Camudando'l camín

Premoñu (Les Regueres)

2012-05-23T13:52:00.000+02:00

El pueblu de Premoñu nel conceyu de Les Regueres ye'l llugar onde menos pudiérase albidrar una escuela d'escalada, pero nun ye así, ya qu'al llau del calce del ríu Nalón, tenemos una peñona caliza na que tan equipaes delles víes.

Pa llegar a Premoñu, nós garramos l'autovía "Y" en direición Uviéu y siguimos dempués en direición Grau pola As-63, hasta la salida de Llera, al cual aportamos pela N-634 empobinándonos hacia la Vega d'Anzó, pero enantes desviámonos a la mandrecha pa cruciar primeru la vía'l tren y el ríu Nalón per una estrecha puente, pa pasar primeru per Valdunu y llueu aportar a Premoñu.

Vista del ríu Nalón dende Premoñu

El camín, sal xustu enfrente d'un guapu horru y pa dexar los coches hai que tener un pocu de suerte, pero más alantre o más atrás pela carretera o entrada de dalgún camín, pue arrimase ensín molestar.

Per esti camín, caleyaremos, hasta pasar una portiella d'allambre y metíos nun prau saldremos en diagonal hacia la parte baxera'l prau, onde sal un camín que déxanos en menos de cincu minutinos nes víes de la peña y cola guapa vista sol ríu Nalón.

Pie de vía bastante cómodu

Hai un total de 9 víes, que van dende'l V hasta'l 7a+ pero nun fiarse muncho de los graos, ya que ye una graduación pelín más baxa que nel L.lano u Otura y aparte l'adherencia y la bona téunica de pies ye imprescindible.

Tol munciu pegándose cola de calecer músculos (Berto, Gus, Pau y Sonia)

Tengo que dicir, qu'esta escuela tien el placer de proporcioname'l mayor vuelu de mi hestoria esguiladora y el grau de la vía yera un 6a, poro quiero amosar que'l grau en toles víes nun ta regaláu nin muncho menos y que si vos presten los cazos y tirar de brazu, nun ye'l llugar más afayaizu entos.

Pepín en dos víes distintes

Personalmente, como préstame esguilar en tolos tipos posibles d'estilu y l'adherencia siempre dióseme bien, esti llugar motívame abondo y la equipación, con chapes dalgo distanciaes (más de lo que me gusta) da-y un puntu d'aventura y mieu, ca vegada que méteste nuna vía.

Pau nun V+ bien guapu

Con tou, a pesar de nun ser un gran llugar pa escolinos na escalada, si que'l V+ (Vieja Pelleja) preciosu da la posibilidá de continuar la vía hasta una segunda paré más alta, onde hai un bon descuelgue que da'l xeitu perfeutu pal top-rope en toles víes de la mandrecha.

En resumen, escuela llocal, pocu visitada, nel que pues pasar un día o una tarde o mañana, casi meyor, con bona tranquilidá y l'acabar frayáu física y mentalmente t'aseguráu al final de los pegues téunicos.

Actualizaciones croquis (Mayu 2012)

Premoñu

Croquis modificaos por mi de la escuela d'escalada de Premoñu, por mor de Piratas Free. Gracies y col so permisu.

La Molina (Cabrales) - Cabeza Llerosos - Poncebos (Cabrales)

2012-05-18T13:01:00.002+02:00

13 de Mayu de 2012

Track: La Molina (Cabrales) - Cabeza Llerosos - Poncebos (Cabrales)

7 de la mañana y toi esperando nel puntu de quedada por Simón y Haritz, col envís de recoyer a Pangua y llargarnos esnalando a Arenas de Cabreles onde quedamos con Fernan, Bea y Josean, p'almorzar unos prestosos pinchos.

Comos siempre la ruta p'Arenas ye garrando l'autovía del Cantábricu hasta Posada de Llanes onde tomamos direición a Cabrales al traviés del Altu d'Ortigueru, y ya baxar a los pueblos de Canales, Carreña, Poo y a la fin Arenas.

Esta vegada, tocónos rabilar un pocu más colos coches y Fernan y yo, fuimos dexar el míu en Poncebos (fin de ruta), pa tornar cola so furgo hasta Arenas, onde recoyemos a tolos collacios y tiramos ruta atrás, por Poo, Carreña y Canales onde desviámonos a la manzorga hasta'l guapu pueblu de La Molina.

Partimos de la Molina (359 ms)

Nun son les 9 y media de la mañana, cuando tamos preparaos ya pa entamar a caleyar, lo cual ye mui positivu, ya que la ruta va ser llarga y traigo engañáu a Simón con que taremos a les 8 en Xixón, jeje. Al menos vamos intentalo.

Nun podemos entamar meyor, ya que pasiar pol pueblu de La Molina ye una maravilla, pa dempués de cruzalu, meténos nuna más grande como ye'l pasu del puente Pompedru travesando'l potente ríu Casañu.

Caleyamos hacia'l Puente Pompedru onde travesaremos el ríu Casañu

Estos primeros pasos vamos dalos sele, con tranquilidá, esfrutando de tolo qu'arrodia a esti ríu que güei baxa gafu, por mor del desxelu d'estos díes. Magar de la puente, dexamos atrás la Peña Valle, a la que vimos una prestosa vía de deportiva y vamos meténos pente los cuetos de Tamañán y el Pandu, hasta garrar la sienda qu'empobínanos a la Cueste'l Pandu.

Equí finaron les tonteríes y primeru al llau de la riega la Voluga y llueu a partir de la braña'l Pandu, vamos alcontranos cola Cueste'l Pandu, que tien de cueste lo que'l nome-y pon, y va ser pindia ensín descansu.

Empobinámonos pela Cueste'l Pandu

El día pel momentu nun quier abrir y como les vistes son pelín murnies, baxamos la tiesta como los burros y tiramos p'arriba de continuu, dando pequeños descansos en dalgún colláu pa reagrupanos.

Tol ascensu sedrá penriba d'esti Pandu, hasta que na cabaña del Coterón, camudaremos el camín de tierra pel empedráu, que n'envueltes más curties, fadrános ascender pente la caliza de la Peñe Tresllase qu'a lo postreru dexarános nel primer gran mayáu del día, Valdellase.

Xubimos del Coterón a Valdellase pente la ñebla

Tamos en mediu de la ñebla y nun tenemos nin una oportunidá d'esfrutar d'estos guapos mayaos, aún así, siguiendo pol gps pasamos del entamu de Valdellase hasta la fastera más profunda onde hai delles llagunes.

Equí, tendremos que dir hacia'l colláu Llinares, pa dempués d'ello empobinanos hacia la braña de Redondiella, anque xusto enantes de meténos de plenu, vamos facer un xiru hacia la manzorga, pa pasar al llau de la Teyera Ceribios que pocu más alantre dexarános na guapa mah.ada Ceribios.

Descansu na mah.ada d'El H.ascal (1457 ms)

Más o menos, siguimos ensín ver nada. Paramos un poquín, a tomar dalgo d'augua, ya qu'anque nun mos pega'l sol, si que tamos sudando enforma por mor d'una fuerte humedá. De Ceribios, averarémonos hacia la Vega les Cuerres, pero ensín llegar a ella, xubiremos per un tarrén calizu, nomáu el Beduyal, que dexarános pocu dempués na mah.ada d'El H.ascal (1457 ms).

Sabemos que tamos embaxo de La Peñe'l H.ascal, pero nun la vemos de nenguna manera y a pesar de que Fernan diz de continuu qu'abre, cada vegada que lu diz, tórnase a cerrar el borrín, coles rises de Bea y Josean.

Facemos camín na ayalga del ríu H.ascal

Del H.ascal, vamos pasar a l'ayalga de la ruta: nos mapes vemos que pon dalgo así, como ríu H.ascal y enriba too, tamos oyéndolu. Asína que baxamos de la braña, per casi un escaleru y alcontrámonos pente la ñebla con un valle ampliu que paez avanzar pegáu a les parés verticales parés de la Peñe'l H.ascal.

La nuesa direción ye valle riba, pero queremos ver esi ríu y averámonos a él, baxando un pocu, cola sorpresa d'alcontranos col ríu zarrándose en posibilidaes d'escapar contra'l requexu que faen delles paredones. El ríu desapaez delantre de los nuesos güeyos soterrándose per un sumidoriu increyible.

Poquín a pocu abre'l día nas Esmenadas

Magar d'esta sorpresa, siguimos pel valle del ríu H.ascal arriba y lo fadremos gayoleros penriba del calce, ya qu'apaez y desapaez, viéndolo dacuando per furacos o saltando per dellos escalones sigún vamos ganando altor en pasos más pindios.

Tamos ante un tramu casi festivu, al que va xuniéndose'l día que poquín a pocu y a pesar de les amenaces a Fernan por dicir na, ta abriéndose al fín y vemos casi embaxo nuesa tol cordal del H.ascal a la Becerrera'l Cantu.

Tamién a partir de las Esmenadas, tramu más pindiu del valle, vamos alcontranos colos primeros ñeveros que forman el ríu H.ascal y que danos amuesa, de que nun va muncho, la cantidá de ñeve nesti valle tendría que ser pergrande polo fonderu d'estos.

Acolumbramos al fin la Cabeza Llerosos embaxu la Becerrera'l Cantu

Aportaremos a un colláu de 1643 ms onde acolumbramos per primer vegada'l nuesu oxetivu, la Cabeza Llerosos. Hasta esti puntu, llevamos pocu más de 4 hores de ruta y 1200 ms aprox de desnivel y anque paezca muncho, tamos encantaos ya que sin sol, la xubida foi de lo más prestosu y agora amás vamos tener les naguaes vistes.

Poro, nun perdemos nin mediu segundu y vamos tener que baxar un pelín y tirar a la manzorga hasta ganar la base de la Cabeza Llerosos, que ye una enorme mole caliza, que de xuru toma'l nome de Llerosos, por la pallabra llera, que nun ye otra cosa qu'un terrenu con muncha piedra suelto.

Entamamos a tener vistes na base del Llerosos

Por suerte, vamos alcontrar una fácil ascensión, onde nun tenemos tanta piedra suelto y que pa enriba, poquín a pocu, va dir algamando grandes vistes, apaeciendo lo primeru de too, como por arte de maxa, el míticu Torre Cerredu con dos grandes cumales asturianos: El Neverón d'Urriellu y el Cuetu la Párdida. Nun tenemos mui claru si queremos encumar la Cabeza Llerosos, porque preferimos más mirar pa les vistes que pa onde pisamos y asína nun se pue avanzar, jeje.

Aún así, pasaremos una primer parte con muncha caliza, na qu'al travíes d'un canalizu, pondrános na cumera de la cabeza y tan solo tendremos que caleyar penriba la vexetación y la roca, hasta aportar al puntu más altu de la Cabeza Llerosos con 1796 ms.

Nun sabemos si siguir ascendiendo o paranos col paisaxe

Foron poco más de 4 hores y media d'ascensión dende La Molina pero a pesar del cansanciu, les cares de felicidá col día y cola suerte que tenemos f'esfrutar d'estes vistes son la amosadura perfeuta. Nun hai pallabres, sólo quedase abobáu con semeyante paisaxe, que tenemos n'Asturies... sábelo bien Haritz, que ta entamando a descubrilo con nós.

La felicidá ye'l meyor axetivu con tales vistes

Son les 2 de la tarde y facemos de la semeya de grupu, na que nun podía faltar l'asturina y la ikurriña, amestándose tamién con tristeza, pela perda de la final de la Europa League, la bufanda del Athletic. Echámonos unes rises con Haritz que ye "giputxi" y garró con Bea la bufanda... "cualquiera que me vea, decía",jeje.

Cumal de la Cabeza Llerosos (1796 ms)

Dempués de la semeya, tocaba la relaxación y la fartura y como'l día merecíalu, casi tuvimos nel cumal del Llerosos unos cuarenta minutinos, nos que'l bon ambiente, les rises, les vistes y una riestra d'allimentos que metímonos pal cuerpu, fízolo hasta curtiu nel tiempu.

Despedímonos de la Peñe H.ascal y baxamos colos Urrieles de fondu

Pero como siempre, hai que tornar a la rialidá y a la civilización, anque de bona gana quedaríemos allí otru tanto. La baxada vamos facela siguiendo l'arista este de la Cabeza Llerosos y esta fadrános pasar pelos Tiros del Mediu onde camudaremos la direición hacia'l norte.

Toca baxar a un tarrén karsticu pel qu'avanzamos de forma sele

A la escontra de lo que camentábemos, al ver una fastera tan caótica hacia'l nuesu destín, Beceña, fuimos a alcontrar de bon xeitu'l meyor camín y anque l'avance fuera sele, ya que'l tarrén así lo pidía, ficimos tola baxada pelos Purruellos hacia'l colláu Beceña ensín mayores dificultaes.

Perguapu paisaxe nel valle Beceña colos grande del central

Casi una hora dempués, tábemos nel colláu Beceña, col valle Beceña a la nuesa esquierda y a la drecha la mah.ada Beceña, enllena de ganáu, al que nin siquiera fuimos a molestar de la que pasábemos al llau.

Hai que dicir, qu'hasta esti perguapu valle, si tuviésemos la ñebla enriba nuesa, díbemos tener grandes problemes pa orientanos. Nun ye una baxada cenciella y el gps y saber a onde t'empobines ye lo más importante. Nun se pue dir al debalu per esti tarrén de picos, onde dizse que son davezu "las hestorias de piérdigas y centellas", sigún l'hestoriador de Picos, Ramón Sordo Sotres. Gracies pola amabilidá al respondeme les entrugues toponímiques.

Verde, azul y gris: grandes collores de Picos

Pasaremos pelos praos verdes de Beceña con tranquilidá, ya que sabemos qu'inda quédanos una llarga baxada hasta Poncebos. Al final del valle, vamos meténos nuna canal qu'en baxada va llevános pente la Cabeza Montotu a la manzorga y a la mandrecha las Cuestas Sagradas que baxaríen hasta'l propiu ríu Cares.

Unos cuantos nomes de picos del Central

Pero enantes d'esto y de meténos na ñebla, que meyor que sacar unes ablucantes semeyes del Central, con picos tan bestiales como: Peña Castil, Torre Carnizosu, Picu Urriellu, Los Albos y Areneras, El Neverón d'Urriellu y el Cuetu la Párdida, Torre Cerredu, Cabrones, Cuetos del Trabe... Bufff... cuantes maravilles xuntes.

Magar del caberu vistazu a estos atractivos cumales, daremos fin al canalizu y pasaremos a faldiar en direición a la braña d'Ondón, anque pasaremos pembaxu d'ella, viendo pente la ñebla los teyaos de les cabañes, hasta qu'en La Raxuca, ganemos l'entamu de la Canal de Bobia.

Pasamos al llau d'Ondón pa garrar la canal de Bobia

Una canal de Picos más, nun ye que tenga na tiesta conoceles toes, pero si que me fai ilusión percorreles, anque siempre seyan dures y llargues como esta. Entamamos a unos 1230 ms y con más de 7 hores de ruta nes pates, poro la dureza na baxada albídrase dafechu.

Guapa canal que facemos con cansanciu acumuláu

La primer parte, va llevanos per una fastera más amplia, na que'l tarrén ye más inestable y la roca suelto ye la protagonista, hasta qu'aportamos a les cabañes de Bobia, onde diremos poquín a pocu, pegándonos a la paré de la manzorga, siguiendo una sienda más cenciella de baxar, pero más pindia.

Cueves pastoriles y ablucantes parés cerca Camarmeña

La ñebla ta presente en tou momentu, pero déxanos esfrutar d'esta guapa canal, dando vista a cueves y sedos usaos pelos pastores de Camarmeña, pueblu que somos a acolumbrar dende los altores, al igual qu'oyemos en tou momentu al ríu Cares que baxa con una fuercia bruta nesta dómina del añu.

Caberos metros nel pueblín de Camarmeña

Dende l'entamu de la Canal de Bobia tardamos casi hora y media en baxar hasta Camarmeña (400 ms), pueblu onde diz la tradición que'l que nun morría despeñáu, morría porque-y cayía una peñona enriba. Tamién podía date un infartu y despeñate, jaja. Caxigalines de la vida.

Ye nidiu, que la rellación de les xentes d'esti pueblu col so hábitat yera tou ún. Nós, quisimos parar a tomar una cervecina pa descansar les pates un pocu y dexar dalgo de perres nun pueblu, que ta tresformándose pa bien, cola igua de delles cases qu'espierten un pocu del desaniciu al que taba enfiláu.

Travesamos Camarmeña agüeyando les remocicaes cases

Magar del refrixeriu, vamos algamar una sienda y desdexar la carretera, pa dir averaos al canal d'augua de la central de Poncebos, hasta aportar a la mesma vera'l ríu Cares, el cual nun somos a cruciar pela puente ensín agüeyar les sos gafes augües.

De Camarmeña a Poncebos col Cares gafu

Nun tengo una mala pallabra d'esta ruta, tolo contrariu, foi una de les más prestoses no que va d'añu montañeru. L'ascensión ficímosla baxo la ñebla ensín asoleyar de más, llueu tuvimos les meyores vistes pa dempués baxar otra vegada pente la ñebla per una guapa canal, que fícinos llegar al coche "descoyonaos", como diría Bea. (mui, mui grandes Bea y Josean)

En resumen, rutón de 9 hores y 20 minutos, nos que percorrimos un total de 17, 1 kms y lo más duro, ascendimos un desnivel acumuláu de 1685 ms y los cuadriceps sofrieron una baxada acumulada de 1815 ms. Mui, pero que mui dignu d'una travesera.

Norabona a los collacios que vinieron a esta ruta... un placer compartila con ellos

Camudando'l Camín colos Urrieles al fondu

Nesta llarga ruta ficimos un vértice xeodésicu de Cabrales: Cabeza Llerosos (1796 ms)

Ver progresos en: Retos montañeros

Modreiros (Miranda) - Xerra de Bixega

2012-05-11T13:37:00.000+02:00

6 de Mayu de 2012

Track: Modreiros (Miranda) - Xerra de Bixega

Ehí siguimos col retu esi de los 100 montes más prestosos d'Asturies y por mala suerte o por mala política enerxética asturiana meyor dicho, tócanos tragar con delles rutes nes que'l monte prestosu pasó a meyor vida cuantayá... agora ye una puta llaceria.

El casu ye, qu'aprovechando qu'al fín había un día mediu decente nesta primavera, fuimos a decidinos por dir a una rutina de monte que ficiéranos tar pa la hora de xintar en casina, ya que yera'l día la madre y nun vamos tar tolos domingos fuera casa.

