martes, 28 de agosto de 2012

Cueva de Ágreda (Soria) - Sierra del Moncayo

7 d'Agostu de 2012

Track: Cueva de Ágreda (Soria) - Sierra del Moncayo


Pues como siempre que toi de vacaciones en tierres sorianes, suelo preparar daqué pa facer monte, esti añu casi tenía preparáu toles rutes posibles pa finiquitar tolos dos miles de Soria, pero ente les folixes, dir a Valdenebro a esguilar y el calorón d'esti añu, tan solo pude salir un día y amás en solitariu.

Nun tuve la suerte de tener compaña y casi lo foi meyor, porque lo que tenía programáu yera duru pa llevar xente. Asína que llevántome, a les 5 y media la mañana en Recuerda y a les 6 toi saliendo del pueblu en plena nueche, col envís de facer tolo que pueda de ruta pasando'l menor calor posible.


Primer vistazu a la Sierra del Moncayo

La verdá ye que'l camín en coche fízoseme cortu y pasé per pueblos como Berlanga de Duero, Almazán y Gómara enantes d'empobiname al mio aniciu de ruta: Cueva de Ágreda pero enantes d'aportar paréme nel arcén de la carretera a facer esta semeya d'alborecida.

La semeya ye una amuesa d'esta xerra del Moncayo... espeyáu en toles direiciones menos nel cumal que tien una boina de ñubes perestraña, qu'a lo postrero pude sentir nel mio propiu pelleyu.


Casi de nueche pa salir de Cueva de Ágreda (1288 ms)

El casu ye qu'a les 7 la mañana toi preparáu pa salir y faígolo pela caleya tres de la semeya que llevaráme pegáu al ríu Trasmoncayo, alloñándome del pueblu sele, demientres xubo hacia la Atalaya.

Hai que dicir, que pocu más abaxo del pueblu, sal una pista que va llevanos direutamente al colláu al que tengo intención d'empobiname, pero si a dir en solitariu améstes-y enguedeyame metiendo los tracks y tener el gps colos mapes namás... ya sabes, pues tires d'orientación y fuera.


Salimos caleyando pel barrancu de la Fuente de Mendruguillo

Poro, aporté a la Atalaya y decidime a garrar el regueru del barrancu del Royo qu'empató col de la Fuente del Mendruguillo y que sería finalmente'l que diba llevame nel sen correutu hasta Las Majadillas, onde perpasé pola mandrecha los restos de corrales d'oveyes y xubime hacia la pista, que venía dende'l pueblu unos metros penriba mía.

Too taba siendo práuticamente nuevu pa mi, llevo'l gps pero nun llevo los tracks y amás ye la primer ruta potente na que voi en solitariu y per un llugar que desconozco dafechu. La sensación ye rara ya inda nun les tengo toes conmigo, así que decido facer les coses poquín a pocu y lo primer ye aportar al colláu.

Xubiremos del colláu de Canto Hincado hacia los Cejos

En menos d'una hora dende que saliera toi nos 1482 ms d'esti colláu, que ta pente'l Canto Hincado y la faldera de la Peña Negrilla, primer dos mil al que pretendo ascender. Tamién, fíxome nos cartelos que señalen les distancies a los pueblos ya que toi na pista qu'arrodia tola Sierra del Moncayo y ye per onde pasa la mítica Calcenada, la cual tuve tentáu de facer dalgún día, pero los escesos suelen salir caros.

Del colláu salen varies pistes madereres y yo voi garrar la de más a la mandrecha, la cual fadráme xubir cómodamente en llargues envueltes hasta aportar al final d'esta en Los Cejos, onde finen los árboles y camiento que ya toca ponese a facer l'ascensión a la Peña Negrilla.

Ascendiendo a Peña Negrilla baxo les ñubes col baxu soleáu

La pista quitóme muncho desnivel y salgo de 1850 ms hacia'l cumal, metíendome per unes lleres pa llibrar el tarrén d'arbustu baxo que faíse molestu p'avanzar. A estes altures, ya tengo na tiesta'l ruxerux d'un vientu que parez azotar con fuercia y soi a comprobalu del too cuando faigo cume nos 2077 ms de la Pena Negrilla.

Ye'l mio primer dosmil soriano de la sierra del Moncayo y ye la primer vegada qu'acolumbro'l verdaderu Moncayo y lo que toi sintiendo nun me presta muncho. Nunca viera un monte con asemeyáu calter raru meteorolóxicu.


