela rede llétrica, fadiándonos toles semeyes de Los Beyos y quitando un puntu de guapura al percorríu. De toes formes, ye imposible nun dir pasándolo pipa durante tou esti tramu de la ruta.

Acabamos aportando a la carretera pa tornar hacia Pombayón

Ensin más, tolo bono va finando y pali pali vamos averándonos de nuevu a la ponte Pombayón, baxando de nuevu a la carretera, nun tramu final nel que tenemos que tener munchísimu curiáu ya que les lleres dexen les piedres nel camín a puntu caramelu pa tirales a la carretera.

Pisando l'asfaltu, namái que tendremos que siguir hasta'l coche según nel apartaderu que lu dexáramos completando una ruta circular perguapa de 11 km, na que superamos un desnivel positivu de 1190 m nun total de 7 hores y 35 min.


Despedímonos de los Beyos hasta la próxima...

Camudando'l Camín nos Beyos