Entamu de ruta en Mudreiros (640 ms)

Asina que partimos de Llugones so les 8 y media la mañana garrando l'autovía "Y" en direición Uviéu y siguimos dempués en direición Grau pola As-63, hasta la salida de Cangas del Narcea. Dempués tomamos la As-15, pasando pelos pueblos de Salas de Bárzana, Santiagu la Barca y Requeixu, pa entrar a la fín nel conceyu de Miranda, onde travesaremos los pueblos de Cutiellos, Pumarada, San Bartolomé, L'Hospital, Llaureiru y Llongoria onde empobinamonos pola As-227, travesando Samartín de Llodón, San Cristóbal, Fontouria, Silviella, Albariza, Courias y a la fin, Balmonte onde desayunamos perbien nel Hotel Cela.

Ya van delles vegaes de mui bon almuerzu nesti hotel y esta vegada la tortiella y el trozu bizcochu (unu que ye llambión) foron increyibles. Dende equí, daremos media vuelta hasta Albariza onde sal una estrecha y pindia pista que va llevanos en delles envueltes hasta la braña vaqueira de Modreiros a 640 metrazos d'altor.

Salimos de Mudreiros en dirección al col.láu La Bovia

Serán casi les 10 y media la mañana, cuando entainemos a caleyar pista arriba hacia'l Col.láu la Bovia. Garrarémosla, saliendo del pueblu a la mandrecha y selemente va llevános al llau de mines d'antañu como la de Modreiros, L'Arroxu, L'Arroxón y Bixuriz hasta'l propiu col.láu de 848 ms.

Vista de la guapa viesca del regueru Los Güertos durante la xubida

La Bovia, sirve de pasu pente la braña de Modreiros y los pueblos d'Antuñana y Santa Marina y ta allugada pente la Xerra de Bixega y el picu Picu Gaméu. Dende equí, ya pocu nos queda ya de mirar coses guapes, ya que tenemos enriba la xerra tol horror eólicu, asína que casi preferimos mirar pa la guapísima viesca que ñaz del regueru Los Güertos, a lo baxero.

Xubimos del Col.láu La Bovia (848 ms) hacia la Xerra de Bixega

Llevamos media horina andando y vamos tener darréu'l tramu más duru, ya que vamos xubir a la xerra dende'l col.láu a puru güevu. Pa ello, ascenderemos pela Zorera siguiendo dellos senderinos hasta qu'a la fín topámonos cola pista que dirá de molín en molín.

Caleyamos baxo los molinos con ciertu mal rollu

Nesti puntu, dexamos de tener dalguna conciencia de tar faciendo dalgo de monte. L'espeutáculu ye horroroso y hasta da ciertu mal rollu, caleyar pembaxo de semeyantes monstruos. Pa enriba, nel nuesu día, a pesar de ser soleyeru, tiraba un airín que diba facé-yos dir a una velocidá mareante si dábate por seguir a dalguna de les sos enormes pales.

Podéis agüeyar a la velocidá que van y el ruiu que faen

Como agüeyasteis nel vidiu, nun ye mui prestosu andar per esta xerra, que quiciás si yera guapa de facer va tiempu, pero agora ye un auténticu dolor conocer tal destrozu mediuambiental. Aún así, caleyaremos pembaxu de lo que queda del Picu Cuervu y de los Fontanarios, empobinándonos hacia la Peña L'Urru.

El paisaxe ye un auténticu horror hacia Las Cobertorias

La verdá ye que dalgo intuyéramos Pangua y yo cuando ficimos el Picu Couríu, pero nun camentábamos tal estrozu nesta xerra, que dexando aparte la molinada que tien enriba, si tien bones vistes de conceyos como Miranda, Tinéu, Cangas del Narcea, Somiedu, Ayande... una pena la verdá.

Aún así, siguimos alantre hacia l'oxetivu del día, La Peña L'Urru??? Que sigún nos mapes onde restolo y nel propiu monte, ya nun esiste, ya que pasamos pel so allugamientu y nun hai más qu'un molín, poro siguimos hacia Las Cobertorias, puntu más altu de la Xerra de Bixega, por facer dalgún cumal.

Xubimos al máximu altor de la xerra de Bixega: las Cobertorias (1121 ms)

Aportaremos a los 1121 ms de Las Cobertorias, onde hai una tapa de la Piara, que pon L'Urru. Tengo mil duldes, sola toponima d'esta xerra. Nun se, si Las Cobertorias, yera L'Urru con fallu toponímicu o si enantes esistía una peñona que lleváronse per delantre les máquines pa llantar los molinos, como nomábase L'Urru. Apostaría polo últimu.

Siguimos xerra alantre con guapes vistes a los pueblos de Tinéu y Miranda

Tira l'aire y tamos mui fartos del soníu de los molinos. Quiero llargame d'equí, en cuantes que pueda. La mio idega inicial yera, baxar direutamente de Las Cobertorias hacia un senderu que márcanme los mapes penriba la mina la Francil, pero a Pangua-y apetez siguir xerra alantre y vemos una pista más alantre que paez empobinase hacia nós dende un colláu.

L'horror multiplícase: Molinos mutantes y balses mercurianes

Asína que siguimos, dacuando per pista, dacuando travesando a güevu pa salvar delles envueltes y pasaremos polos desaniciaos Picos Prietos hasta aportar al Alto'l Caulecho onde ya garraremos baxada hacia'l Col.láu de los Fitos.

En tou esti tramu, tendremos la suerte d'acolumbrar otru horror paisaxísticu, como ye la balsa de mercuriu de la mina de Bixega, asína como decenes de molinos más. Menos mal, qu'hai dalgo de bon paisaxe hacia perguapos pueblos de Tinéu, como las Col.ladas o de Miranda: Santa Marina, Vil.laverde,...

La Xerra Manteiga virxen

Nel nuesu baxar veremos la Xerra Manteiga, la cual sigue viva pel momentu, anque como l'anormalidá de los políticos asturianos nun tien llende, quedéme dalgo esmolecíu, camentando si tamién va sofrir un estrozu asemeyáu al de la de Bixega. Tiempu al tiempu.

Polo demás, aportamos a los Fitos y por nun baxar hasta'l col.láu Cimeiru, onde hai un edificiu enorme de caltenimientu de los molinos y parte la pista, preferimos baxar hasta ella, per un senderín que síguese bastante bien.

Baxamos del Col.láu Los Fitos pela Cueste'l Camín

Toparemos la pista y baxaremos a bon ritmu pela Cueste'l Camín, ya que ta echándose'l tiempu enriba nuesa, hasta la primer envuelta de la pista. Equí ya vemos qu'ésta baxa hacia la carretera que xube a Las Estacas, poro Pangua y yo falamos de la cagada que ficimos... toca tomar decisiones.

Como siempre, por nun siguir lo planeáu, tamos a tomar pol culu del coche en Modreiros y ya son la una la tarde pasaes. La decisión ta clara: Pau y Rebe, van baxar pela pista hasta la carretera As-310 y d'ehi baxarán con tranquilidá hacia Courías a la espera de que podamos dir a buscalas.

Pau intenta relaxase ante la liada de siempre

Menos mal, que ya nos conocen bien y tomáronlo con bona paciencia. Los faltosos de siempre, a metése pel mediu d'unos valles que nin conocemos hasta Modreiros. Pa entamar, siguimos una especie de pista hasta que vemos que torna a xubir.

Equí decidimos baxar hasta'l col.láu de Caunéu, onde buscaremos un senderu que baxe hacia'l val.le. Dicir que tamos en mediu de la Xerra de los Rebul.linos y tenemos que baxar hasta la riega de Caunéu pa tornar a xubir hasta'l crestéu que xube a Las Cobertorias.

Baxamos hacia'l colláu de Caunéu onde acolumbramos la ruta a siguir

La paliza va ser pa l'alcordanza. Alcontramos dalgún rastru de senderu y rápidamente baxamos de Caunéu (654 ms) hasta l'entamu del Monte Tabladón, onde nun sería estrañu atopar dalgún osu polo virxen del llugar.

Travesamos el preciosu monte Tabladón

La pena ye que nun tenemos tiempu pa esfrutar de la viesca y travesámosla a fueu, hasta oyer cada vegada más cerca la riega de Caunéu (494 ms) la cual cruciamos per onde más cenciellu vemos y alcontrámonos con dalguna muria humana d'abenayá.

Averámonos a estes muries col enfotu d'alcontrar senderu dalgún pero nun hai suerte y va tocános xubir per un de los piores faldones de xerra que vi na mio vida. Vamos tener que cruciar en llama, dellos tramos recién quemaos d'escobes tan incómodos, qu'a vegaes preferimos garrar pedreros pa nun engancharnos a les prietes rames.

Xubimos penosamente hacia'l crestéu de Las Cobertorias

Cuando a la fín, somos a encumar la cresta a unos 770 ms, tamos dafechu reventaos, paez que venimos d'una d'eses mines qu'abunden tanto nesta xerra, pero de picar carbón prieto. Lo pior de tou, foi camentar que tendríemos a vista Modreiros....

Pergrande erru... ya que tenemos enfrente nuesa una enorme ayalga arqueolóxica, la mina del Francil y como non, la sienda que la bordia va penriba nuesa enforma... unos cien metros d'altor namái, jeje.

Ganamos al fin el guapu senderu que supera la Mina La Francil

La xatada que llevámos enriba ye bestial, anque tiramos con xeitu p'arriba, hasta dar col senderu. Equí ye onde, dímonos cuenta de la tontería de siguir xerra alantre dende las Cobertorias, ya que la ruta quedaría perfeuta, baxando pela cenciella cresta hasta'l senderu qu'avanza colgáu penriba de tola mina La Francil, que sacaba mineral (bronce camiento) de la riega Barrublanco.

En menos d'ún hora, magar de dexar a Pau y Rebe, tamos nun colláu al llau de la Peña La Cruz, onde acolumbramos al fín a los nuesos pies, la Braña de Modreiros. Ensín más, baxamos corriendo per senderu hasta dar coles primeres cases del pueblu, aportando al coche frayaos y cola mayor sudada en muncho tiempu de montaña.

Reventaos aportamos corriendo a Modreiros de nuevu

En resumen, ruta mui pocu encamentable, que ficimos en 3 hores y 50 minutos, superando un desnivel acumuláu de 950 ms (atención a la paliza de xube-baxa de val.les) con tan solo un desnivel direutu de 630 ms nos 10,8 kms de percorríu.

Si queréis facela, por tachar esos 100 montes más "prestosos" d'Asturies, baxar de Las Cobertorias hasta lo cimeru de la mina La Francil y non sufráis nin un segundu de más, penriba d'esta horrenda anguaño xerra de Bixega.

Xiga de Modreiros nel tema'l Molín del Puirtu de Llan de Cubel

Quedarémonos cola música preciosa de Llan de Cubel, nesti molín del Puirtu, que nel so primer tema del set, tien por nome la Xiga de Modreiros. A esi ritmu más menos, baxamos en coche hasta recoyer a les neñes y d'ellí más en llama inda pa dexar a caún xintando coles sos families rondando les 3 y media la tarde, jeje.

Ta la prósima.... muncho meyor espero, jeje.

Les dos neñes que vien merecen la semeya final pola so paciencia

Nesta ruta horrible nel conceyu de Miranda ficimos el cumal de las Cobertorias (1121 ms), "monte prestosu astur"

Ver progresos en: Retos montañeros

Puertu Payares (L.lena) - Picu Cel.lón

2012-05-04T13:36:00.006+02:00

29 d'Abril de 2012

Track: Puertu Payares (L.lena) - Picu Cel.lón

Casi un mes ensín salir al monte... ye dafechu desesperante. Poro, ya nun había quien aguantase más y decidí facer una ruta con un mínimu de ventanu de bon tiempu, aprovechando que Carlos tamién taba con ganes y que díbemos conocer a un nuevu collaciu, Haritz.

Interné ye así. Si va unos años, conociera a Fernan gracies a esti blogue, agora'l corréu del GM Xuan de la Borrina, fizo qu'Haritz quisiera xuntáse a nós, pa ver como furrulábemos como grupu de montaña y de collacios, que ye lo que somos en rialidá.

Partimos nel aparcaderu del Puertu Payares (1367 ms)

La ruta diba ser al Picu Cel.lón, xustu enriba del pueblu l.lenizu de Payares. Pa ello, salimos de Xixón pola autovía minera en direición a Mieres del Camín, onde empatamos cola As-66 que nos dexará nel pueblu de Campumanes, llugar davezu d'almuerzu.

Magar del cafetín xubiremos al Puertu Payares, pasando pelos pueblos de la Frecha, Renueva, Fierros, La Muela, La Romía Baxo, Floracebos, Payares y La Campa, hasta travesar la llende del País Astur, baxando unos pocos metros hasta l'aparcaderu del Puertu.

Caleyamos pol Boquete la Calera con Ubina a lo lloñe

El día ta rarucu, ta ñubáu, gris... pero nun fai fríu... asína que preparámonos sele, botes, poláines, mochila y garramos una pista per detrás Casa Pernales. Dende'l primer pasu, avanzamos pela ñeve, pasando pol Boquete la Calera empobinándonos hacia la Xerra La Candanosa.

Xubimos pela Xerra Candanosa

Sigún vamos ascendiendo, veremos que pal Macizu de Penaubina, ta'l día zarráu, pero dacuando un rayu de sol, alluma dalguna de les altes cumes del macizu como la propia Penaubina o los Picos del Fontán.

L'ascensu faise pesáu por mor de l'apertura de buelga

Asína mesmu, echamos dalguna güeyada hacia l'otra fastera del puertu, onde pocos son los esquiadores qu'atreviéronse a xubir hasta Brañil.lín pa da-y a les pistes del Cuitu Nigru. Esti acolumbrar atrás, danos una pista de lo continuu del ascensu, ya que vemos bien abaxo'l puertu a una hora de ruta.

Acolumbramos el Picu La Pedrera y el Portezuelo

L'apertura de buelga ta siendo más duro de lo camentáu y empozamos dalguna vegada qu'otra, pero vamos avanzando a bon ritmu, turnándonos Haritz y yo, demientres Charly ocúpase de les semeyes.

L'arista tórnase preciosa nel nuesu avance

Como siempre, paez que ya tenemos unos cumales a la vista y nun sabemos si ye'l nuesu oxetivu o non, pero como suel pasar, nunca ye'l primeru. Nesti casu, foi'l Picu La Pedrera (1873 ms) y el Portezuelo (1858 ms), los que nos ficieron xubir el nivel d'esixencia al mesmu tiempu qu'ellos xubíen lo pindio del tarrén.

Paez qu'a la fín vemos a lo lloñe al Cel.lón

Nel cumal d'estes llombes, vamos acolumbrar a la fín, lo que paez ser el Cel.lón. La verdá ye que llevamos unes dos hores de llucha cola ñeve, pero ta siendo, per momentos, una auténtica pasada avanzar pel filu de l'arista fecha pola ñeve y el vientu.

Garramos la llende asturllionesa hacia'l nesu destín

Finalmente, baxamos un pelín hasta'l col.láu que sepártanos del entamu de la Xerra de los Pasos d'Arbás, a la que pertenez como cota más alta'l Cel.lón y garramos la llende de los paises astur y l.lionés como llínea d'empobine hacia'l primer cumal de la xerra.

Defechu, vínonos de luxu la valla, ya que nel intre metíosenos una ñube enriba y la visibilidá fízose menor, aportando a esti primer cumal, la Cianca (2002 ms) con ciertes dificultaes pa saber cual yera'l puntu más alto.

Metíos na ñebla pasamos pola Cianca hasta aportar al Cel.lón

Dende equí, baxamos d'esta antecume con curiáu hasta'l col.láu y enfilamos darréu con tranquilidá, cola vista puesta nel prietu vértice xeodésicu, hasta los 2040 ms d'altor del Picu Cel.lón.

Cumal del Picu Cel.lón (2040 ms)

Dicir qu'apesar del día, de metese les ñubes, d'apaecer el sol picando como si fuera agostu, de volver a metése la ñebla, d'abrir buelga con llugares nos que fundíemos hasta la rodiella, d'otros más prestosos con una buelga cenciella.... esti picu hai que facelo con ñeve, jeje. Ye una pasada dafechu y eso que nun tuviemos vistes en casi tol tiempu.

D'otra miente, como por arte de maxa, abrióse dalgún clarín y pudimos xintar daqué asoleyando y agüeyando tola buelga abierta dende'l Portezuelo y lo que pudiera ser la ruta a siguir n'adelante con tola cresta del picu La Pájara.

Tola buelga abierta nel ascensu y el picu la Pájara

Esto, yera dalgo que ya camentaba yo pa dientro pero que nun teníemos nidio, ya que'l tiempu y la rodiella de Charly nun sabíemos lo que podría aguantar a non. Asína que, decidimos caltener esa esperanza de siguir ruta hasta baxar al col.láu de los Pozos, onde tomaríemos la decisión.

Baxamos al colláu de los Pozos

Bien ceo, veríemos que taba poníendose mui prieto'l día penriba la Pájara y les duldes sola continuidá hacia'l Picu Campañones, col envís de garrar tola cresta hacia'l Pájara ficiéronse pergrandes. Poro, preferimos baxar hacia'l valle de los Pozos.

Baxando pol valle los Pozos

Pa ello, baxo una lluz perincómoda na que nun se dixebraben bien les formes de la ñeve entamamos la baxada. Y digo esto, porque nel puntu de baxar de la cornisa ñeve nel col.láu, nun fui a ver el corte y espetéme una focicada escontra la ñeve, mediu metrín más abaxo, jeje.

Endelantre, vamos facer una buelga rápida, siempre a la mandrecha del requeru los Pozos, ensín mayores dificultaes hasta una pequeña llomba, dende la que vemos, enriba nuesa, claramente'l cornisu ñeve del Cel.lón, quedándonos nel maxín que nel momentu en qu'argaye val más nun tar per ellí.

Averámonos al regueru los Pozos

Dende esa llomba, vamos ya decidir baxar hacia'l regueru los Pozos, ya que vemos qu'al otru llau d'esti, tenemos un camín que va llevános hasta la pista de baxada al pueblu d'Arbás del Puertu.

Paez mentira, pero hasta esta baxada tola ruta foi, a pesar del tiempu, d'una tranquilidá absoluta. Pero como albidraba, sigún diba viendo'l regueru y fuimos averándonos a esti, otres munches riegues que-y dan calce a Los Pozos, baxaríen pembaxo de los nuesos pies, faciendo que primeru yo y llueu Charly, quedáramos colgando pelos brazos na ñeve, viendo la riega casi un metru pembaxo de los nuesos pies.