El Moncayo dende Peña Negrilla (2077 ms)

Ta completamente soleyeru'l día pa tola fastera soriana y tamién pa la maña y el Moncayo tien un marabayu de ñubes con formes rarísimes y el vientu les trae y les lleva de continuu, ensín xacíu.

Nun se mui bien que facer, así que tiro al menos hasta'l siguiente dos mil, baxando tan solo unos metrinos a un colláu con chozu de piedra y en pocu más d'un cuartu d'hora toi nos 2111 ms de la Peña San Miguel, onde nun se pue parar del vientu que fai y el sol xuega coles ñubes dándo posibilidá de miralu de frente ensín quemase la vista.


Siguimos col sol tapecíu hasta la Peña San Miguel (2111 ms)

Son les diez menos venti de la mañana y llevo dos hores y media de ruta y camiento pa mí, que nun voi tornar pa casa ensín intentalo y amás de xuru qu'acaba abriendo anque toi pasando casi fríu a estes hores.

De too, apréndese y ye la última vegada que salgo de monte ensín dalgo de ropa curioso. Namái que tengo'l xilecu polar y nun ta siendo suficiente, poro pel momentu voi baxar lo más aína posible hasta'l colláu de Pasalobos que separa estes dos cotes del conxunto del Moncayo.


Camentando posibilidaes col Moncayo al frente

La baxada sigo facíendoles per lleres y n'otru cuartu d'hora toi nos 1945 ms del colláu, onde alcuentro abellugu al llau d'unos árboles, sentándome un ratín, xintando dalguna barrina que merqué'l día anterior y echando un papáu d'aquarius pa quitar la sede.

Nel intre, per primer vegada veo aportar hasta'l colláu a un pareya de senderistes que salúdenme a lo lloñe y tornen so los sos pasos hacia la parte maña de nuevu. Nun tengo claro, que taben faciendo per ellí y pamidega que pensaben lo mesmu de mí, hasta que viéronme tirar p'arriba.


Ascendemos dende'l colláu de Pasalobos pela vertiente soriana

Yeren les díez de la mañana, nun me diba quedar ensín intentalo, asína que garré tola ropa que tenía de más... una braga y tiré p'arriba con xeitu, esfrutando d'una xubida bien guapa, na que les montoneres de h.itos de piedra diben llevándome con seguridá a pesar de la ñebla qu'esnalaba alreor de mí.

La verdá ye que foi una ascensión disfrutona y les cortes envueltes del senderu penriba de les piedres sueltes nun se me fizo nada pesáu colo qu'a pesar del fríu que pasé cuando aporté al cumal de Pico Moncayo y a los 2313 ms taba encantáu cola decisión de tirar p'arriba.


Cumal del Pico Moncayo (2313 ms)

La sorpresa foi cuando alcontréme con un mar de vivacs nos que taben refuxaes decenes de persones. Quedé ablucáu ya que de la mayor de la soledá n'ascensión pasé a nun poder casi nin faceme la semeya de rigor nel vértice xeodésicu.

Tampoco distrayime demasiáu y namái tocar el vértice metíme yo tamién nun vivac pa protexeme del vientu ya intentar calecer un pocu, xintando chocolate como si non costase. D'otra miente, naide de los grupos qu'había per ellí, nin siquiera saludó asína qu'a lo mío.

Siguimos caleyando sierra alantre con vistes a la vertiente maña

Tuve tiráu unos doce minutos y decidime a siguir alantre, anque'l día nun acaba d'abrir. Total, más fríu ya nun podía pasar, poro siguí alantre tol cordal, viendo lo que m'esperaba per delantre... una sucesión de llombes hasta l'aburrición nos que lo únicu que facer yera poner un pie tres d'otru.

De camín diba saludando a la xente, que venía tapada hasta les oreyes como podía y baxé hasta'l colláu del Alto de las Piedras, onde aporta una ascensión pol barrancu del Coludillo que sal del mesmu pueblu de la Cueva. Yera la opción d'escape que tenía si'l tiempu calteníase murniu.


El tiempu paez aselar demientres sigo conociendo'l Moncayo

A la escontra, paez que va aselando y agüeyo con allegría'l cielu azul demientres paso penriba del cuartu dosmil del día, el cerro de San Juan (2274 ms) y magar de baxar d'ésti tópome col final de la xubida dende la vertiente maña nun collaín y como non, con otros tantos montañeros más.

Tol mundiu sigue a la so bola... dame un pocu de pena esto, así qu'ensín más, sigo hasta otru altu más el del Corralejo que va dar pasu a un descensu un pocu más llargu hasta'l colláu de Morcas (2135 ms) onde a la fín, un paisanu de Zaragoza con casa en Alcalá del Moncayo, para a charrar un ratín.

Cabera ascensión al Alto del Moncayo (2224 ms)

La verdá ye que taba aburríu de tar colos mios camientos y vínome bien falar un ratín con esti home, qu'entrugome como taba la cosa penriba, diciéndo-y que llegaba nun bon momentu ya que ya taba abriendo.

Despedímonos y siguimos caún pal so llau, siguiendo camín hasta l'últimu esfuerzu en desnivel, superando casi otros cien metros de desnivel hasta'l Alto del Moncayo (2224 ms) onde salúdame con un bostezu un xigantescu mastín que taba curiando les oveyes.

Paso un poco a lo lloñe, nun vaya ser que nun-y preste la mio presencia y coto lo que me paez el puntu más altu col gps pa dempués descender un pelín hasta'l vértice que tien el nome de Lobera anque'l monte seya'l Alto del Moncayo.

Vértice nomáu como Lobera pelín más baxo que l'Alto del Moncayo

Llevo una hora dende'l Pico al Alto del Moncayo y agora pega'l solín, poro refúxome del vientu col vértice y reláxome un ratín ya que voi sobráu de tiempu, demientres xinto dalguna llambionada y frutos secos.

Casi toi apigazando, cuando apaez un pastor qu'entrúgame si viera oveyes, digo que ta xustu al otru llau de la llomba y siéntase un ratín conmigo a falar. Otra vegada, qu'agradezco enforma falar un ratín y amás interésase d'au vengo y entama contame delles hestories d'esti monte.

Más qu'hestories foron bonos conseyos d'esti pastor, el cual tuvo a puntu de morrer de fríu un iviernu, quedándome pa dientro un "nun m'estraña, si fai fríu n'agostu como va tar n'iviernu" y tamién aconseyome nun averase con posibilidá de tormenta ya que como bien dixo "esta tierra atrae la chispa".

Baxando hacia'l colláu de Santa Lucia

Nun tuve más, que mirar pa onde taba sentáu, pa ver que toles piedres teníen un collor arroxáu de fierru, nun duldé nin un minutu de tal afirmación y más cuando contóme que va unos años un rayu matárale 350 oveyes d'un chispazu.

Magar d'esta charrada, despídome y entamo lo que diba ser una llarga y penosa baxada. Primeru foi hasta'l colláu de Santa Lucía, onde m'asperaba una ascensión de 3 ms hasta'l Alto de la Majada Alta, caberu dos mil del día.

Y dende ellí, garré a bon ritmu'l barrancu de las Neveras hasta que na loma del mesmu nome, garré una eterna pista, na que cada envuelta tenía más d'un kilómetru y sumáu a que na parte baxa ya nun pegaba'l vientu, el calor tornábase horrible.

Penosa baxada per amplies envueltes hacia la carretera

Finé a la fín, les maldites envueltes y al altor de la riega de la Fuente del Buitre, paréme nuna roca a xintar el bocata aprovechando la solombra y el pocu frescu que daba'l ríu. Nun me podía creyer qu'en malpenes hora y media de baxada pasara de tener fríu a morrer de calor.

Venti minutinos de xinta y nun quise parar más, ya que yeren les dos de la tarde ya inda tenía un bon tramu por facer, el cual diba llevame per un camín al llau de la riega, hasta la carretera que venía dende Beratón hasta la Cueva.

Infernal paséu pel asfaltu caliente pente Beratón y Cueva

Nin que dicir queda, que la ruta perfeuta sería en travesía, dexando un coche en la Cueva y otru en Beratón, porque sinon, toca pues lo que me tocó a mi, comerme 7 kms d'asfaltu baxo un sol plomizu.

Nos tracks, tenía marcaos caminos al llau de los ríos pa facer esti tramu, pero cola hora que yera nun tenía munches ganes nin motivación pa poneme a buscalos al traviés de los mapes asína que carretera y manta y casi n'otra hora y media taba de nuevu nel pueblu de la Cueva onde nun había un malditu chigre onde tomame una cervecina... manda coyones.