Presa col augua xeláo nel regueru los Pozos

Dempués del sustu, algamamos una baxada más segura pente les escobes, qu'en mi casu valiéronme pa salir del furacu y aportamos hasta'l regueru, el cual cruciamos ensín nengún problema, garrando'l camín que dexónos ensín dificultá na pista.

Como comentariu, dicir qu'esta baxada ensín ñeve, nun tien que tener mayor dificultá, sacante de llibrar les zones d'escobes, pero de xuru qu'al llau del regueru Los Pozos, tien de poder baxase tol ratu de forma cenciella.

Tol valle los Pozos y Charly col paquetón de ñeve

Llevamos cuatru hores de ruta, cuando tando na pista ponse a ñevar abondo, faciéndonos llibrar de la mente'l por qué, de nun continuar la ruta pol picu La Pájara. A vegaes, el tiempu date la razón xusto cuando lo necesites, ya que los incidentes na baxada, fízonos pesar la otra opción como meyor que la del valle.

Garramos tola pista alantre con una bona ñevada

Ensín más, garramos ritmu pela pista y baxamos con xeitu pela manzorga'l regueru, pasando delantre de munchos restos de l'actividá minera d'antañu nestos montes. Primeru, sedrá l'edificiu del Cuetu la Pedrera pa llueu conocer les bocamines, toes hulleres, de la mina Inés y l'Africana, asína de como la central hidroéletrica, a la que da fuercia d'augua la presa, onde garramos la pista.

Pasaremos per Arbás del Puertu hacia'l Puertu cola ñeve desaniciada

Con pocu más, que dir viendo como dexamos de pisar ñeve, llegaremos a la parte cimera del pueblu d'Arbás, nel que l'esbarrumbe industrial ye desconsolador y desviarémonos enantes de la carretera, pel camín de Santiagu, que ya per praos, va dexános en pocu tiempu y en xubida nel aparcaderu del Puertu Payares.

Nes 4 hores y 50 minutos d'esta ruta, aparte de ver como'l sol desfizo unos bonos metros de llende nival, dimos preste al Picu Cel.lón, percorriendo 9,9 kms y superando un desnivel acumuláu de 750 ms d'altor siempre cola ñeve como másimu protagonista.

Camudando'l Camín nel Puertu Payares

Nesta mañana de monte, fuimos a facer: Picu Cel.lón (2040 ms) vértice xeodésicu l.lenizu y dosmil y la Cianca (2002 ms) dos mil de L.lena

Ver progresos en: Retos montañeros

Otura (Morcín)

2012-04-27T18:15:00.006+02:00

El pueblu d'Otura ta nel conceyu de Morcín y p'aportar a esti guapu pueblu, hai que garrar la autovía Y pa continuar pola A-66 pasáu Uviéu hasta la salida de Sotu Ribera, na que garraremos la N-630 pa llueu tomar el crucie a Riosa pola As-231.

Dempués travesaremos los pueblos de Les Maces, La Puente y pasáu La Foz, tenemos el crucie hacia'l pueblu d'Otura, siguiendo una carreterina estrecha qu'en continua xubida va averános a esti pueblín, nel falderu del Monsacru.

Vicen asegurando a Celso, Vicen y Berto nel sector Mar Antiguo

L'aparcaderu nun ye mui ampliu, pero si somos un poquín curiosos seremos a meter dellos coches ensín tocar la carretera, anque a lo llargu de la xubida al pueblu de Llanos, suel haber más requexos onde azotalo.

La escuela consta de 4 seutores, a los qu'aportase xubiendo pel pueblu hacia la mandrecha, hasta'l final del pindiu camín formigonáu onde tiraremos a la esquierda, saliéndonos a metá camín, hacia les parés p'aportar a los seutores de Capitán Garfio, Afuega'l Pitu y Nuberu y siguiendo hasta'l final daremos con Mar Antiguo.

Sonia asegurando y Gus, Dani y Pau trepando na parte drecha de Mar Antiguo

Mar Antiguo, ye un seutor de víes cortes de placa d'adherencia, mui prestoses, con graduación pente'l IV y 6c, poro esti seutor ye una pasada pa los que quieren iniciase, anque muncho güeyu col nivel que gastamos, qu'al ser placa tumbada, les caídes son de raspar totalmente.

Ye'l seutor nel que más tuvimos el grupu collacios que solemos esguilar y sobre tou Pau y yo. La verdá ye que siempre pasamos mui bonos ratos, anque tamién hai que dicir que si pega'l solanu, nun hai quien pare, asína qu'en tola escuela, siempre llevar bien d'augua.

Pel momentu, tengo toles bien feches menos un 6c de placa, que me tien pola cai de l'amargura, ya que los agarres son invertios y de ñapes y los pies son práuticamente inesistentes... dalgún día cayerá, jeje.

Seutor de placa del Capitán Garfio

L'otru seutor que visitamos nómase Capitán Garfio y ye una auténtica pasada. Tenemos víes llargues dende'l IV al 7a, pero'l grau ye lo de menos. Equí lo que presta ye trepar n'adherencia, durante muncho ratu, pudiendo inclusu con cuerda de 70 ms, xunir un par de llargos, nes tres víes de la mandrecha.

Goku, perdón Pau nuna guapa vía nel seutor de Capitán Garfio

Ye'l llugar perfeutu, pa da-y a los varios llargos. Como exemplu, Vicen y yo, metímonos a probar tol asuntu de reuniones ya que sabíemos la teoría, pero lo meyor ye ponelu en práutica. Mui interesante probar la vía, Enigma, ya que la primer reunión, anque pueda xunise hasta la segunda ye mui cómoda pa probar cosines.

Esi día, tirámonos un par d'hores na paré, con tola tranquilidá del mundiu, pa facer los 4 llargos que tien la vía. Primeru, metíme los dos primeros xuntos (IV+ y IV) hasta'l cable de seguridá, onde camudamos xeres y Vicen fizo'l tercer llargu (V+) nel que la salida asusta un pocu, pa finiquitar yo l'últimu llargu de 6a.

Abriendo'l primer llargu d'Enigma, pa deprender cosines na reu

Nun tengo más que bones pallabres pa esti seutor y esta escuela, na que puédese esguilar tol añu y que pa los pininos de la escalada, dános satisfacción tras satisfacción, a ca día que probamos les distintes víes.

Los otros dos seutores, Nuberu y Afuega'l Pitu, tan por descubrir, pero de xuru que nes siguientes visites pondrános a preba'l nuesu bon facer na escalada.

Actualizaciones croquis (Abril 2012)

Otura (Seutores visitaos)

Croquis modificaos por mi de la escuela d'escalada d'Otura, por mor de Piratas Free. Gracies y col so permisu.

La Peral (Somiedu) - Picu Moscosu

2012-04-23T18:49:00.001+02:00

2 d'Abril de 2012

Track: La Peral (Somiedu) - Picu Moscosu

Tando bien cerquino los díes de selmana santa, tolos años suelo garrar unos díes más enantes pa que faígaseme mediu curiosu'l tiempu ensín trabayar. Aparte, como siempre, tamién aprovecho pa dir dalgún día de monte.

Poro, llunes de vacas y Fernan, Bea y Josean, tienen preparáu unos cuantos díes per Asturies pa conocer la fastera suroccidental, per conceyos tan guapos como Somiedu, Ibias, Degaña, Los Ozcos, etc...

Dende Asturies, tamién ta de vacas Pepín y los demás siguen recuperándose de lesiones, así que saldremos los dos solos de Xixón a una hora prudentegarrando l'autovía "Y" en direición Uviéu pa siguir dempués en direición Grau pola As-63, hasta la salida de Cangas del Narcea. Equí tomaremos la As-15, travesando parte del conceyu de Salas y entraremos nel conceyu de Miranda, onde na so capital, Balmonte vamos parar a desayunar y xuntános colos collacios vascos.

Na Braña La Peral (1330 ms)

Magar d'un almuerzu estupendo como siempre que paramos nel Hotel Cela, vamos siguir ruta pola As-227 hasta l'entamu del conceyu de Somiedu, Aguamestas. Dempués pasaremos pelos pueblos de Xadriz, La Riera, Recueva, Castru y a la fin na capital, La Pola Somiedu, onde siguiremos hacia'l Puertu pasando pelos pueblos de Gúa, Caunéu hasta aportar al nuesu puntu d'entamu de ruta, la braña La Peral.

La ruta que vamos facer ye cortina, poro vamos mudanos de repe sele nel guapu aparcaderu que tien el pueblu y unos minutos enantes de les 11 vamos xubir pela carretera hasta'l propiu pueblu de la Peral, onde tenemos la suerte de ver unes cabanes de teitu perbien conservaes.

Entamamos a patear cola Penouta al frente y la Salgada detrás

Travesaremos el pueblu pa empobinanos, nun sele ascensu, per una pista paralela al barrancu del ríu Trabancu, calteniendo siempre a la nuesa manzorga la mole de la Penouta y la mandrecha, el nuesu oxetivu, el Picu Moscosu.

Avanzamos con facilidá pela pista de formigón

El día ta preciosu, cola temperatura perfeuta pa caleyar y el sol caleciendo lo xusto pero ensín molestar, anque sabemos que pola tarde vien el frente qu'espérase fadie tola selmana d'entamu a final. Asína que sin priesa pero sin pausa, avanzamos pela pista, hasta dempués d'unes envueltes nes qu'aportamos a las Machadas, que como'l so nome indica son unos verdes mayaos, nos qu'escaecemos el formigón a la fín.

A la fín escacecemos el formigón y metémonos en guapos mayaos

Ye un placer poder pisar la yerba y con ello paez qu'avivamos el pasu p'ascender otru puquiñín más, hasta las Col.lás, onde magar d'echar un vistazu a delles cotes de Somiedu, decidimos xubir hacia la cresta del Moscosu, pa tener mayores vistes del conceyu de Somiedu.

Cola vista hacia les cotes de Somiedu entama la xubida

Tamos entamando l'ascensión al Moscosu y de camín vamos alcontrándonos dalgún restu de ñeve que da prestura al caleyar. Vamos facer la xubida con tranquilidá, ya que sabemos que una pala enorme hasta la cume, poro lo meyor, la calma.

Tamién, que meyor que dase la vuelta de xemes en cuando y escrutar una posible circular a la Penouta o facer alcordanza d'ascensiones tan prestosas como la del Cornón, na que dimos preste tamién al Picu L.lausecu y detrás d'ésti'l Cogol.lu Cebol.léu, nuna ruta que nun escaeceré na mio vida.

Averámonos hacia la vertiente norte d'esti Moscosu

Xustu nesa direición, vemos como ta tornándose feu'l día, por mor de les ñubes d'evolución que van echándose enriba nuesa, poro meyor mirar pa la Xerra'l Rebezu y la Pena Salgada al otru llau del puertu y entainar nun vaya ser que vayámonos a moyar.

Na parte final de la pala, vamos arrodiar una pequeña viesca d'escobones y con ello, algamaremos garrar la cresta del Moscosu y de pasu molestar a un rebañu de rebezos enteru, que baxaron polas Fanas del Fuexu, como si vieren al degorriu.

Poquín pocu la pala va terminándose y agüeyamos el cumal

Ensín más que dar un pasu tres d'otru vamos aportar al cumal del Picu Moscosu, magar de pocu más d'una hora y 45 minutos d'ascensión qu'anque lloñe de ser cansada, nun da munchu respiru ya que ye siempre'l mesmu xeitu d'inclinación en tola pala.

Cume del Picu Moscosu (1995 ms)

A les 12 y media de la mañana, tamos pisando los 1995 ms d'altor del Moscosu y tira un airín frescu, que paez traer les ñubes más ceo de lo que nos prestaría. Aún así, taremos unos venti minutinos abeyando alredor del vértice acolumbrando l'horizonte y picando daqué, anque non muncho que teníemos na tiesta baxar a xintar un menú en dalgún llau.

Pal oriente aún ta'l día preciosu

Magar del chocolate y demás, vamos baxar del Moscosu col envís de crestiar un pelín hasta'l Páramu onde tendríemos la posibilidá de ver la l.laguna de L.lamazo y llueu baxar pol Llanu per bon senderu hasta Las Col.lás, pa tornar a la bona pista de baxada qu'usáremos pa xubir.

Pero pol occidente vien tol frente ñubosu

Como siempre, nun ye lo mesmu les intenciones que tienes y les del tiempu, poro, enantes del Altu La Cogol.la, entamó a orbayar y nun tuviemos otra cosa que facer qu'acortar la ruta baxando al L.lanu directamente al alcuentru del senderu enantes comentáu.

Acortamos la baxada hacia la pista qu'amenaza lluvia

La verdá ye qu'hasta les semeyes dan amuesa de lo raro que taba poniéndose, ya que pa un llau taba'l día dafechu abiertu y pa otru zarráu y lo pior de tou, ye que namái una ñube foi la que tuvo echándonos augua enriba, jeje.

Guapa semeya primaveral

Nel L.lanu pasaremos per unos guapos praos nes que la primavera apaez como la gran protagonista y casi ensín dános cuenta, vamos aportar a Las Col.lás, onde tornaremos a pisar esa pista, que primeru per tierra y llueu nes envueltes de Las Machadas, pasará a ser de formigón.

Algamamos la pista en Las Col.lás

Si ya de la que tábemos xubiendo dímonos cuenta de la cantidá d'augua que percorría los praos d'esti valle de Trabancu a la baxada cola poca lluvia que tába cayendo, ya los regueros que cruciaben la pista yeren muncho más abundantes qu'a la xubida.

Siguimos baxando baxo la lluvia pelas Machadas hacia la Peral

Tamién lo profundu del barrancu que fizo'l ríu Trabancu da bona amuesa de lo fértil d'esti valle y ye que como pudimos acolumbrar el desxelu que baxa pa esti valle, bien dende'l circu a los pies del propiu Cornón y encálzase al traviés de las Vegas del Cornón pasando pente'l Picu L.lausecu y la Pena Blanca y Penouta pa garrar finalmente tol valle caleyáu por nós, abaxo, con bona fuercia.

Camudando'l Camín en Somiedu

Cuando aportamos al coche pasaes les dos de la tarde, llovía ya con fuercia, poro camudámonos de ropa lo más aína posible, pa xubir al puertu onde'l Coronel, taba esperándonos con un bon menú del día nel qu'unos esfrutaron d'un pote asturianu con bon xeitu y yo al menos fui más comedíu con una ensaladina, jeje.

En resumen, ruta cortina, pero que tanto Fernan como yo, con un bon día y ganes de caleyar vimos la posibilidá de xunir cola propia Penouta. Al final, caleyamos 10,15 kms en 3 hores y media superando un desnivel de 660 ms.

Esta corta rutina valiónos pa conocer el: Picu Moscosu (1995 ms) vértice xeodésicu de SomieduVer progresos en: Retos montañeros

Pendones (Casu) - Picu Cornielles

2012-04-19T17:03:00.007+02:00

24 de Marzu de 2012

Track: Pendones (Casu) - Picu Cornielles - La Carasca

Plaga de lesiones nel Grupu Montaña Xuan de la Borrina que dexónos inclusu sin el creador de la ruta que nos tocaba facer, César. Aún así, el bon tiempu y les ganes de tornar a Casu, son más que suficientes, pa que Pangua, Simón, Paulina y yo, enfotásemonos nuna intentona a la Peña La Llambria.

Foron munches les duldes sola meyor opción pal intentu y al final decidime a dir dende Pendones. Poro, vamos salir de Xixón pola autovía minera, col envís d'empobinanos pol Corredor del Nalón y travesar los conceyos de Llangréu, Samartín del Rei Aurelio y Llaviana pa parar a desayunar en Rusecu, capital del conceyu de Sobrescobiu.

Partimos de Pendones (747 ms)

Magar del desayunu de rigor, partiremos de Rusecu, pa siguir pola As-17, hasta'l conceyu de Casu, onde travesaremos los pueblos de Tañes, Abantru, Les Yanes, El Campu (capital), Sotu, Sobrecastiellu, Bezanes, El Castañéu y en la Pontonciella, desviarémonos al fin a Pendones, el nuesu puntu de partida.

Esta vegada nun vamos tener la suerte de la compaña de Nilo, como nel Maciédome, y ye una pena, ya que tenía cierta curiosidá pa cola conocencia de Nilo na fastera pela que díbemos movemos nesta ruta.

Primeros pela pista normal parelela al ríu Pendones

Ensín Nilo de guía, pero con munches ganes de caleyar y con un día preciosu, entamamos a caleyar venti minutinos enantes de les 10 y facémoslo, empobinándonos paralelos al ríu Pendones como si fuésemos a la mítica ruta al Tiatordos.

Desviámonos pol camín del regueru de Llábana

Como non, caleyaremos xunto a un bon garrapiellu xente que diríxese hacia'l Tiatordos, travesando con ellos les riegues de Rinavea y Llábana, hasta nel crucie que va pal Sen de Varas, nós vamos tirar a la manzorga y los del Tiatordos a la mandrecha.

A partir d'equí, vamos avanzar con comodidá a la vera'l regueru de Llábana, dando conocencia inclusu a un pequeñu tabayón que da amuesa de la cantidá d'agua que ta soltando'l desxelu.

Bordiamos unos praos y cruciamos la riega Les Coves

Siguiremos col caleyar cómodu, bordiando unos verdes praos, demientres acolumbramos enfrente nuesa les cabañes de la Collaína y más enriba inda'l Picu Les Pries, del cual n'entamu nun tenemos camentáu facer usu.

Al final del prau, tendremos que cruciar la riega Les Coves, que trai tanta augua que tien anagáu'l camín, poro tendremos que facer dellos equilibrios penriba de peñes resbarioses.

Xubimos hacia la Collaína onde ábrense vistes al Tiatordos o Cantu L'Osu

Darréu, vamos tornar a xubir un bon desnivel hacia la Collaína, quedándonos un pelín atrasaos Pau y yo, ya que güei Paulina nun s'alcuentra bien del too y paez que les pates nun-y furrulen como debiera. Dicir a mou d'info, qu'a la Collaína, podríemos aportar tamién dende una pista que sal a la manzorga pente les dos riegues de Rinavea y Llábana, pasando pol Colláu.

Descansaremos unos minutinos a los 1080 ms de la Collaína, demientres acolumbramos dellos prestosos cumales, como'l Maciédome, la copa del Tiatordos o muncho más al Sur, el Cantu L'Osu o tola Xerra'l Mongayu col Remelendi como cota más alta.