Camudando'l Camín colos Altos del Moncayo despeyaos

En resumen, guapa ruta a facer en travesía o n'otra dómina del añu con menos calor, porque fríu de xuru que fai arriba, jeje. En total foron 8 hores y media, nos que caleyé un percorríu de 31,3 kms y superé un desnivel positivu de 1520 ms, pa conocer tolos dosmiles d'esti monte tan peculiar que ye la Sierra del Moncayo.

Nesta llarga ruta fice 7 dosmiles de Soria: Peña Negrilla (2077 ms), Peña San Miguel (2111 ms), Pico Moncayo (2313 ms), Cerro de San Juan (2274 ms), Alto del Corralejo (2273 ms), Alto del Moncayo (2224 ms) y Alto de la Majada Alta (2003 ms)

Ver progresos en: Retos montañeros

martes, 14 de agosto de 2012

Pandecarme (Cangues d'Onís) - La Torrezuela - Vegabañu (Sayambre)

7 de Xunetu de 2012

Track: Pandecarme (Cangues d'Onís) - Vegabañu (Sayambre - Llión)



Mal durmir, nervios durante la selmana... quier dicir que tamos ante'l mayor retu montañeru del añu, la Travesera Integral de Picos. Como non, la nueche anterior nun ye nin meyor, nin más tranquila... poro llevantase a les 6 y media de la mañana, ensín pegar güeyu ye lo más normal al menos pa mi.

Esti añu ye un pelín desastrosa la loxística de la Travesera y vamos salir de Xixón 4 persones y 3 coches, jeje. Conmigo vien César, el cual tuvo casi esapaecíu durante tol añu montañeru y vamos facer camín xuntos hasta Cangues d'Onís onde alcontrámonos col restu del grupu p'almorzar, entre los que tan Simón y Pangua que tamién vienen dende Xixón y pela parte vasca tenemos a Tito, que debuta na Travesera, Bittor avezáu a estes aventures y Fernan, co-entamador de la travesera conmigo.

Ya tamos toos, asína que restolamos onde meter dalgo pal cuerpu magar de los abrazos de rigor y sin quedar mui agustu col almuerzu, partimos hacia Cuadonga pola As-114 hasta Sotu Cangues onde garramos la As-262, pasando por La Riera y Muñíu, hasta Cuadonga, onde fadremos la xubida davezu a los llagos de Cuadonga.


Semeya de grupu nel aparcaderu de Pandecarme (1082 ms)

Magar d'aportar al llagu Enol, nel colláu Les Veleres, vamos siguir hacia l'aparcaderu de la fuente Verdayes, más conocíu como Pandecarme (anque Pandecarme ta pelín más alantre siguiendo al Mirador del Rei) pa preparanos pa xubir hasta'l refuxu de Vegarrionda, tramu bien desplicáu na entrada del blogue: Pandecarme (Cangues d'Onís) - Refuxu de Vegarrionda.

Estos tramos, perconocíos pa nós ya, son una fonte de relaxación, de dir caleciendo les patuques, de falar de mil temes, d'esfrutar d'esos cumales que vemos y que dalguna vegada ya pisamos... en fín, de tornar a ser rapacinos qu'ensín nengun esmolecimientu dan pasín a pasu, casi a saltinos con tola felicidá del mundiu... anque llevemos una mochila de 60 litros hasta riba, jeje.



Esfrutando del cielu azul nel tramu hasta Vegarrionda

Asína ye... al menos Fernan y yo, los que tenemos na tiesta completar la travesera vamos cargaos enforma y eso fai que'l caleyar seya reposáu, llentu... dando-y preste pasín a pasu a la hora y media de tramu hasta'l refuxu vieyu de Vegarrionda onde pararemos a garrar augua na fonte y a picar dalguna barrina pa garrar fuercies.

Pel momentu, tenemos un día claru, pero nes cotes más altes del Cornión, podemos agüeyar que la ñube fai sombreru nelles, colo que nun les tenemos toes con nós, no que refierse a pasar un día mui soleyeru.

Averándonos pela Llampa Cimera al Porru Bolu

Aún así, garramos con xeitu la Llampa Cimera, empobinándonos hacia la fina figura del Porru Bolu, el cual tenemos que bordiar baxo la so base pela mandrecha. Dalgunos de nós, ya ficimos esti mesmu percorríu p'ascender al Requexón pero otros esfruten d'esti guapu pasu per primer vegada, como Simón.

 
Bordiando'l Porru Bolu dando vista al Requexón y a los Tres Poyones

El caleyar anque va garrando ritmu, nun mos fae dexar de falar de les vistes hacia'l Llagu Enol, d'au va la vía d'escalada al Porru Bolu, de la guapa cresta de los Argaos... pero sobretou alcordámonos d'aquellos primeros pasos hacia'l colláu La Fragua na primer estaya de la nuesa primer travesera: Travesera Picos (2009 - 2010)- Estaya 1 ... qu'ilusión llevábemos y que nuevu yera tou d'aquella.

Y nun ye que llevemos menos ilusión, pero alcuérdome de casi conocer los nomes de les peñes per andar restolando nos mapes y non por conoceles personalmente, jeje. Aparte, Fernan yera una auténtica enciclopedia pa cada entruga que-y facíemos... agora toos tenemos un pocu más d'esperiencia y les charres durante'l tramu conocíu suelen dirse desgraciadamente hacia la política y los tiempos que tóquenmos vivir.


Siguimos el nuesu avance hacia'l Mosquil de Cebolleda (2098 ms)

Pasín a pasu, diremos superando la barrera de los 2000 ms y con ello dexaremos embaxo nuesa, les cotes del Cuetu Llagu, los porros Bolu y Mayada a la manzorga, los Poyones a la nuesa mandrecha y tou ello sedrá nes pindies envueltes de la cuesta Cebolleda.

Nesti tramu, de casi hora y media, dende'l refuxu vieyu de Vegarrionda hasta los 2098 ms del Mosquil de Cebolleda, pasamos de los cielos azules y el solín, a respiganos col fríu vientu que fai esnalar les ñubes penriba. Esto fadrá, que toque abrigase bien, quedándonos un pelín atrás Simón y yo, demientres se pon los guantes, que tan bon resultáu-y darán tol día.


Oxetivu... la Torrezuela

Xustu nel Mosquil de Cebolleda (2098 ms), sedrá onde a la fín, acolumbremos el nuesu oxetivu secundariu del día... La Torrezuela. Ta claru, que l'oxetivu cimeru ye finar, sinon a ver onde durmimos, jeje. El casu ye que la cara de Simón, al ver la imponente paré norte de la Torrezuela, foi de... nun te pasaríes poniendo esta torre nel menú??

Bordiando'l h.ou de la H.uente Prieta hacia La Torrezuela

Nel intre, xuntámonos col restu del grupu y siguiendo la mesma sienda qu'empobínase baxo les muries de les Torres Cebolleda hacia la H.orcada Santa María, vamos bordiar esos h.oos qu'agospien la h.uente Prieta, hasta separtanos d'esi senderu xustu cuando entama dafechu a xubir hacia ella.

Nesti tramu hacia la base de La Torrezuela, tendremos que superar pasos penriba los ñeveros esistentes, otros de dalgún destrepe o trepe pa travesar dalgún h.ou y sobretou un pasu llateral penriba d'una aérea grieta, enantes d'upanos a la H.orcada L'Alba (2222 ms), que sirvirános de campu base pal ascensu a esta cota llende d'Amieva y Cangues d'Onís.


Guapu tarrén amestáu de ñeve y caliza

Casi faen les 4 hores, cuando dexamos les mochiles nel abellugu onde camentamos xintar más tarde y ensín pesu, dimponémonos a dar preste a esti guapu cumal. Dende la nuesa, posición vemos una primer trepada que dará pasu a lo que paez una llarga cresta, asína que tirámonos a por él.


A pola Torrezuela colos Estribos y la Cabra Blanca presentes

Llevamos un cordinu de 30 ms por si acasu, pero nun albidramos una necesidá d'usu, anque por seguridá, faigo que Pangua que va con mochila d'ataque cargue con él. D'entamu, arrancamos con una primer trepada que dexarános no altu d'un primer hombru.


Primeros pasos de trepe hasta l'hombru

Otra opción que vese a les clares na tercer semeya superior, ye bordiar pela manzorga esti primer trepe y nunos pasinos con dalgo de patiu ganar un canalizu que dexarános na cresta, anque como pudimos comprobar a la baxada, tien más menos la mesma dificultá y dalgo más de piedra suelto.