El Maciédome sedrá una constante tol día

De la Collaína, escaeceremos un camín que xube a la mandrecha y garraremos a la esquierda'l senderu que va meténos nuna guapa viesca de faya que va xurdiendo col allimentu de la riega de Llábana.

Casi una hora vamos dir, siguiendo'l rastru de senderu, dacuando pocu visible, nesta viesca virxen. Vamos tener ocasión d'esfrutar de caleyar baxo fayes hermoses, agüeyando esapacecer y apaecer el regueru cuando-y apetez y metíendonos inclusu nel propiu calce p'avanzar.

Travesaremos la viesca virxen del regueru Llábana

Será un tarrén duru pero bien guapu de conocer y darános pasu a una visión espeutacular como ye la de la Peña La Carasca que tien un paredón na so cara oriental que mete mieu, asomando pelín más enriba'l cumal más altu, el Picu Cornielles.

Alcontrámonos de frente cola Peña La Carasca al salir de la viesca

Magar de salir de la viesca, tamos siguiendo igualmente'l valle del regueru Llábana, pero fadrémoslo nun tarrén muncho más abiertu y pel qu'avanzaremos más rápidu, hasta xuntános col camín que vien de la braña de Piedrafita y qu'empata cola Mayá Tiatordos.

Ablucante peñón... La Carasca

A pesar de crucianos col camín, nós tenemos que siguir alantre pol valle, ya qu'este sigue en direición al colláu Xuacu, que sedrá'l qu'usemos na nuesa baxada.

Asína que, siempre cola paré de la Carasca so les nueses tiestes vamos avanzar un pelín más, hasta alcontrar una pequeña sienda qu'anque paeza que llévanos a la escontra del nuesu oxetivu, el colláu Campigüeños, va aidanos a xubir unos metros de desnivel, pa llueu facer una envuelta y siguir xubiendo hasta un pequeñu descansu onde pararemos unos minutos.

Una güeyada a tol valle asomando ya'l Ten y Pileñes

Nesti puntu, embaxo la Carasca, vamos xuntanos magar d'un ratín d'andar separtaos, ya que Simón y Pangua siguieron valle alantre y xubieron direutos hasta'l descansu y Paula y yo ficimos la envuelta enantes comentada.

Ya toos xuntos, llevámonos un sustín con Pau, ya que púsose nerviosa al ver que nun diba bien xubiendo y eses coses suelen fadiar abondo, ya que nun sabes defechu'l por qué, del mal estáu físicu d'esi día y agobióse un pocu.

Al fin a tiru piedra'l colláu Campigüeños y la Peña Les Víes

El casu ye que tábemos mui lloñe del nuesu oxetivu, quiciás demasiáu ambiciosu anque foren inda les 12 y media de la mañana, pero teníemos varies opciones a tomar: La Peña Les Vies más alantre pudiera ser ún d'ellos o el Picu Cornielles pelín enriba de la propia Carasca.

Con tranquilidá, decimos lo primeru aportar, ya per un tarrén más llanu hasta'l colláu Campigüeños (1600 ms), onde tomaríemos una escoyeta so la continuidá de la nuesa ruta.

Vistes pelín enriba de Campigüeños (1600 ms)

Aparte de tomar una decisión, tamién tuviemos la oportunidá d'acolumbrar un paisaxe únicu del conceyu casín, lo cual valió pa relaxanos, esfrutar del día ensín más y decidir cual yera'l meyor picu a dar preste esi día toos xuntos y el ganador foi.... el Cornielles. Norabona a los premiaos.

Aún así, siguimos un ratín mirando, pal norte cola Peñe Crespa y el Cuetón, el Vízcares, el Mayáu,... pal occidente tomamos nota de guapos valles y foces peles que xubir tanto cumal nesta fastera, pal oriente quedamos tapaos por tol xerru de Valloseru y másima cota Les Pries, anque agüeyamos dalgo de la copa del Tiatordos y pal sur, tenemos un espectáculu de los bonos, col cordal cantábricu ñeváu y como non, col Maciédome y penriba d'él, apaecen les peñes Ten y Pileñes.

La Peña Les Víes y nuesu oxetivu, el Picu Cornielles

Magar del descansu, vamos darréu a entamar l'ascensión al Picu Cornielles, el cual vemos dende la nuesa posición, con una palina de ñeve y un tramu final de peña que paez mui divertíu.

Poro, sele vamos dir avanzando primeru pel tramu de prau, pa llueu ganar la zona de ñeve, anque intentamos llibrala hasta que nun ye posible, metíendonos nun tramu d'amestáu con roca, hasta qu'alcontrámonos con un guapísimu pasu pente dos peñones.

Guapa ascensión al Cornielles

Una pequeña trepadina na puerte pente les peñes, darános pasu a un destrepe ya que tenemos una canaliza pente'l cumal y el puntu más altu de la puerte, pa dempués de la baxada facer el trepe final hasta'l cumal del Picu Cornielles a 1748 ms d'altor.

Cumal del Picu Cornielles (1748 ms)

Como dixi, paecía divertía l'ascensión y asína foi. Esfrutamos a cada pasu pela ñeve primeru y dempués a cada agarre nes trepaes finales hasta que los 4 xuntámonos nesti ampliu cumal, que tien unes vistes del parque de Redes perguapes.

Los Borrinos d'esta ruta nel Picu Cornielles

Pocu más de media hora llevónos l'ascensu al Cornielles, asína que teníemos bien de tiempu pa tar na cume, esfrutando de nueves vistes del Parque de Redes y dellos cumales como les Pries, el Requexón de Valdunes... y una vegada más, el Tiatordos en tola so plenitú.

Picu Les Príes, Requexón de Valdunes y Tiatordos

Más de media hora d'estancia nel Cornielles, valdrános p'asoleyar un ratín y pa conocer la pallabra tranquilidá en tolo so grandura. Hai vegaes qu'apetez tener esti tiempu pa xintar el bocata lo más relaxáu posible y ensín prieses y esti día taba pa ello de xuru.

Baxando del Cornielles hacia'l colláu cola Carasca

Agora sí, ponémonos a baxar hasta'l colláu pente'l Cornielles y la Carasca, ya que queremos comprobar un par de cosines: la primera ye si tenemos baxada hacia'l sur ensín tornar al colláu de Campigüeños y la segunda ye si ye factible la xubida a la Carasca, ya que tanto mirar dende lo baxo pa ella, apetez tamién facelo dende riba.

Namái baxar, ya vemos que si que ye factible la baxada y además paez serlo per dos vallines, una pegada a la paré de la Carasca y otra más amplia más cercana al xerru que baxa del Cornielles hacia'l colláu Capiella.

Ascensión a la Peña La Carasca (1669 ms)

Simón y Paulina, van dir baxando per esti últimu, demientres Pangua y yo, dexamos les mochiles nel colláu intermediu a les dos vallines y tiramos hacia la Carasca, alcontrando una sele travesia n'adherencia pela caliza, pa llueu xubir ensín problemes pela yerba hasta'l cumal de 1669 ms de la Carasca.

Col bon tastiu de la Carasca, anque preferimos nun asomanos pa la cara oriental, a sabiendes del vacíu qu'había p'abaxo, ficimos de nuevu la vía de baxada y corrimos pa les mochiles hasta pillar na baxada a los collacios.

Baxada pel valle más ampliu pero cerráu dafechu al final

Nun voi desplicar muncho la baxada pela vallina más amplia, ya que nun ye la correcta. La primer parte si ye cenciella, pero acaba cerrándose nuna viesca d'escobones, cotolles y demás arbustos baxeros.

Poro, tuvimos que meténos hacia'l xerru que separa les dos vallines y baxar malamente per pindia yerba llarga hasta aportar al final de la vallina más estrecha y más pegada a la paré de la Carasca.

Baxada encomendada pegaos a la Carasca

Como podéis ver nes semeyes d'arriba, la baxada pegadinos a la paré de la Carasca ye pindia pero ta llimpia, asína que nun lo dudar y baxar per ella y de pasu si vos animáis xubir a la Carasca, muncho meyor. Nel track, pongo más menos la baxada correuta tamién.

Baxando a garrar de baxada hacia'l Colláu Xuacu

Dende equí, baxo la Carasca, vamos alcontranos cola sienda que vien del colláu Capiella y qu'utilizamos en parte pa xubir al colláu Campigüeños, poro la siguiremos hasta'l valle de xubida y tornaremos a baxar, p'alcontranos col camín de baxada al colláu Xuacu.

Perguapa senda con tramos preciosos

A partir d'equí, solo queda esfrutar d'una de les más guapes y menos cansaes baxaes de tola nuesa hestoria como montañeros. Tola primer parte sedrá, per un senderu bien prestosu, que sin perder casi altor, dirá faldiando tol Xierru Lotu L'Abezón que baxa dende'l Picu Cornielles.

Siguimos esfrutanto del paisaxe: Xerra del Mongayu al fondu

El pocu desnivel que baxaremos en tol tramu hasta la Mayá Xuacu, amúesalu dafechu que malpenes descendemos unos cien metros, pero a cambeu caleyaremos per una guapa sienda, con vistes al cordal Cantábricu, a antigues mayaes o pegaos na solombra a paredones de caliza.

Últimos pasos que superen el Xerru'l Colláu hacia la Mayá Xuacu

Pocu enantes d'aportar a la Mayá Xuacu, superaremos penriba'l Xerru'l Colláu y pembaxu quedaremos del Xierru Xuacu, too ello a traviés d'un guapu fayéu y coles grandioses vistes del Maciédome y del Tiatordos.

Como non: Maciédome y Tiatordos... presentes

Casi un hora dempués de garrar bon senderu embaxu La Carasca, vamos tener el placer de conocer la Mayá Xuacu, onde tenemos una perbona fonte con augua frío, que dános preste a un descansín, a un tragu y acolumbrar de nuevo'l paisaxe de la Xerra'l Mongayu col Mampodre detrás y del Picu Les Pries a la mandrecha.

La Mayá Xuacu con una bona fonte y el Picu Les Pries de fondu

Magar de la mayá, vamos garrar una bona pista, que ya baxa pindia hacia'l colláu Xuacu, onde aporta una pista formigonada dende Valdelarca, pelín enantes del crucie de la carretara pa Pendones.

Baxamos per pista hasta'l Colláu Xuacu

Son les 4 y media de la tarde y llevamos casi 7 hores de ruta, cuando vamos tener un agasayu más pal cuerpu y nun ye otru que metenos nel preciosu fayéu na faldera de la Peña Quemada, pel que caleyaremos pisando fueya y a la solombra, lo que faínos esnalar penriba'l suelu.

Metémonos nun fayéu increyible pente la Peña Quemada y la riega Rinavea

Con pocu más qu'esfrutar per esta viesca, diremos pasín a pasu, asomando'l focicu pente les fayes a los verdes praos de la Ería de Pendones, onde diremos camudando'l camín de senderu a pista y de pista de tierra al formigón, que n'envueltes dirá averándonos sele hasta'l pueblu de Pendones de nuevu.

Baxamos pela Ería de Pendones hasta'l pueblu

Unos minutinos dempués de les 5 de la tarde, ya pisamos les cais de Pendones y decidimos parar en Ca Juanín, a tomar unes cerveces enantes de mudanos de ropa nel coche. Una cerveza bien frío ye'l meyor final pa una llarga pero guapa baxada.

Relaxación en Ca Juanín en Pendones

En resume, nun ficimos lo que teníemos planeáu, pero quien ye'l que nun quédase a gustu colos 13 kms percorríos y los 1195 ms de desnivel acumuláu en 7 hores y media de ruta, dando conocencia a una fastera de Casu ablucante??... Nel intre, tábemos los cuatru encantaos.

Ta la próxima...

Camudando'l Camín en Casu

Cuañana (Quirós) - Picu Barriscal

2012-04-12T10:32:00.004+02:00

10 de Marzu de 2012

Track: Cuañana (Quirós) - Picu Barriscal

De nuevu, una ruta más que yera del añu pasáu o quiciás una especie d'amiestu raru, ya que del añu pasáu quedara'l Picu Grúa del macizu de Sobia, puesta por Diego y Simón quería facer el Barriscal del mesmu macizu.

La xuntanza de picos nuna mesma ruta, vímosla demasiáu potente cola ñeve qu'inda podríamos alcontrar enriba, asína que'l Grúa quedó pa otru añu col Barzanalgas, otru restante de la ruta a La Pena Sobia y La Siel.la.

Como siempre vamos partir de Xixón, garrar la AS-I o minera, hasta topános en Mieres del Camín cola A-66 que nos dexaría en la Pola de L.lena. Ellí desayunamos perbien y vamos xuntanos cola hermana de Pangua, Marina, qu'atrévese a venir de monte con nós, al igual qu'unos cuantos collacios más, Andresín, Miguel y Esteban.

Semeya de grupu nel pueblu de Cuañana (610 ms)

Llueu de l'alcuentru y almuerzu, garramos la As-230 que nos fadrá xubir a la Col.la la Cobertoria dempués de pasar pelos pueblos l.lenizos de Palaciós, Piedracea y Armá. Equí, entramos nel conceyu de Quirós y siguiremos per esta carretera hasta Santa Marina, pasando por Chanuces y Murias, pa llueu nel crucie de Santa Marina tirar a la mandrecha hasta que na capital, Bárzana, tomamos una carreterina que n'ascensu diba dexanos nel pueblu de Cuañana.

Agora sí, pasaes les 10 de la mañana por unos minutos, vamos salir de Cuañana pol Barreo y nel Recuestu, meterémonos equivocádamente hacia la mandrecha, conociendo los restos d'El Palacio, anque nun paga la pena velos, asína que garrar el camín de la esquierda hacia la puente col regueru de Cuañana, ye lo afayaizu.

Salimos de Cuañana cruciando'l regueru Cuañana

Lo que si paga la pena ver, observar y esfrutar ye'l camín empedráu que vamos alcontrar nes veres del regueru. Que pasada caleyar per un camín tan bien conserváu. Eso sí, güeyu nos llugares más húmedos, que les piedres tan nidies y resbariar ye bien cenciellu.

La primer parte del camín, xubirá n'altor a la manzorga del regueru yendo dalgo separtáu d'él pel Cabacheiru, pa dempués tornar a dir bien averáu al regueru, al travíes d'una foz más estrecha hasta aportar a la fuente'l regueru Oscuru, onde garramos el camín de la mandrecha, ya que'l de la manzorga tira regueru Carrocéu enriba.

Un placer de senderu empredráu

Nós siguiremos pel de Cuañana y nun ascensu ensín descansu, siguiremos ganando altor, hasta pasar a un camín ya sin empedráu, pero non ermu de guapura, que poquín a pocu fadrános pasar pel llau de dalguna cabaña hasta aportar a una portiella de madera.

La verdá, que como siempre, llevar xente nuevo col grupu, fai qu'aparte de tar al paisaxe, teas a falar cola xente y siendo un bon grupu, lleva a caleyar ensín date cuenta casi del cansanciu, pasando a falar primeru con ún, llueu con otru.. ye d'agradecer y más con xente mozo.

Siguimos xubiendo pel guapu senderu

Magar del crucie de portiella, vamos escaecer el camín más ampliu y al fin diremos entrando en dellos mayaos, que travesaos per siendes estreches van facenos ascender ampliándose les vistes al valle del Cuañana que caleyamos, asína como al cordal de L'Aramo.

Dende equí podremos tamién, ver la mortera de Cuañana o lo que ye lo mesmu los terrenos comunales de pastu del pueblu, que tan a la mandrecha del regueru de Cuañana, sigún vamos xubiendo.

Finamos el prestosu camín aportando a dellos mayaos en Navéu

Dende estos pequeños mayaos de Navéu, vamos siguir avanzando pente ellos, col envís d'aproximanos a una foz que tenemos enfrente nuesa. Esta pequeña foz sedrá la que nos dea pasu a la parte cimera d'esta fastera sur del macizu de Sobia.

Pero primeru, vamos facer una pequeña curva hacia la mandrecha hasta ganar el mayáu de la Revellada, onde aparte de descansar un pocu y ver la so cabaña, vamos empatar col camín que vien de la braña La Felguera empobinándose a la nuesa naguada foz.

La Revellada (1205 ms)

De la Revellada ya garraremos un senderu que pembaxo d'una viesca de faya y paralelu a la paré de la peña, dirá faciéndonos aportar a la foz pa xubir al travíes de fayes y peñes en curties envueltes.

Guapísimu tramu, que nos va dexar nun colláu encumáu per una cruz, onde al fin tendremos na tiesta'l final d'un ascensu llarguísimu y sin descansu, hasta los 1400 ms del colláu, onde sedremos recibíos pelos primeros mantinos de ñeve.

Xubimos per una foz hacia les l.lagunes de Canchongo

Hasta esti puntu, llevamos de ruta 2 hores esáutes y magar d'un guapísimu caleyar que llevamos nes nueses pates, vamos tener tamién l'agasayu del descansu nel ascensu, dando conocencia a les l.lagunes de Canchongo nuna preciosa mayada.

Guapísimu mayáu con l.lagunes naturales y remocicaes pal ganáu

Agora vamos pasar de les l.lagunes a un de les brañes más guapes que nunca pisé, ye la braña de Cuañana, como ya dixe a dos hores del propiu pueblu. Ta allugada nuna planicie ablucante, arrodiada y protexía pelos milenta pequeños cumales que formen esti macizu de Sobia.

El llugar más prestosu de la ruta: La Braña de Cuañana (1445 ms)

Les cabañes inda caltiénense, na so mayoría, en perbon estáu y a nengún de nós diba importanos ser propietariu de dalguna, ya que'l llugar respira tranquilidá. Casi nun pescancio un sitiu onde pasar un finde con collacios más prestosu, con parrilles, durmir de vivac,... una pasada.

La verdá ye que tuvo que ser una braña perimportante, contando inclusu con capiya, poro los paisanos de Cuañana debíen de pasar bonos meses na propia braña, curiando'l ganáu. Casi con pena tuviemos que siguir alantre, jeje.

Ascendemos dexando la guapa braña a lo baxo

Y así lo ficimos, travesándola entera y xubiendo per una pequeña canal, que poquín a pocu diba amosándonos lo grande d'esta braña y tamién la pista que la xune cola vega de Duernas, per onde tenemos pensáu baxar del nuesu oxetivu, el Picu Barriscal.

Aportamos a un colláu onde acolumbramos milenta cumales (1518 ms)

D'esta canal, ascendemos hasta un colláu de 1518 ms y equí tendremos la oportunidá d'acolumbrar una montonera cumes, ensín dexanos dalgo claro cuala ye la que tamos buscando, pero sí na direición na que va tar.

Dempués de dalguna dulda, prefiero baxar hacia un valle y bordiar dellos pequeños cumales pola mandrecha, hasta aportar a la faldera norte del Barriscal, la cual dafechu con ñeve, vamos dir xubiendo poquín a pocu.

Caleyamos per un valle hasta que ganamos la faldera del Barriscal

Defechu, nun cuntaba con tanta ñeve o al menes con una pala tan perfeuta de ñeve, qu'inclusu en dalgún pasín pedía los crampones p'avanzar con mayor tranquilidá. Aún así, entre toos fuimos faciendo una buelga curiosa y dempués de munches envueltes na pala, aportamos a lo que paecía l'arista cimera del picu.

Vamos garrándo-y puxu a la llarga ascensión

Nun foi asína, pero al menos ganamos unes grandioses vistes hacia Somiedu y Teberga y la fastera norte del macizu de Sobia col Picu La Siel.la, el cual amosonos esa forma que-y da nome tan guapa.

Tamién, foi un alliviu aportar a la parte alta pa Marina, que nun lo pasó demasiáu bien, nes pindies falderes del Barriscal cola ñeve duro. Ye normal, ya que nunca nun tuviera de monte con ñeve y tuvo bien pendiente de so, Pangua, asína como Simón y Pau, que fueron cerquina d'ella animando.

La Siel.la y Pena Sobia déxense agüeyar

Enriba, ya pudimos caleyar relaxáu peles calves que díbemos alcontrando y con pocu más que baxar y xubir a dalgún colláu o una llomba a mou d'antecume, dimos preste a los 1772 ms del Picu Barriscal, con otra ablucante visión... el macizu de Penaubina.

Caberos pasos hacia'l cumal con calves de ñeve

Coles 4 hores de ruta rondando, tamos tol mundiu nesti picu de vistes increyibles. La verdá ye que nun esperábemos tanto d'esti Barriscal y la sensación de ruta pa l'alcordanza diba espoxigando a cada tramu de ruta que llevábemos nes pates.

Cumal del Picu Barriscal (1772 ms) col macizu de Penaubina

Como podéis comprobar, en nengún momentu, refiérome a esti picu como Saleras, como pon nos mapes del IGN, que como non, son un putu desastre a la hora de respetar o interesase pola toponimia.

A la baxada alcontrámonos con dos paisanos mayorinos de Vil.lamarcel y dempués d'entruganos d'au veníemos, dixéronmos que'l Picu nomábase Barriscal y que las Saleras taben muncho más allá, cercanes al pueblu de Parmu en Teberga. Asína que ya lu sabéis, el picu col vértice xeodésicu ye'l Barriscal.

Grandes vistes: Ubina y Somiedu

Casi nun tuviemos nin diez minutinos nel cumal, ya que tiraba un airín que dexaba xeláu, poro dempués de les decenes de semeyes de les vistes y de la xente, fuimos al alcuentru d'un requexu onde poder xintar a refuxu.

Baxamos a guetar un requexu pa xintar

Baxaremos pola amplia pala noreste del picu hasta alcontrar el llugar perfectu pa quitános tola fame que teníemos que yera abondo a les dos y media de la tarde. Casi media hora, tuvimos picando y tomando'l sol tranquilamente... el día merecíalo.

Asoleyando demientres picamos dalgo pa recuperar fuercies

Magar del descansu, va tocar siguir alantre cola baxada. Pa ello, vamos intentar averanos a una vallina que vese nidiu como meyor opción pa descender hasta la Vega las Duernas, onde tenemos intención de garrar la pista formigonada hasta Vil.lamarcel.

Siguimos descendiendo pente la ñeve

Primeru, baxamos per un canalizu cola ñeve dalgo pestosa y de continuu, vamos bordiar pela manzorga un pequeñu cumal, que con tola so rodiada, va ponenos al pasu de ganar esa vallina que veíemos dende riba, la Vallina L'Agua.

Garraremos más abaxo la guapa vallina L'Agua

Llueu d'esti tarrén más caóticu, ya pela vallina vamos dir perfectamente empobinaos hasta la Vega Las Duernas, asína que baxaremos relaxáu, con dalgún ratín de recreu baxando en culuski les cuestes más pindies.

Aportamos a la guapísima vega Duernas (1460 ms)

Con 5 hores y media de ruta, tamos na Vega Las Duernas, onde tendremos una nueva ayalga pa la vista, les cumes de Penaubina: Pena Ruea, Tapinón, Siegalabá, Fariñentu, Picos del Fontán, ... y tol oriente astur, hasta onde la vista algama ver nos Picos d'Europa.

Les vistes del oriente d'Asturies y sobretou del macizu Penaubina son una pasada

Agora sí, dempués de tal visión, vamos tiranos embaxo pela pista formigonada cola mayor de les tranquilidaes. Poro, camudaremos les conversaciones montunes, por otres más caseres... demientres facemos kilómetros de baxada pasando pol Pandu, la mortera de Vil.lamarcel, ... y al altor de la Fuente la Prida, vamos garrar un camín de tierra que sal a la mandrecha, pa evitar más desgaste col formigón.

Garramos la pista hacia Vil.lamarcel con tranquilidá

Dicir qu'a pesar de lo pesáu de la pista, el paisaxe hacia Ubina caltiense durante tol descensu poro faise muncho meyor de lo esperáu, sobretou dempués de les primeres envueltes, les cuales son perpindies y faen retener muncho de pates.

Guapísimu paisaxe'l que tamos conociendo

Como ya dixe, na fuente La Prida dexamos la pista pa garrar l'atayu qu'al traviés del Campizu diba dexános al llau de Vil.lamarcel. Sospechósamente como la xente mozo diba un bon trechu per delantre nuesa, nun foron avisaos del cambeu d'intenciones y comiéronse dalgún kilómetru más qu'otru de pista... pequeña novatada, jeje.

Dexamos la pista formigonada de Vil.lamarcel per un atayu a la mandrecha

Dempués d'esperar un pelín por ellos, jeje, entramos en Vil.lamarcel pol barriu La Cuesta y namái tocar el pueblu, desviámonos a la manzorga per otru camín travesando'l barriu de Palacios primeru y dempués el de Santrocaya.

Aportamos a Vil.lamarcel pa garrar una pista a la manzorga

Namái dexar les caberes cases de Santrocaya, alcontrámonos colos paisanos que tan bon llabor toponímicu diéronmos y tamién foron a danos conseyu, sobre que camín garrar pa tornar hasta Cuañana. Una pena, que Charly y Simón tiraren alantre pel más evidente, el de la manzorga y non pola drecha, que yera'l que decíen les homes de Vil.lamarcel.

El casu ye qu'esti camín equivocáu fízonos xubir a un altu, con vistes bien prestoses del Picu Gurrión, el cordal de Caranga, la collá Aciera y el cordal de Tene. Dempués, va tocános baxar pegaos a una pequeña llaguna y a partir d'aquí'l tema complicarase un pelín.

Xubimos a un altu col Gurrión, Caranga y Tene a la vista

Y ye que ya nos avisaren los vecinos de Vil.lamarcel de que'l camín na viesca de la Zarrionda taba tomáu, poro costónos un pelín algamar la sienda correuta en varies ocasiones. Anque finalmente, fuimos a alcontrar el camín correutu, unos pel mediu d'unos praos y otros pela propia viesca, hasta xuntános nel Cabacheiru col camín d'entamu de ruta.

Enllazamos con dalgo dificultá col camín empredráu d'aniciu hasta Cuañana

Con pocu más, aportamos de nuevu a Cuañana con un tastu a ruta guapísima poles vistes, pol ascensu dende Cuañana, pol cumal fechu y a pesar del enguedeyu final nel camín pente Vil.lamarcel y Cuañana, pola mesma baxada.

Finalmente, la ruta llevónos 7 hores y 40 minutinos nes que percorrimos una distancia de 17,15 kms y superamos un desnivel acumuláu de 1400 ms pa da-y preste al Picu Barriscal de Quirós.

Camudando'l Camín cola Pena Ruea detrás

Nesti guapísimu día ficimos el Picu Barriscal (1772 ms): monte prestosu astur y vértice xeodésicu de Quirós

Ver progresos en: Retos montañeros

Sobrefoz (Ponga) - Peñe Recuengu

2012-03-27T13:15:00.004+02:00

25 de Febreru de 2012

Track: Sobrefoz (Ponga) - Peñe Recuengu

Tenía preparáu esta ruta dende cuantayá y yera una d'eses que ties nel bolsiellu por si fállate dalguna otra. Realmente, foi na primer intentona a Peña Ten cuando, ensín conocer muncho la zona, metiósenos na tiesta, restolar dalguna ruta que saliese del pueblu de Sobrefoz en Ponga.

Asína ñació la ruta qu'intentase xunir los montes Rasu, Recuengu y Zorru y al tener a Nel, los nuesos collacios Pilar y Diego, tuve que poner una ruta que supliese una de les suyes, poro entró ésta al llistáu de la temporada 2011-2012.

Pa llevala a cabu, teníemos la suerte de contar col grupu averáu dende Euzkadi, con Fernan a la tiesta y acompangáu por Oscar, Amaia y Juanan, poro magar, del paséu davezu pela autovía cantábrica hasta Lloviu, tiramos hasta Les Arriondes y d'ehí a Cangues d'Onís onde xuntámonos toos col envís d'almorzar.

Dempués de pinchos, bollería y demás hestories partimos, con otra bona tirada de viaxe per delantre, garrando la N-625 onde pasaremos pelos pueblos de Cañu y Tornín, cruciaremos el puente Dobra, pa entrar nel conceyu d'Amieva, onde travesaremos los pueblos de Buxil, Corigos, Pervís, La Vega Pervís y los Grazos onde topámonos col ríu Ponga.

Partimos del ríu Enol (811 ms)

Equí, tomamos la carretera que sal a la manzorga (AS-261), y nella travesaremos los pueblos de Parcia, La Vega de Sebarga, Les Polvoroses, Santoveña llegando a Sellañu, onde entramos en Ponga. Equí siguimos pela mesma carretera, pasando por Pilanegru, Sotos y La Casona de Mesta, hasta garrar la PO-3, que nos llevará al traviés d'Abiegos y Yanu a la fin a Sobrefoz.

Dicir, que ye ún de los acesos más llargos en coche, pero de lo más guapu que pues alcontrate, ya que durante dellos kilómetros fuimos viendo por partes los cumales ñevaos del Pierzu, La Llambria, les Ñarices de Malhome o'l Recuengu entre otros.

Anque diga nel títulu de la entrada que partimos de Sobrefoz, vamos quitános d'enriba, un par de kilómetros de xubida (y otros tantos de baxada) de la pista que xube a Ventaniella hasta la curva de la riega Enol. Ellí tendremos un bon llugar pa dexar un par de coches ensín molestar en nengún momentu.

Entamamos a xubir coles Ñarices de Malhome detrás

Los preparativos faense pelín llargos y tardamos más de lo normal en ponenos a caleyar, poro pasaes les 10 de la mañana a la fín, tamos ya con tolos trastos necesarios pa descubrir una nueva fastera más de Ponga.

Pa ello, garraremos na mesma curva, un camín que siempre a la manzorga del ríu Enol dirá faciéndonos ascender cómodamente pente lo que nómase como'l Monteayeru, quedando na otra vega'l ríu, el monte Fana.

Guapa visión del Maciédome

Tenemos per delantre una ruta con munches incógnites... nun sabemos cuanta, nin en qu'estáu ta la ñeve, como ye la xubida pela foz de los Argayos, que cumales sedremos a facer... quiciás la ruta preparada seya demasiáu ambiciosa pa esta dómina del añu. Nun lo tengo nin mediu claru.

Anque como siempre, a vegaes, val más nun da-y demasiaes vueltes. Simplemente ye meyor caleyar, echar una güeyada a cumales averaos nel tiempu, como'l guapísimu Maciédome que tenemos a les nueses espaldes, y esfrutar d'una guapa charra colos tos collacios.

Xubimos a la manzorga del Enol hacia la Foz de los Argayos

La sienda ye bien prestosa y bien ceo taremos a puntu d'arrimanos al ríu, ya que tamos a pocu d'adentranos na Foz de los Argayos formada pola Peñe Les Cabriteres a la manzorga y pola peñe Bermeya a la mandrecha. Ambes parés, impresionen más y más, sigún vamos metiéndonos en plena foz.

Xustu enantes d'entamar la propia foz, tendremos que cruciar el ríu Enol hacia la mandrecha y ellí, pisaremos les primeres buelgues de ñeve, bien pegaos a la paré de la Peñe Bermeya, la cual ye la que fai los Argayos de ñeve, que dan nome a la foz.

Cruciando'l regueru Enol

Amás, seremos bien conscientes d'estos argayos, ya que nel primer tramu de foz, travesaremos los restos d'un par. Val más, nun tar nel momentu que cayeron, porque había bonos morriyos en plena argayada.

Avanzamos pela Foz de los Argayos cola Peñe Bermeya enriba nuesa

Llevamos pocu más d'una hora de ruta, cuando vamos dir saliendo de la foz, col envís de dirixinos a la mayada d'Enol. Nel intre, vamos abandonar la ñeve duro que llevamos pisando por mor, de tar protexía poles muries del sol y vamos danos cuenta de lo blando que ta'l restu del camín, faciéndose bien duru abrir buelga.

Pisando na solombra la ñeve hacia'l mayáu d'Enol

Aportaremos a Enol, onde malpenes vese dalgún restu de cabaña, nun sabemos si ye que la ñeve tápalo too o ye que pocu más queda. Dende equí, tendremos ya a nuesa espalda'l Picu Zorru y la so cume menor, el Lluengu, que formen el colláu Zorru.

Y enfrente nuesa tará la Peñe Recuengu, primer y posíblemente única cota a intentar nel día, ya que tamos pasín a pasu, dándonos cuenta, que la ñeve ta nun estáu llamentable. Esto va ser una grandísima realidá, a partir, de que cruciamos el regueru Enol de nuevu.

Cola Peñe Les Cabriteres al fondu cruciamos la riega de nuevu

Equí, van presentase dos posibilidaes, xubir hacia'l colláu Cáldes onde ta la vía normal a la Peñe Recuengu o ascender hasta'l colláu Carambones, dende onde somos a pescanciar una posible vía d'ascensu per una pala ñeve que xube per terraza ascendente.

Empobinámonos hacia'l colláu Carambones en busca de la nuesa vía

Nun tengo, nin mediu claru, porque escoyimos la segunda opción. La verdá ye que camiento que foi la propia dificultá d'avanzar pola ñeve, la que llevónos a la gueta del colláu Carambones. Tengo que dicir, que la dureza d'empozase a cada pasu que dábenos yera completamente frustrante. Agradecer como siempre'l trabayu de Fernan y Juanan nesti tramu, porque yera mui cansáu tirar alantre tol tiempu ún solu.

Como exemplu del estáu de la ñeve, pudimos comprobar como un xabaríl tuvo a puntu de morrer de cansaciu nel intentu de fuxir de nós. Alcontróse con un grupu xente y nun supo pa onde tirar y tal foi l'esfuerzu que dióse por vencíu y quedóse tiráu na ñeve a esperar que pasásemos de llargu. Diónos muncha pena, velu nesi estáu.

Alcontrámonos nel ascensu con un xabaril fozando na ñeve

Pero tampoco ye que tuviéramos pa pasar pena de naide, porque la soba taba siendo muncha pa nós tamién. Demientres, pocu más nos quedaba qu'echá-y un vistazu dacuando pa descansar al Zorru. Que guapu veíase dende la nuesa posición, pero que lloñe taba y qu'imposible de facer nestes condiciones.

El Picu Zorru y delantre'l Lluengu

A la fín, pudimos aportar al colláu Carambones, llugar de pasu pente la Peñe Les Cabriteres y la Peñe Recuengu y ficímoslo con una bona xera na que puso'l final Juanan, abriéndonos buelga durante un bon tramu de xubida.

Sofriendo nel ascensu a Carambones (1413 ms)

Aparte d'un merecíu descansu, esti colláu va dános el placer d'acolumbrar el Picu Tiatordos una vegada más y ye que naide pue cansase de miralu nunca. Augua y dalgo de xintar viénmos al pelo, porque darréu diba llegar lo más duro y nin siquiera sabíemos como taba la vía escoyida.

Colláu Carambones (1413 ms) col Tiatordos y la Llambria a vista

Llevamos pocu más de dos hores de ruta y toca meté-y un intentu hasta peñe tan hermosa. Los tracks que tengo, nengún xube per onde vamos intentalo, así que vamos dafechu ciegos de nenguna referencia.

Falamos un ratín Fernan y yo, de les dos posibles víes, solo vemos factible la de la pala ñeve penriba la terraza. Hai otra posibilidá per un canalizu, pero ver como argaya cachinos de ñeve dende les parés al canalizu nun da nengún bon rollu.

Pangua, que tenía ganes d'echar un gabitu abriendo buelga, ponse a trabayar en cada pasu y fai un trabayu perduru, que podemos siguir yo y Fernan de cerca, demientres los demás, van avanzando na buelga que vamos dexando. Anque con estes condiciones, metiendo la ñeve pela rodiella, lo que pa ún ye pasu cómodu, pa otru con más pesu, pue fundir muncho más, abriendo buelga propia tamién.

Intentando ganar les parés del Recuengu pela pala ñeve

Avanzaremos llentos, averándonos hacia la paré de la peñe hasta que Pangua quédase empozáu nun pasu, y doi'l relevu, pa finar la pala de ñeve de la terraza hasta aportar a la roca, onde descansu un ratu fuera de la ñeve y espero a ver como sigue avanzando la xente.

Toi nun puntu, nel que tenemos que facer una travesía penriba d'una peña tumbada. Nun ye mui difícil, pero ye dalgo espuestu, porque la pala ñeve acábase nesta peña y p'abaxo tal canalizu empozáu pente les muries.

Falo cola xente y digo que sigo p'arriba a ver que m'alcuentro, si solo ye esti pasu, podríase dir asegurando a tol mundiu pa xubir, pero alcuéntrome con un tarrén amestáu de ñeve y peña, más vertical que lo otru y veolo complexu pa tanta xente.

Enmediu del voláu tarrén amestáu de ñeve hasta l'arista

Fernan, tampoco s'alcuentra seguru coles botones de plásticu que lleva y dase la vuelta, colo que los demás tamién deciden baxar faciendo un pocu de culuski, muncho más cómodu qu'empozase na ñeve de nuevu.

Asína, que tan solo pasó detrás mío Pangua. Fizo'l pasu de la placa tumbada y metímonos pocu a pocu, n'otra palina de ñeve na que preferí sacar el piolé pa dir un pelín más seguru, ya que yera abondo más vertical que la otra.