Pasos de l'aérea cresta y última trepada al cumal de la Torrezuela

Una vegada que tamos na cresta, hai que tar sollerte pa facer los distintos pasos, yendo si nun se ta seguru a cuatru pates, pa superar sobretou'l filu de la cresta, relaxándose'l patiu al final d'esta, pasando a una cabera trepada pa encumar los 2307 ms d'esta cuarta cota d'Amieva.

Cume la Torrezuela (2307 ms)

Defechu, nun ye un ascensu con demasiada complexidá, pero nel nuesu casu, el vientucu que siguía azotando, fízonos tar pelín incómodos y unos minutinos foron suficientes, pa sacar la semeya de rigor y colar d'ellí, enantes de que'l vientu dexáse de contener la lluvia que paecía querer facer actu de presencia.


De nuevu la cresta y canalizu de baxada

Menos mal, qu'aguantó y pudimos facer la baxada tranquilamente, percorriendo l'afilada arista, coles caídes de les parés de les Torres de la H.orcada y d'Enmediu enfrente, dando pasu dempués a baxar pol canalizu comentáu enantes qu'adientrándose na paré sur, fízonos baxar con una supuesta mayor facilidá, hasta les mochiles.

Les dos y media de la tarde, yera una hora estupenda p'abellugase pente la caliza de la H.orcada L'Alba y xintar descansando unos venti minutinos, enantes de tener que despedinos d'un de los participantes de la Travesera. Pangua tenía que tornar el solu hasta Pandecarme, por compromisos musicales... otru añu que nun pue facela entera, una pena pa toos perder la so compaña.


Entainando nel bordéu al H.ou de les Poces

Magar de la xinta, vamos pasar a la travesía superior del H.ou Les Poces. Digo superior, porque la ruta normal hacia la H.orcada Les Poces, vien dende la H.uente Prieta arrodiando pela mandrecha La Torrezuela y traviesa'l h.ou Les Poces hasta la h.orcada.

Asína que, garramos un claru senderu que pegáu a la paré sur de la Torre d'Enmediu, descenderá per una vira yerbosa hasta que nel so puntu más baxo, faínos mirar si habrá que baxar hacia'l h.ou peles distintes terraces. Mal rollu.


Ablucante travesía peles parés de les Tres Maríes y Torcu

Menos mal, que Fernan alcuérdase del pasu y tirando con decisión al traviés de sucesivos trepes y destrepes pela caliza, guiyarános pente les parés baxeres de Les Tres Maríes, pa lo postreru baxar a la parte alta del h.ou, el cual travesaremos pelos ñeveros, col envís final de la H.orcada Les Poces na vista.


Tramu más cenciellu hacia la H.orcada Les Poces

Hai que dicir qu'esti tramu, sedrá'l más complexu de siguir y que con ñebla o sin conocer esta traviesa, más vale nun metese nella, porque les cayíes hacia'l h.ou en dellos pasos son importantes.

Como exemplu, dicir qu'esti tramín de malpenes un kilómetru, llevónos casi una hora, hasta qu'a la fín, pudimos aportar a la h.orcada que da pasu, pente Los Estribos y la cresta de la Torre'l Torcu, a la fastera llionesa de Picos.


H.orcada Les Poces (2102 ms)

Y como por arte de maxa... el tiempu, que nel intre inda taba aguantando, dexó de facelo y púsose a xarazar tiñendo de prietu toles peñes que nos arrodiaben, faciendo que sacásemos chubasqueros mocheriles y humanos y dándo-y un toque de complexidá al bordéu de les aguh.es que vienen de la Peñasanta Castiella.

Pa entamar, tendremos que bordiar pela manzorga'l h.ou de la Llerona, el cual tien dos salides bien conocíes... una ye la h.orcada Les Poces, de la que nós venimos y la Forcadona que da salida dende'l h.usantu pente'l Torcu y la Peñasanta Castiella.

Un plizcu más d'emoción p'arrodiar Peñasanta Castiella: la lluvia

Xustamente esta gran montaña, "la reina de Picos", sedrá la que nos dexe enriba nuesa dellos cumales, como son l'aguh.a'l Gatu y la del Corpus Christi, nel nuesu camín peles prietes pedreres qu'arrodien la cabera aguh.a nel pasu hacia la Vegagüerta.