Dempués d'esta pala, tocó amiestu de roca y ñeve, más vertical, que supero bien. Pangua paez que tien piores sensaciones, pero sígueme con bon xeitu, poro metémonos n'otra palina de ñeve blando, hasta aportar a una peñona, qu'oblíganos a escoyer superala pela mandrecha o manzorga.

Picos pa un lláu y la Llambria y Tiatordos pa otru

Una pena que nun haya nenguna semeya casi d'esti tramu, porque foi un bon exerciciu de confianza a la hora de facer monte. Pamidega que la opción de baxar yera más chunga que siguir alantre. Les poques semeyes son col móvil, cuando al menos yo, taba nun llugar más relaxáu. A Pangua-y tocó salir en dalgún pasu guapu.

Finalmente, salimos pela manzorga de la peña, pa dempués meténos nun estrechu canalizu pente dos peñes, que xúbese faciendo dalgo d'oposición y magar d'esti pasu, alcuéntrome nun de los piores pasos mentales nos que tuve.

Solo agüeyo una seta de ñeve y vacío pa tolos llaos. Dígome, que ya pue ser la cresta del Recuengu, porque sinon tamos nun marrón de puta madre. Sigo p'arriba piolé na man y llego al puntu más altu de la seta... menos mal, la cresta sigue alantre y veo un pelín a lo lloñe'l cumal del Recuengu.

Pangua, avérase a la mio posición y diz que vaya como acoyona esti caberu tramu. Siguimos alantre pela cresta con munchu güeyu, porque la cayía pa la Cuesta L'Aldea son 400 ms d'hostia y pal colláu Cáldes, tampoco presta muncho, jeje.

Pangua xintando na Peñe Recuengu (1654 ms)

Finalmente, con curiáu, dalgún pasín aéreu y dalgún trepe-destrepe, somos a aportar a los 1654 ms de la Peñe Recuengu. Nun se si dalguien metióse d'esti xeitu dende la collada Carambones hasta'l Recuengu per esta vía y tampoco importa demasiáu. Tamos enriba y lo que toca, ye tranquilizase un pocu, xintar dalgo y restolar per onde tenemos la baxada normal al colláu Cáldes.

Asína que... abrazu pente los dos, llamadina a los d'abaxo, diciendo que tamos bien, pero que foi h.odía la cosa y que vamos baxar pela normal, si ye que l'alcontramos. Ellos nun ven factible, facer nada más, nin xubir al Recuengu pela normal nin dir hasta'l Rasu. Costó-yos un triunfu la travesía de colláu a colláu y tan tranquilamente xintando en Cáldes.

Baxando pela vía normal con munchísima ñeve

Casi una hora y media llevónos esti ascensu dende Carambones, asína que magar d'un cuartín d'hora de descansu, decidímonos a baxar fartucos de ver les Peñes Santes del Cornión, Tiatordos, Pierzu... y con cierta sensación d'una necesidá fuerte de tar a seguru.

Al contrariu que pal ascensu, pal descensu sí fixámonos nel gps y gracies al track que tenía, alcontramos la vía de descensu que d'entamu llevarános per un tramín más vertical amestáu hasta aportar a una gran palona de ñeve que diagonalmente de norte a sur fadrános descender hasta un pasu pente una peñona solitaria y una paré vertical.

De primeres, baxaremos con muncho curiáu cola ñeve penriba la rodiella y tendremos un bon sustu, ya que les nueses pisaes faen un argayu, quedándonos paraos nel sitiu hasta que fina tol espectáculu de ver dirse tola ñeve baxo los nuesos pies.

Poquín a pocu, baxaremos hasta'l pasu de la peña y la paré, con curiáu de nun liala parda y nesi puntu ya, tendremos el pasín pela ñeve más vertical hasta ver al fin tola pala de ñeve que baxa hasta'l colláu. Equí ya sí, culuski montando una argayada fina, jeje.

Al fin, nel colláu Cáldes (1389 ms) pola vía normal al Recuengu

Con una paliza fina nel cuerpu, vamos aportar al colláu Cáldes (1389 ms) dempués de media hora de baxada, ya que la parte final, menos pindia, ye un auténticu infiernu, metiendo la pata hasta'l cadril en más d'una ocasión.

Alcontrase colos collacios, contá-yos el nuesu ascensu y les poques posibilidaes de xubir que camentamos había pela normal, ya que la gran cantidá de ñeve blando yera insufrible y ver que dá-yos igual non xubir, qu'esfrutaron de la ñeve y del día, nun tien preciu. Sois los meyores.

Sele baxada hacia Enol y a la foz de los Argayos

Con venti minutinos de descansu y xinta pa Pangua y pa mí, que veníemos derrotaos, vamos ponénos nós tamién a baxar al alcuentru de tol grupu que ya tirara p'alantre ya que tábense quedando frios.

La baxada...., pues nada too p'abaxo hasta la mayada d'Enol y n'alantre, cola buelga abierta de la xubida, ya foi rápida y bien ceo tábemos ya metíendonos na Foz de los Argayos, pa dempués caleyar selemente pol Monteayeru penriba'l ríu Enol, hasta l'entamu de la ruta na pista a Ventaniella.

Dexando a lo lloñe los oxetivos non cumplidos

La ruta... pues con sensaciones rares.... per un llau ficimos una bona ascensión, pero van dos rutes siguíes, que nun soi a facer con tol mundiu lo que tengo programáu y nun me presta dexar a la xente pelín defraudada.

Anque nesti casu, foi l'estáu de la ñeve'l que torgónos les aproximaciones rápides col envís de facer cumales, nun te quedes del too agusto, sin compartir cume con tola xente qu'anímase a dir de monte y quédome pensando si nesti casu, la opción sensata yera facer toos xuntos l'intentu pola normal, anque naide pudiere llegar.

En resumen, nesta ruta de tastu amargu, Pangua y yo ficimos la Peñe Recuengu, faciendo pa ello 7,3 kms y superando un desnivel de 990 ms nes casi 6 hores de llucha cola ñeve y a tramos cola caliza.

Camudando'l Camín na Peñe Recuengu

Nesti día de ñeve pestosa ficimos una guapa vía na Peñe Recuengu: monte prestosu astur de Ponga

Ver progresos en: Retos montañeros

Los Col.laínos (Ayer) - Picu L'Osu

2012-03-16T18:33:00.002+01:00

11 de Febreru de 2012

Track: Los Col.laínos (Ayer) - Picu L'Osu

Van dellos fines de selmana los que costónos dir a por esta ruta, ya que'l tiempu foi torgando los nuesos intentos y salieron delles rutes alternatives por mor d'ello, como la del Couríu o Peñe Llabres. Pero esta vegada a pesar del fríu y de les grandes ñevaes, teníemos na mente qu'al menos díbemos da-y un pegue como se diría na xerga esguiladora.

Como siempre, pa llegar al entamu de la ruta, partimos de Xixón garrando la autovía minera y dempués en Mieres del Camín garramos la autovía A66 saliéndonos na salida de Morea, pa percorrer la As 112, pasando polos siguientes pueblos nel nuesu camín: Morea, L'Escuyu, Los Estrul.lones y Cabanaquinta onde garraremos la AS-253 pasando por L.levinco, Entepenes, Col.lanzo, Yanos, La Pola Vieya, el Pino y a la fín Felechosa, onde toca almorzar.

Semeya de partida nos Col.laínos (1340 ms)

Llueu d'un bon descansu de coche, con desayunu en condiciones pente les decenes d'esquiadores, vamos empobinamos hacia'l Puirtu Braña pasando per Cuevas, Roseco, Rufríu y El Fielato, puntu d'aniciu de la ruta.

Pero como finalmente, nun alcontramos la entrada a la braña llimpia de ñeve, tuviemos que siguir un pocu más alantre hasta los Col.laínos, onde na marxe esquierda de la carretera pudimos aparar los coches y mudanos de ropa a una temperatura d'unos -6º, pero con bon sol y un día rellumante.

Pisando ñeve como los neños en direición al Fielato

A la fin, unos minutinos enantes de les 10 tamos dimpuestos a esfrutar d'asemeyáu espeutáculu nival que tenemos enfrente, detrás, pa un llau y pa otru. Que pasada!!! Tamos, al día siguiente d' les ñevadones más grandes del añu.

Ensín más, cruciamos la carretera y avanzaremos como neños, pente les cabañes de Los Col.laínos col envís, de da-y presti a esi kilómetru qu'hai hasta'l Fielato, onde teníemos el nuesu puntu de partida.

El paséu pela ñeve nun pue ser más guapu y el día ta preciosu, fríu pero ensín vientu, poro aguántase perfeutu y bien aína, entamamos a quitar capes por mor del sol que calez con fuerza.

Col Fuentes a lo lloñe unes crucien les riegues bien y otros non tanto, jeje

En dalgún momentu, sabemos que tenemos que cruciar el ríu Braña, que da nome al Puirtu Braña (que non San Isidro), pero va facese xusto dempués de pasar pol Fielato y con una ponte mui especial, un quitamieos, jeje. Charly, que vióse con ganes de saltar, muncho enantes de la ponte, diónos una clase de como francer un bloque enteru de ñeve al cruciar el ríu, jeje.

Magar del traviesu del ríu Braña, vamos empobinanos al traviés de los mayaos de Les Regaes hacia la Braña Reonda. L'avance ye llentu por mor de l'ablucante cantidá de ñeve cayía y porque nun tenemos nenguna buelga que siguir.

L'avance ye llentu pola cantidá de ñeve y por mor de dalgún pasín qu'otru

Pero les vistes son tan increyibles, que cada pasu ye una ayalga pa los sentíos. Nun sabes bien si maravillate con tola xerra L'Ayu a la nuesa esquierda o mirar p'arriba a la nuesa mandrecha al picu L.lagarechu o al frente hacia'l Picu Fuentes, o simplemente mirar a la ñeve que pises baxo los pies y relaxarte oyendo'l sele ruiu que faen les botes en cada pisada.

En tou esti tramu, tocarános travesar dalgún regueru más como'l de Braña Reonda y sedrá tamién colos quitamieos que tan bona xera faen pal casu. Estos pasos, son un ñeru de rises viendo como guarda caún l'equilibriu a la espera de que dalguien apilanque y tengamos rises de más. Pero bono... nun sedría lo meyor porque l'augua xeláu nun diba ser una bona broma defechu.

L'ablucante Picu Torres apaez como si fuera un xigante del Himalaya

A vegaes nun sábese mui bien que cuntar en rutes como esta, ya que con dame la vuelta dacuando, alcuéntrome con una montaña que na dómina ivernal tien un puntu himalayescu, la semeya lo diz too: ye'l Picu Torres.

Aparte, tan solo hai que dicir una cosa... esfrutar. Esfrutar d'un día como'l de güei, nel que xuntámonos un bon grupu de collacios (Carlos, Canta, Pangua) y de collacies (Rebe, Silvia, Paulina) y yo, qu'intento de dalguna manera, deprender cada día y ser un bon guía, poro trabayo tolo que pueu pa dir faciendo buelga y que la xente avance lo más cómodo posible.

Ascendemos hacia Braña Reonda

En menos d'una hora taremos na redolada de Braña Reonda, pero nun mos detenemos muncho, ya que los pasos faisen duros y llentos. La ñeve ta nun estáu casi perfeutu, pero hai muncha y facer buelga ye facer buelga, siempre cuesta y muncho.

Aún así, les semeyes de grupu en filera dicen lo que les pallabres nun pueden. Tamos esfrutando. El paisaxe ye máxicu y parase a miralu ye dafechu imprescindible, anque ehí siguimos avanzando hacia'l colláu Vidosu.

Siguimos lluchando cola ñeve hacia'l colláu Vidosu

Colláu Vidosu (1623 ms), llugar máxicu onde la ruta va amosanos los nuesos oxetivos... pero cuales son?? Tenía tres... Xexa, Nogales y Picu L'Osu, pero realmente pocu importa. Avanzamos siguiendo'l track del gps, pero tamién avanzamos por conocer esta fastera d'Ayer, nueva pa nosotros.

Al fin tenemos les vistes grandioses de los dosmiles d'Ayer

Ye difícil saber cual ye cual ensín conocelos de man, asína como saber cuales superen los 2000 ms y cuales quédense pembaxo d'esa cota. Da igual, son toos perfeutos, blancos, rellumantes... tan solu apetez xubilos toos.

Ensín pallabres: Guapísimu

Pero ya ta bien d'acolumbrar cumales, toca intentar xubilos, asína que vamos siguir alantre cola ruta, que ya va casi nes dos hores y cuartu. Nesti casu, va tocános baxar desnivel, lo cual nun presta res, ya que cuesta muncho xubilo pa tener que baxalo, jeje.

Ante nós tenemos un tramín, que faldea la Cuesta Fuentes y que primeru penmediu d'una viesca y llueu a la solombra del Picu Fuentes, va tocanos dir con curiáu por tar la ñeve mui dura, hacia'l mayéu de Fuente Alba, embaxo de los ablucantes Castel.lones.

Avanzamos pegaos a la Cuesta Fuentes pela solombra

Aportaremos al puntu más baxo del valle (1569 ms) pa facer un merecíu descansu y xintar daqué con bona cantidá d'enerxía, ya que va facénos falta de secute, por mor de que'l tarrén va ponese muncho más pindiu.

Una paradina enfrente los Castel.lones

Darréu, vamos meténos nesti valle, nel que siempre n'ascensu, fadremos buelga na mar de ñeve que contrasta col cielu azul del día. Ye increyible poder dixebrar tol abanicu de collores que van del blancu más blancu al azul más fonderu y con una güeyada llarga puédese alcontralos toos. Simplemente xenial.

La ñeve ta nun estáu perfeutu p'abrir buelga

Avanzamos bien, la ñeve déxate trabayar poro, non sin esfuerzu, vamos llantanos nun llugar bien guapu, onde podemos esfrutar del circu que fae la cara oeste del Fuentes cola norte de los Castel.lones.

Metémonos nel circu del Fuentes y los Castellones

Aún tamos, un pelín penriba de los 1600 ms, sabemos que quédanos munchísima xera per delantre. Nun hai tiempu pa parar, asína que seguimos ascendiendo a bon ritmu, toos xuntinos ún detrás d'otru.

Entama a ponese'l tema pindiu

Poquín a pocu, desapaez de la nuesa vista'l Fuentes y vamos arrodiando los escarpaos torreones de los Castel.lones, demientres faíse más duro abrir buelga, alcontrándonos con plaques de xelu, que faen pasalu un pelín pior a los que lleven botes menos ríxides.

La ñeve endurez y abrir buelga faise duro

A la fín, aportaremos dempués d'un ascensu mui alpinu al mayáu de Fuente Riba, onde tenemos el placer de meténos nun mundiu de ñeve preciosu. El circu formáu pol picu Castiel.lu a la nuesa mandrecha y por tola arista que xube al Picu L'Osu que dempués baxa a la Ventana Fuentes pa siguir hasta los Castel.lones ye guapísimu.

El llugar más increyible de toos: El mayéu de Fuente Riba

Tamos maravillaos, el llugar ye d'ensueñu. Nun fai fríu, nun tira l'aire, tamos casi en manga corta y nun hai rastru de nenguna buelga humana per nengún llau. Paez que tamos nun sitiu virxen completamente o al menos esta ñeve ensín pisar dános ese tastu a primeros esploradores.

Nel intre, agüeyo l'arista que xube hacia'l Picu.... Nun lo tengo claro, a posteriori se que foi L'Osu, pero nesi puntu nun tengo claro cual ye cual y a ciencia cierta, camiento que si vamos xubir a dalgún picu, solo dános tiempu al Nogales o eso creía yo.

Somos 7 persones y tan solo tenemos equipu 4, los demás nun tienen nin crampones nin piolé. Equí tamos ante'l primer dilema del día. Que facer, l'arista norte al picu L'Osu (anque pensase que yera'l Nogales nel intre) paez más que practicable, pero.... en que momentu voi alcontrame dificultaes series pa nun poder abrir buelga pa toos??

Tola arista norte del Picu L'Osu ye pa nós

Estes coses esmolécenme muncho y nunca se que facer. Aparte de que tampoco se medir nada bien, les dificultaes ya que pa tol mundiu nunca nun son iguales. Caún ye caún y K-2 una piragua que diríase n'Asturies.

Ensín más, pienso qu'al menos hai qu'intentalo. Asína que caleyo en solitariu pela mar de ñeve que ye'l Mayéu de Fuente Riba, col envís d'abrir buelga hasta'l colláu de las L.lanas, pente L'Osu y el Picu Castiel.lu de 1854 ms, el cual si que camiento factible pa toos.

A pol colláu de Las Llanas pa garrar l'arista

La ñeve ta dura pero faíse cenciello abrir ruta y n'envueltes vamos aportando toos hasta la preciosa arista norte del Picu L'Osu. Hasta esti puntu llevamos casi 4 hores de ruta y l'arista paez que ta en bones condiciones.

Precioses semeyes n'arista L'Osu

Entrugo a la xente y paez que ta tou bien, asína que vamos escaecer la idega de facer el Castiel.lu y seguimos alantre, n'arista más guapa que fice na mio vida. Que increyible xera, siguir esa llínea de ñeve que nos empobinaba hasta'l mesmu sol.

Notales, Fuentes, colláu Riopino... perguapu

De xemes en cuando paramos, descansamos, respiramos... y simplemente acolumbramos en toles direcciones. La ruta lo merez, el Nogales lu merez a la nuesa mandrecha, el Fuentes lu merez a la nuesa manzorga y el Picu L'Osu (anque seguíemos ensín saber onde díbemos, jeje) por supuestu que lu merez.

Namái de mirar pa tol mundiu, veo que la xente ta pasándolo bien, asína que sigo alantre, anque pescancio que la parte final de l'arista tien un resalte que nun me presta res n'absolutu. Ensín más, siguimos pela arista ensín dificultá, ensín crampones, ensín piolé... hasta qu'aportamos al resalte onde la ñeve relluma con un tastiu distintu a lo que llevábemos pisando.

Más y más arista

N'efeutu, la parte final ta xeláu dafechu... que putada... tabemos a pocos metros del final. Tenemos que dexar l'arista un pelín y bordiar el resalte pela esquierda, pasando penriba d'una repisa que compruebo que ye bien sólida y al final de la repisa, toca metése de nuevu hacia l'arista nun tramu bien pindiu.

Parte más abegosu y espuesta de l'artista con xelu

Nun ye complicáu, pero llevar a tanta xente ensín crampones, requier metése una soba a pataes cola ñeve duro, p'abri-yos buelga. Finalmente, diremos aportando toos a l'arista de nuevu, pasándonos los piolés y faciendo un bon trabayu de grupu en conxunto.

Llueu, demientres espero polos últimos en llegar, Canta, Paula y Silvia, faen l'últimu tramu hasta l'arista cimera, pero métense nuna parte más xelada inda teniendo que dar la vuelta con munchu curiáu.

Arista cimera del Picu L'Osu con bloques de xelu nel cumal

Púseme de nuevu alantre, con toos agrupaos, y más a la mandrecha, si que somos a ganar l'arista con facilidá y podemos comprobar lo xeláu y venteáu d'ésta, con formaciones completamente xabaces de xelu. Anque, en comparanza colos últimos metros de la "nuesa arista", foi un paséu feliz hasta'l cumal del.... Picu L'Osu de 2023 ms, jeje.

Cumeeee del Picu L'Osu (2023 ms)

Cuando fuimos aportando ún a ún al picu y vimos L'Osu qu'encuma, camiento que tuvimos toos bien callaos hasta qu'aportase'l siguiente y así sucesívamente,... anque al final a naide-y molestó nin lo más mínimu l'erru de picu, jeje. Foi una grandísima ascensión y teníemoslo toos bien claro.

La pena... pues el vientu fríu qu'azotaba enriba y del que tuviéramos bien aguardaos tola arista. Nun se decir cuantos grados baxo ceru tendríemos ellí riba, pero nun se podía tar muncho tiempu pasando fríu y más inda si veníen unes ñubes nada prestoses que taben afeando'l día.

Baxamos pela arista este hacia la Ventana Fuentes

Poro, tocaba baxar d'ellí, magar de mil y una semeyes cola xente bien arguyosa de la cume algamada. La baxada planteguela hacia la Ventana Fuentes, ya que nun me prestó la parte final de l'arista pa baxar per ella y a los demás collacios menos aún.

Ensín más pusímonos a ello y paecía que nun se facía mal del too, sacante dalgún tramín de placa de xelu, que llibrábase con curiáu faciendo buelga o con dexase resbariar de culu hasta la ñeve más blando.

Asína plantámonos nel colláu de la Ventana Fuentes (1907 ms) magar de les 5 hores y 40 minutos de ruta y casi media hora dende qu'abandonáremos los más de dosmil metros del picu L'Osu.

Nel intre, paecía dir tou rodáu y darréu teníemos que superar una llombuca penriba de los Castel.lones (1980 ms) pa ganar una especie de canal, que protexía pola arista occidental de los Castel.lones, veíase cola ñeve blando, col algame d'una baxada cenciella hasta'l mayéu de Fuente Riba.

Vía de baxada hacia'l Mayéu de Fuente Riba

Los planes son planes y la rialidá ye la rialidá y metíme demasiáu a media faldera por nun facer a la xente xubir a esa llomba, cola consiguiente cagada al alcontrame con una placa de xelu que foi ganando grosor nel avance hasta lo menos diez cms, poro casi nun yera nin a clavar el pie del piolé.

Casi cuarenta minutos intentando abrir vía per esa placa xelu, dan amuesa de que lo intenté too, pa facer pasar a la xente a la canal que paecía tan cerca y tan lloñe a cada pasu que llograba dar, pero nun pudo ser y la xente taba pasando munchísimu fríu a la espera.

Finalmente a metá de camín, dime la vuelta reventáu completamente y na Ventana Fuentes, la xente ya nun taba pa otra intentona penriba de la llomba por si topábemonos colo mesmu. Yeren los 4 de la tarde pasaes... y la xente tomó una decisión correuta, baxar pola cara sur con ñeve blandino al puertu Vegarada.

La mayoría del grupu baxando hacia Vegarada

Demientres, a Pangua y a mí, diba tocanos calzar los crampones y baxar a polos coches hasta los Col.laínos y dempués metése una kilometrada xabaz hasta Vegarada pa poder recoyer a tol mundiu.

Resultáu de nun facer les coses bien??? Ye dicir,.... echá-y güevos y si yes el que más esperiencia tien nel monte, tomar decisiones, pese a quien-y pese.... pues baxar en hora y media a fueu hasta los coches, ensín xintar en tol día y dempués metése más d'un hora de coche pa garrar a los tos collacios, los cuales baxaben del puertu de nueche y a unos 6 grados baxo ceru.

Pangua y yo a fueu hacia los coches

La verdá ye que ya foi mala suerte, porque una cosa ye esperar como nos diben tener qu'esperar y otra ye que salga dalgún llistu y-yos mande per una carretera hasta la parte llionesa de la estación de San Isidro en Riopinos, como si fueran a llegar a la estación pela fastera astur, ensín conocer per onde. En fin, un cúmulo de despropósitos, porque pudieran tar esperando por nós en Redipuertas, con unos cafés y cerveces calentinos, envede caleyando de nueche con un fríu intensu.

Toi escribiendo estes llinees y anque ya pasó más d'un mes, aún siéntome culpable de nun ser un pocu más intransixente y poner llendes a la xente. Tamién, que pasaría si escoyese bien la vía de baxada un pocu más arriba o si teniendo material (4 pares de crampones y piolés) dir alternándolos hasta dexar a tol mundiu nel mayéu de Fuente Riba a bon puertu.

Nun pasó nada, que ye lo importante y deprendí muncho nesti día, en tolos sentíos, nel que Pangua y un servidor ficimos en 8 hores pela ñeve, 15 kms y superamos un desnivel acumuláu aprosimáu d'unos mil metros d'altor. Los demás, mui a mi pesar tuvieron que caleyar fácilmente unos 26 kilómetros en total, cola baxada-xubida a Riopinos y baxada de nuevu al Puertu Vegarada y d'ellí hasta les cercaníes de Redipuertas onde los recoyimos.

Espero que toos nos quedásemos coles semeyes de cume y los bonos momentos...

Despidiéndonos con bon sabor de boca Paulina y Berto... ta la prósima.

Camudando'l Camín nel Picu L'Osu

Nesti llocu día de monte ivernal dimos preste al: Picu L'Osu (2023 ms) que ye ún de los dosmiles d'Ayer.
Ver progresos en: Retos montañeros

Villayu (Llanera) - Gorfolí - Taborneda

2012-03-06T18:23:00.003+01:00

4 de Febreru de 2012

Track: Villayu (Llanera) - Gorfolí - Taborneda

Un día más, teníemos planeáu dir a facer la ya ansiada ruta al Nogales, pero paez ser que los meteorólogos teníen na tiesta meténos unes d'eses informaciones de megafríu siberianu, con temperatures de campu base nel Himalaya.

Asína que, como teníemos ganes de facer dalgo igualmente, que meyor que dir a la gueta de les cotes más altes d'un conceyu tan montañosu como.... Llanera, jajaja. Ye broma Pangua, a mi préstame pola vida conocer llugares nuevos, poro fuimos tan guapamente y con bon ánimu a da-y preste al míticu Gorfolí y al picu Taborneda como cota más alta.

Pa ello, magar del desayunu en Llugones, vamos tirar col coche hasta garrar la As-17 la cual fácenos pasar pola Venta'l Gallu, Coruño, El Cruce y la capital de Llanera, Posada, onde dempués de travesala, tomaremos la Ll-2 pocu enantes d'Abarrío.

Semeya d'entamu en Villayu (252 ms)

Per esta carretera pasaremos al llau de los pueblos de Monteagudo y Les Areñes hasta aportar al crucie de la Verdera, onde garramos la As-233 hacia la manzorga pa pasar per Barreo, Fanes y nel siguiente crucie a la mandrecha, finar en Villayu, onde con un día mediu espeyáu y fríu vamos preparanos pa calecer caminando lo más ceo posible.

A les diez de la mañana tamos nello y saldremos de Villayu pel camín de la vega esquierda de la riega Campanal, la cual siguiremos pasándonos llueu a la mandrecha y nun abandonando esta pista hasta un crucie onde vemos un depósitu d'augua.

Caleyando per pista hacia Cullacampos

Nesi crucie, fadremos una envuelta a la mandrecha nel que la pista, va empindiase enforma y nun fadremos otra envuelta hasta un ratín más alantre, pa empobinanos finalmente pela faldera del Picu Gorfolí, hasta'l colláu de Cullacampos (448 ms).

El picu Taborneda enfrente nuesa

Coles antenes del Picu Taborneda, malnomáu Gorfolí, enfrente nuesa vamos entamar un penosu ascensu al Picu Gorfolí, el cual ye bien reconocible por una forma cónica casi perfeuta y ta dafechu asitiáu nel conceyu de Llanera.

Sigún vamos xubiendo ábrense les vistes al valle del ríu Soto

Lo de l'ascensión penosa, ta más que xostificáu, por mor de lo estráu de cotolles y de la ínfima sienda que vamos siguiendo como podemos. De xuru, que foi ún de les piores ascensiones de mi vida, ya que lloñe d'esfrutar, tocó sofrir con unes cotolles rabioses por abrasanos les pates.

Pangua nel Gorfolí (586 ms)

En pocu más d'una hora tabemos les tres mocines del Xuan de la Borrina: Rebe, Silvia y Paula, nesta cume, que sin les ñubes del día, pudiera tener unes bones vistes sol cordal de L'Aramo, Picu Couríu o la Xerra Manteiga, por exemplu.

El casu ye qu'un ciertu resquemor nes pates a lo qu'amestáronse dellos trapucos de ñeve en mou orbayu, fízonos baxar en cuanto antes de los 586 ms del Gorfolí.

Baxamos de nuevu a la pista

Dempués d'una baxada, qu'entamó con bones perspectives, per una especie de canal d'augua con pinta d'artificial qu'alcontramos, pero que finó nuna cotollada fina nos caberos pasos, aportamos de nuevu al colláu anterior, onde xuntarémonos cola pista que vien del pueblu de Barreo en direición a la xerra de Taborneda.

Nel intre, vamos separtanos en dos grupos, ya qu'encamiento a les neñes a siguir hacia'l "picu les antenes" demientres Pangua y yo, buscamos un camín dende la pista, p'ascender al siguiente cumal, Picu'l Campu La Llebre.

Magar d'unos diez minutos fozando pente cotolles como xabalinos, un nuevu sufrimientu montañeru llegó a mi ser. Ya conocía'l cansanciu, el fríu, l'esfuerzu, la dureza ya inclusu'l mieu, lo que nun conocía ye'l dolor. Un dolor insoportable, d'intentar avanzar per un llugar dafechu zarráu y abandonáu pol home a les males yerbes.

Ascensión al Campu La Llebre (536 ms)

Desistimos ya intentámoslo dende'l siguiente colláu, el de Ca Morraca'l Guapu. Cuando aportamos a él, vimos que Paula, Rebe y Silvia diben a bon ritmu pal Taborneda y nós alcontramos otra especie de canalizu d'augua que sirviónos pa xubir a la carrera al Campu La Llebre.

Na parte cimera, esti canal finaba y diónos pasu a un llaberintu de cotolles casi más altes que nós, que travesamos hasta alcontrar el puntu más altu (536 ms), d'esti Campu La Llebre, del que va tiempu que de "campu" tien solo'l nome.

Baxamos al colláu de Ca Morraca'l Guapu

Cola sensación de... "quien me mandaría a mi", metéme nestos proyeutos montañeros de xubir cotes d'un valir montañeru escasu, aportamos a Ca Morraca'l Guapu, que prefiero nun saber quien yera'l tal guapu, jeje.

Dende equí, ascenderemos esta vegada, per un bon senderu al Picu Taborneda, demientres vamos dexando atrás n'altor les dos cotes anteriores, del que tan poca bona alcordanza tenemos y tendremos nun futuru.

El míticu Gorfolí de Llanera

Con casi tres hores de ruta y col cielu mui encapotáu, aportamos Pangua y yo, a les casetes del Picu Taborneda, onde tan esperándonos les neñes que ya xubieran como tiros va unos minutinos y xuntos averámonos hasta'l vértice xeodésicu, al qu'esguilaremos pa facer un pocu'l fatu nes semeyes.

Faciendo'l pih.u nel vértice xeodésicu del Taborneda (618 ms)

Col rollu del cotolléu nes cumes del Campu La Llebre y el Gorfolí, ye abondo más tarde de lo que camentábemos, asína que nun taremos más de diez minutos nesti monte, que tien unes guapes vistes de la ría d'Avilés y non tan guapes de la industria astur, jeje.

Siguimos avanzando pol cordal de Taborneda

Ensín más, siguiremos avanzando pela pista del cordal de Taborneda y escaecemos el picu del mesmu nome, que sigún onde lleamos pue nomáse o malnomase Gorfolí, Bufarán, Pedregalón, Friera... y tiramos hacia'l colláu que forma'l regueru Valbona.

D'esti primer colláu, con llagunines, xubiremos a una primer cota de 563 ms, el picu Valbona y magar d'ésta tocará baxar a otru collaín, p'ascender cenciellu al Picu La Felechosa de 548 ms, el cual ya zarraba'l contéu de cotes pel día de güei o al menos d'entamu.

Nel Picu La Felechosa (548 ms) con Avilés al fondu

Nesta llomba, aprovecharemos que salió un pelín Llorienzu, pa sacános una semeyina cola costa d'Avilés al fondu y baxaremos per un senderu, dalgo argayáu de les lluvies, hasta'l colláu de la Veredona, au suponía yo, una sienda que nos ficiera baxar hasta la pista que pasa pol Forcón, pero taba dafechu perdía polos escayos y yera impracticable.

Siguimos cordal alantre pol Picu del Mediu

Asína que, tocónos inda xubir un picu más, el del Mediu, de 478 ms y perteneciente al cordal de Faidiellu, pa garrar, agora sí, nel so descensu una pista que diba llevános a les envueltes del Forcón.

Descendemos per amplia pista pol Forcón

Dicir que pue facese'l descensu, pela pista que baxa pel monte Verde, lo cual fadría una baxada más rápida hasta depositanos na carretera que lleva a Villayu. Pero... como siempre, nun anduve mui espabiláu y la pista dexóme llevar tranquilamente hacia'l Forcón como dixe enantes.

Más pista pol Reguerón y Campanal hasta tornar a Villayu

Del Forcón, tocarános ascender unos metrinos hacia'l Bioleo, onde travesaremos el Reguerón, pa siguilo a posteriori hasta la so xuntanza cola riega'l Campanal onde tamos ya nel depósitu d'augua onde entamáremos l'ascensu pela pista de la faldera del Gorfolí.

Con pocu más, facemos el mesmu camín al llau del Campanal, hasta topános col pueblu de Villayu magar de les 4 hores y 50 minutinos de ruta, nos que ficímos un total de 11, 8 kms y superamos un desnivel de 835 ms d'altor.

Al final, diónos hasta tiempu a tomar el vermú en Llugones, anque un pocu tarde y de siguíu, tirar pa casina a xintar, pasáu les 4 y echar una d'eses siestes que tanto presten cuando aproveches la mañana...

Camudando'l Camín coles mocines del Xuan de la Borrina

Nesti fríu día dimos preste a les 4 cotes de Llanera: Picu Taborneda (618 ms) primer cota de Llanera ya Illas y vértice xeodésicu, Picu Gorfolí (585 ms) segunda cota, Picu Valbona (563 ms) tercer cota y Picu La Felechosa (548 ms) cuarta cota.

Ver progresos en: Retos montañeros

Llusoiro (Cuaña) - Pico d'A Vidrosa

2012-03-01T17:19:00.002+01:00

28 de Xineru de 2012

Track: Llusoiro (Cuaña) - Pico d'A Vidrosa

Últimu día d'esta selmana de vacaciones y pa finar enantes de tornar a Xixón, que meyor que dir conocer otru puquiñín del conceyu de Cuaña, por mor d'una rutina corta pero prestosa na redolada de la capital, Cuaña.

Pa ello, vamos salir d'Ortigueira pela Cñ-4 hasta'l crucie cola N-634 en Xarrio, onde tomamos la Cñ-1 pasando pelos pueblos de Folgueiras, A Esfreita y Meiro enantes de dar al pueblu de Cuaña, onde siguiremos pela Cñ-2 hasta Llusoiro, puntu d'aniciu de la nuesa ruta.

Partimos de Llusoiro (202 ms)

El día ta húmedu y nun fai demasiáu fríu, a lo que-y amestamos nun tener priesa ya que llevamos el bocata pal camín. Poro, vamos entamar sele a caleyar, pelín enantes de les 12, baxando pel ampliu camín hacia'l ríu Meiro, teniendo dende'l primer pasu, l'oxetivu del día enfrente, el pico d'A Vidrosa.

Baxamos hacia'l riu Meiro

La baxada la fadremos nun par d'envueltes, pa meténos nun prau que llévanos direutos al ruxe rux del ríu Meiro, el cual vien cargáu d'augua sobromanera faciéndo perdifícil poder travesalo pel pasu que teníemos planeáu.

Magar d'unos minutinos de da-y vueltes a la vega'l ríu p'arriba y p'abaxo, ye Paula la que toma una decisión que nunca tuve que tomar en tolos años de monte que llevo. Descalzase y crucialu ya que con playeros de trekking, podríemos fadiar la ruta entera si los moyamos. Eso sí, lo primeru tiralos pal otru llau, pa que nun hubiese vuelta atrás, jeje.

La mio cara dizlo too: L'Augua ta frío, non, lo siguiente!!

La mui perraca tiró p'alantre la primera ensín gurgutar, colo que yo camenté que nun taría mui frio l'augua al non gritar. Así que, fui detrás to convencíu y faltóme un tris pa soltar dalguna llárima cuando aporté a la otra oriella.

El siguiente pasu,... cuando dexaron de doler los pies?? Sacar un forru que tenía na mochila y secar los pies, calzar los calcetos y los playeros y ponese, a caleyar pa calecer los pies cuanto enantes.

Calecemos los pies primeru per sienda y llueu per pista

Garraremos namái dexar atrás el ríu, una sienda que va llevanos a travesar A Faya, de la poca viesca autóctono que queda, ya que nel momentu que topámonos con una pista forestal, vamos meténos nel típicu monte occidental de pino y ocalito.

Siguimos pel marabayu de pistes forestales d'Os Bois

Pensaréis que ye fácil xubir a un monte d'estos, ya qu'al tar estráu de pistes forestales pa garrar la madera, nun habrá perda posible. Pues non!!! El marabayu de pistes esistentes, unes antigües, otres nueves, unes apaecen nel mapa del gps, otres non, unes arrodien demasiáu, otres acorten pero acábense na nada.... pues ye un fedor fino.