Sedrán momentos, de cansanciu y un pocu de negatividá por mor del tiempu. Entrar pingando dafechu, nun yera lo qu'albidraba nos meyores suaños pa conocer el seutor de la Bermeh.a, jeje. Aún así, namái que dimos vuelta a la Aguh.a'l Corpus Christi, pudimos acolumbrar dellos cumales como'l Cuetalbo y la Punta Estremera, asína como les Torres de Cotalbín so la Vegagüerta. Lo demás taba tapecíu pel negrén.


Baxando hacia Vegagüerta (2032 ms)

Na perguapa Vegagüerta (2032 ms), tuvimos una alcordanza pa Iker, que tien na tiesta xubir la sur de la reina y a nós, con solo ver la metá del paredón prietu, ya nos daba la risa... paecía la puerta de Mordor y nun convidaba a nada bonu, jaja.

Ensín más, con casi 7 hores nes pates, tornamos a la ruta y una vegada más tocónos xubir otru colláu que nesti casu bordiaba pela mandrecha les torres de Cotalbín, pa ganar a posteriori'l camín del Burru, el cual nun interminable senderu va penriba de los h.oyos del Caballu al Este y pembaxu del Cuetalbo primeru y penriba de los h.oyos d'Argüeyes dempués al Oeste, hasta'l colláu del Burru (2132 ms).


Llargu camín del Burru hacia'l colláu del Burru (2132 ms)

Dicir, qu'a pesar de que dexara de llover va un ratín, el tiempu siguía revueltu, anque dacuando dábanos dalguna allegría, viendo los Puertos de Cuba asoleyaos, parte del macizu central o l'oxetivu de la siguiente estaya de la travesera, la Peña Bermeh.a.

Tamién comentar, que les mios primeres intenciones, cuantayá viéronse torgaes polo llarga que taba siendo la estaya y ye que'l maxín idegara una ascensión más penriba del Cuetalbo y la Punta Estremera pa baxar per Valdecarombo hasta'l Chamozu y d'ehí pela riega la Rebellada a Vegabañu.

Baxando pente la ñebla pela canal del Perru

Dafechu fuera d'horariu. Asína que magar del colláu del Burru, garramos pente la ñebla la canal del Perru, que fízose amable na so baxada poníendonos en media horina nel colláu del Frade, onde ya vemos nos cartelos que nuna hora taremos tomando una birrina nel refuxu de Vegabañu. Casi había aplausos... más d'ocho hores ya nes pates.


Más descensu hasta'l colláu del Frade (1770 ms)

Ensín más, tirámonos pel senderu abaxo, dexando cumales a esquierda y a drecha, como'l Peñón de la Iglesia, el Cerru o'l Cuetu Salambre y con fame de finar la ruta, metímonos na guapísima viesca de Cuesta Fría, onde casi nun esfrutamos lo que debíeramos de tanta belleza de viesca autóutona.


Perguapu paséu pente la viesca de Cuesta Fría y el so Roblón

Aún así, una paradina nel míticu roblón de Cuesta Fría, algamando'l so abrazu ente los 6 yera bien merecía y llueu siguimos a fueu, travesando en delles ocasiones afluentes del Dobra, como'l Valdelafuente y el Truéganu enantes d'aportar a les praeres de Vegabañu, acolumbrando per primer vegada'l refuxu que tantu naguábemos.


Finando la primer estaya de la Travesera en Vegabañu
Ellí, taben esperando por nós, Bea y Josean, que ya nun teníen claru, si díbemos apaecer nalgún momentu y ye que dimos preste a esta primer estaya de la Travesera 2011-2012 a les 9 hores y 20 minutos dende que diéramos el primer pasu en Pandecarme, percorriendo una distancia de 20.9 kms y superando un desnivel acumuláu de 1702 ms.

Paliza mayor de lo camentáu y eso que nun ficimos el plan d'aniciu, jeje. Eso sí, lo que tampoco sabía yo, yera lo guapu del refuxu, la ducha calentina que pudimos dános, lo bien y mui abundante que foi la cena y la suerte de poder descansar esa nueche como nos merecíemos.

Al día siguiente tábemos a tope pero esa ye otra hestoria.... segunda estaya


Camudando'l Camín con Simón na Travesera 2011-2012
Nesta primer estaya de la Travesera 2011-2012 ficimos La Torrezuela: dos mil d'Amieva y Cangues d'Onís, cuarta cota d'Amieva y pertenez al club 111 de PicosVer progresos en: Retos montañeros