Así que, llueu d'errar cola pista o senderu unes tres o cuatro vegaes, avanzamos desnivel hasta que vémonos cerquino del nuesu primer picu a facer, el d'Os Bois. Poro, decidimos tirar a lo xole p'arriba agüeyando que'l tarrén taba fácil d'andar sortiando les cotolles baxeres.

Decidimos xubir a fueu dexando atrás L'Alto la Montería

Aportaremos al collaú (525 ms) pente'l Pico d'Os Bois y L'Alto La Montería, onde empobinarémonos hasta'l Pico d'Os Bois, al travíes de la pista que vien per tola cumera d'esti cordal d'A Vidrosa.

Cordal de Cuaña dende'l Pico d'Os Bois (563 ms)

El picu nun tien mayor interés, que cotar los sos 563 ms y echar una güeyadina al cordal d'enfrente al nuesu, el de Cuaña, al que tenémos-y una visitina pendiente, casi de xuru pa la primavera.

Cabera rampa al Pico d'A Vidrosa

Escaeceremos esti piquín y vamos descender al colláu que va dános permisu pa xubir, siempre per pindia pista, hasta'l garrapiellu d'antenes qu'encumen el picu d'A Vidrosa colos sos 646 ms d'altor.

Pico d'A Vidrosa (646 ms)

Dos hores y media de ruta y les 2 y cuartu de la tarde, ye la hora perfecta pa xintar con tranquilidá, sinon fuera pola ñube y el vientu fríu que metíose enriba del cumal, que faen amás escupir dalguna gotina pa tar menos agusto inda.

Guapes vistes de la costa cuañesa

Nos pocu más de quince minutinos que tuviemos enriba d'esta cota de Cuaña, tuviemos les vistes al norte de la costa de Cuaña, detrás de picos como'l Xarrio y Abara; al sur el cordal de Penouta; al oriente'l de Cuaña y al occidente tol valle del ríu del Mazo. Con un día pelín más prestosu, serían muncho meyores inda. Lo que sí cansónos enforma ye ver los eólicos d'Abara, dende toles posibles perspectives no que va de rutes per Cuaña, jeje.

Baxamos agora pela faldera del Pico d'A Vidrosa

Como suel pasar siempre, dempués d'unos cuantos metros descendíos per pistes de cenciellu caleyar, entamó a abrir el día y salió Llorienzu, lo cual agradecimos, ya que quedáramonos pelín frios nel cumal.

Valle del Meiro

Baxando, les distintes pistes y envueltes que vamos faciendo serán aparte de cómodes, más fáciles de dixebrar si acaben en bon puertu o non, poro taremos más pendientes de echar una güeyadina al soleyeru valle del Meiro o nes apertures pente los árboles de vistes hacia'l Navia.

Acolumbrando Navia y el pueblu de Nadóu

Magar de la hora de descensu ya tendremos a vista'l guapín pueblu de Nadóu. L'únicu llugar reseñable de la baxada será'l Corno d'A Faya y non polo guapu, sinon porque hai que pasar corriendo ya que ta semáu d'abeyeres y nun vaya ser que tean gafes, jeje.

Nadóu col pasu del ríu Meiro

Al aportar a Nadóu (179 ms), vamos tener la segunda aventurina del día, dempués de la travesía al ríu Meiro. Nesti pueblín, díbemos conocer al fín a Satán, que nun ye otru que'l guapu perru que vese nes semeyes.

Ésti tiróse corriendo al venos y dempués del sustu inicial, lo únicu que fizo ye llambenos un puquiñín, a lo que'l dueñu dixo: ¡E qu'e novo y ta sin enseñar!. La verdá ye que'l cachorru a pesar del nome tan malignu foi un bon collaciu nos siguientes kilómetros ya que quiso facer comuña con nós, no que restaba de ruta.

Garramos con Satán una pista de viesca autóctona

Poro, cruciamos con Satán el Meiro, pela ponte del pueblu y siguimos carretera n'ascensu hasta desviános a la manzorga per una pista que dirá paralela al ríu Meiro. Esta pista travesará una guapa viesca autóctona, lo que fízonos escaecer tol ocalital que tuviemos que soportar nos ascensos y descensos a los picos d'A Vidrosa y d'Os Bois.

Les dos cumales del día de güei

Dempués d'un bon ratu de prestosu caleyar per esta pista, vamos dexala atrás xubiendo pel llau d'una cabaña hasta dar de nuevu cola carretera. Nella, xubiremos un pelín hasta L'Alto d'A Zoreira onde acolumbramos cerquino ya'l pueblu de Llusoiro.

Aportamos a la carretera nel L'Alto d'A Zoreira de camín a Llusoiro

A partir d'equí, ya intentamos encamentar a Satán, pa que tornase al pueblu, porque taba en llugar non amigu y en peligro polos coches que pasaben. La so mocedá nun quiso facénos casu y al final dióse cuenta de porque intentamos escorrelo de vuelta pa casa, cuando salió un pastor alemán de Llusoiro a la so gueta.

En fin, Satán tornó pa so casa y nós camudámonos de ropa nel coche pa tornar a casa tamién dempués d'una selmanina de vacaciones nes que turnamos les fartures turístiques con dalguna rutina senderista pa non aportar a casa rodando envede caminando.

En resume, foron 4 hores y 55 minutinos, pa caleyar un total de 13 kilómetros nos que pa superar les cotes del cordal d'A Vidrosa xubimos 710 ms de desnivel acumuláu.

Camudando'l Camín con Satán

Nesti paseín pelos montes cuañeses ficimos: Pico d'A Vidrosa (646 ms) segunda cota y vértice xeodésicu de Cuaña y el Pico d'Os Bois que ye cuarta cota de Cuaña

Ver progresos en: Retos montañeros

Ortigueira (Cuaña) - Costa de Cuaña

2012-02-27T18:58:00.002+01:00

25 de Xineru de 2012

Track: Ortigueira (Cuaña) - Costa de Cuaña

Dempués de la ruta al Cuetu La Cerralosa, Paula y yo necesitamos garrarnos unes vacaciones y pa ello fuímos a pasar una selmana a Ortigueira en Cuaña. En rialidá, les vacaciones taben igualmente programaes, pero vino bien descansar de la paliza de montaña, jeje.

Esta ruta fuera de Domingu, asína que tuviemos un par de díes de turistéu-fartuquéu nos Ozcos-Taramundi y el miércoles ya yeramos persones pa caleyar un puquiñín y que meyor que conocer tola costa d'un conceyu tan guapu como Cuaña.

Partimos del puertu pesqueru del Ribeiro n'Ortigueira

Tamos de vacas, así que de madrugar nada, jeje. A les 12 menos venti de la mañana, vamos salir caleyando del protexíu puertu pesqueru del Ribeiro n'Ortigueira xubiendo peles cuestes d'A Cabana, onde algamaremos meyores vistes de la mar, del puertu y del cabu San Agustín col so míticu faru.

Xubiremos per A Cabana, ampliándose les vistes a la mar

Na última casa del barriu d'A Cabana, alcontrarémonos col cartelu qu'afita l'entamu de la ruta senderista Ortigueira - Viavelez, la cual vamos siguir hasta la llende col conceyu vecín d'El Franco.

Dempués d'acolumbrar la guapa costa dende una rasa preciosa, na qu'hai bancos y meses pa facer una bona merienda, vamos meténos un pelín hacia l'interior, pasando con tranquilidá pelos praos d'As Carrileiras, col envís d'empobinanos hacia'l pueblu de Medal.

Caleyamos polos praos d'As Carrileiras hacia Medal

Pasaremos travesando Medal, per delantre de les Antigües escueles y el campu de fútbol y magar d'ello tornaremos hacia la costa, per otra grandísima rasa con praos verdes que contrasten col cielu azul del día.

Dende Medal baxamos hacia'l regueiro la Veiga Pinto

Hai díes que presta munchísimu caleyar colo playeros de trekking y escaecer un pelín les botones de montaña y con esti día y nesta costa ta siendo una pasada caminar ensín priesa y esfrutando de les vistes.

Asomámonos al sableru d'A Figueira

Los nuesos pasos pela rasa fadránmos descender a la vera del regueiro de Veiga Pinto, el cual va desaniciase nel preciosu roqueru d'A Figueira. Dempués d'acolumbrar de nuevu la mar dende riba'l roqueru, vamos siguir alantre pela sienda que baxa hasta'l propiu regueiru pa dempués xubir per una guapa viesca dirixéndonos al pueblu cuañés de Lloza.

Travesaremos dellos regueiros pa xubir hacia Lloza

Si vese'l trazáu marcáu d'esta costera, tiense la sensación que tien munchísimu que meyorar, ya que quiciás estos tramos nos que metémonos de nuevu al interior, seríen dafechu más interesantes siguiendo la costa, polos cabos y playes esistentes, agüeyando verticales acantilaos y los sableros más escondíos,... pero d'otra miente'l cursu del senderu llévanos a conocer tamién los pueblos. Nun se pue tener too supongo.

Baxando de Lloza a la playa de Torbas

Pasaremos per Lloza (podéis sentir el tema de Xera dedicáu al güelu de la vigulinera del grupu), pueblu nel que tenemos otra rasa increyible y qu'al igual que dende Medal, vamos de nuevu a averanos a la costa pa conocer un nuevu sableru que nesti casu ye roqueru tamién, la playa de Tórbas.

Guapísima semeya de la costa astur occidental

Fai dellos años una riada llevóse per delantre la ponte que facía pasar d'una vega'l regueru a la otra y la ruta continuaba ensín dar rodeos. Inda nun ta'l pasu iguau y por mor d'ello tuviemos que dar un bon rodéu a esti regueru, que fízonos pasar pol barriu d'As Ermitas de Lloza y dempués per parte del pueblu de Llugarnovo, enantes d'empatar de nuevu col senderu. Aún así, Paula y yo quisimos baxar hasta Torbas porque les vistes bien lo merecen.

Arrodiando tola parte cortada de camín por Llugarnovo

Había obreros na obra, asína qu'espero que finen dalgún día'l ponte nuevu. Nós, magar d'enllazar col senderu tocónos baxar un pelín hasta cruciar el regueru de L'Esteler y tornar a xubir pa dir a ún de los llugares más guapos de la costa, el mirador de la rasa de Salías y Acibús.

Cruciamos la riega L'Esteler pa empobinanos al mirador de Salías

Hai que dicir, que ye un sitiu perfectu pa xintar el bocata, tomar el sol, echar un pigazu y simplemente pa llevar un bon grupu de collacios a facer una parrillada nel área recreativa. Llugar guapu y con mui prestoses vistes pa tola costa y la mar.

Guapu llugar con área recreativa onde toca parase a xintar

Hasta la mesa onde nos sentamos, llevamos casi dos hores y media de ruta, anque casi podríase quitar media hora si nun fuera pol rodéu. De toes formes, los 40 minutinos que tuviemos tiraos equí foron bien prestosos, ya qu'a pesar de tar en xineru la temperatura yera perfecta.

Baxamos a la riega de Miudes que tenía molín antañu

Magar del descansín, tenemos de nuevu, una nueva baxada más pa sortiar otru regueru, el de Miudes. Defechu, ye una constante nesta ruta los xube-baxes a travesar regueros y los guapos paseos per inmenses rases de costa.

Xubimos hacia San Cristóbal onde acábase'l conceyu Cuaña

Nesti casu, la xubida correspondiente va llevános al pueblu de San Cristóbal, onde tenemos la llende col conceyu d'El Franco, poro vamos siguir la carretera empobinándonos hacia l'interior travesando la N-634 col envís de camudar la nuesa direición al oriente pol camín de Santiagu.

El problema del camín de Santiagu, ye que va casi na so mayor parte pela carretera y esti tramu ye aún dalgo mui, pero que mui transitáu al nun tar fináu'l tramu d'autovía'l Cantábricu correspondiente.

Cruciamos les distintes infraestructures pa dir a Cartavio

Asína que primeru, caleyaremos pela parte interior de Cuaña, averándonos per un camín al pueblu de Xonte, pa dempués tornar a la rasa costera, travesando la N-634 penriba, usando pa ello a la carrera una ponte del ferrocarril. Güeyu, el pasu nun ye peligrosu, ya qu'hai bona visibilidá, pero ye meyor facelo cuanto más aína meyor. Pue ser más peligrosu cruciar la carretera, na que pasen camiones y coches a fueu.

Dempués del crucie ferroviariu, ya garramos una carretera llocal, que tranquilamente fadrános esfrutar del pueblu de Cartavio, hasta aportar al hostal Cartavio, onde quisimos facer la nuesa segunda parada col envís de bebenos una cervecina.

Caleyamos esfrutando del pueblu de Cartavio

Dempués del refrixeriu, siguimos camín alantre pelos distintos barrios de Cartavio y xusto al par de les antigües escueles, vamos camudar la direición en Llugarnovo pa non tornar al camín d'ida, averándonos a los praos d'A Poceirúa, As Pedrigosas y As Cuandías, al travíes de los cuales fadremos llargues envueltes pelos caleyos que los parten.

Meterémonos en tarrén de praos: A Poceirúa, As Pedrigosas, As Cuandías

Llueu d'As Cuandías, meterémonos per una pista nuna viesca de pinos que van dexános en plena industrialización nel polígono de Veiga Pinto, el cual travesamos dafechu hasta garrar la llarga recta que va facénos pasar al llau del hospital de Xarrio, dempués de superar otra vegada la llínea de ferrocarril.

Caleyando delantre l'Hospital de Xarrio hacia'l Canteiro y Mouguías

Al altor del hospital de Xarrio, tamos bien cerquino ya del mio pueblu, Ortigueira, pero enantes vamos conocer otros tantos pueblos y la parte oriental de costa de Cuaña que fáltanos. Pa ello, vamos pasar pol Canteiro, onde vemos con pena'l mal estáu de la casona con capiya esistente y garramos el camín que lleva al palacio de Mouguías.

Palacio de Mouguías

Esti palaciu, paez ser que data del sieglu XVIII y nelli tuvu'l mesmísimu Xovellanos. El casu ye que paezme una guapa edificación típica d'esta fastera d'Asturies, con teyáu de llosa y almenes penriba d'elles. Paga la pena'l paséu pela redolada d'esti palaciu.

Pasando pol pueblu de Foxos, mirando hacia Navia y a Ortigueira

Escaeceremos el palaciu y col atapecer garrando protagonismu, asína como un airín friucu, vamos caleyar pela carretera que va llevános al pueblu de Foxos, onde tamos de nuevu nuna guapa rasa costera, con vistes a tola ría de Navia y al pueblu de Navia.

Dende Foxos, aportaremos a un crucie nel que vamos tomar el ramal esquierdo hacia'l sableru d'Arnelles. Si garrásemos el drechu, baxaríemos a la playa de la Barra, onde tantes vegaes bañeme de guah.e, asína como a la ría del Navia, onde prefiero nun alcordame de los baños, polo frío del augua, jeje.

Pau na baxada a Arnelles col faru d'Ortigueira detrás

Na baxada a Arnelles, tendremos una guapa vista de la Rasa d'Ortigueira y de la capiya del cabu San Agustín, presidida pol míticu faru prietu y blancu, y pel faru vieyu. Magar de sentase un ratín na parte cimera de la playa, vamos baxar hasta ella, pa cruciala sele oyendo'l ruxir del mar pa dempués facer un pocu de xemelu xubiendo cientu y picu escalones p'aportar finalmente al barriu d'A Capiya d'Ortigueira.

Atapez nel pasu del sable d'Arnelles al Cabo San Agustín

Son casi les 6 y media y el día va tocando a so fín. Aún así, inda queda tiempu pa sentáse un ratín al llau del faru, a ver l'atapecer nel que'l sol escuéndese per detrás del pico Xarrio y de los molinos del Alto d'Abara, los cuales llevamos viendo tol día en milenta posiciones distintes, jeje.

Cola nueche pisándonos los calcaños dende A Capilla al Ribeiro

Con pocu más, siguiremos la carretera d'A Capiya al centru del pueblu, pa desviános al pocu pel barriu d'El Cambaral, el cual pente les estreches cais fadrános pasar per un antiguu llavaderu y d'esti aportaremos a una pista formigonada que baxa al puertu del Ribeiro, onde entamábemos la ruta fai 7 hores esáutamente.

Nun pueu tener males pallabres pal conceyu de mio ma y ye que ye imposible tenéles, ya que nes 7 hores que tuviemos conociendo la costa y parte del interior, alcontrámonos col mar Cantábricu en tola so fondura. Pa conocelo, hai que tener ganes de caleyar y pasar un bon día, pelos 22,3 kms que ficimos de ruta sumándo-y una ascensión acumulada de 475 ms d'altor.

Ta la prósima ruta per Cuaña....

Camudando'l Camín mirando al Norte

San Isteban (Valle Bah.u de Peñamellera) - Cuetu La Cerralosa - Urdón (Peñarrubia - Cantabria)

2012-02-22T18:16:00.003+01:00

22 de Xineru de 2012

Track: San Isteban (Valle Bah.u de Peñamellera) - Cuetu La Cerralosa - Urdón (Peñarrubia - Cantabria)

Domingu de finales Xineru, nel que se supón que nótase un pelín que crecieron los díes pero nun demasiáu la verdá, ya que tamos Paulina y yo nel coche en direición Unquera y nun vimos l'alborecer en tol camín.

Esta vegada salimos de Llugones y garramos tola autovía del Cantábricu asturiana a una "velocidá constante" hasta arribar a Unquera onde quedamos con Fernan na cafetería Río Deva pa desayunar.

A les 8 la mañana tamos ellí plantaos desayunando los dos solos, hasta que llamo pa ver onde tan metíos y entérome qu'hai otra cafetería Deva onde ya taben almorzando con ellos, los nuesos collacios Carlos, Canta, Pangua y Rebe, Fernan y Bittor y dos collacios cántabros, Tino y Juan que conociéramos na ruta a la Torre de las Coteras Roh.as.

Semeya de grupu en San Esteban (241 ms)

Finalmente, xuntámonos toos y magar de los abrazos y presentaciones, vamos garrar la N-621 pasando pel pueblu cántabru de Molleda, hasta tornar p'Asturies nel pueblu de Buelles y siguir per El Mazu, Panes y Colosía pa meténos pel beyu del ríu Deva, hasta la llende con Cantabria n'Urdón onde dexaremos la furgo de Fernan y ún de los coches, ya que será'l nuesu puntu final de ruta.

Equí daremos la vuelta un kilómetru y mediu, pa garrar en Rumenes la carretera que xube al nuesu destín, San Esteban, onde tan esperándonos ellí, dos collacios más que xúnense al grupu, Silvia y Toni, que durmieran na furgo na capital del Valle Bah.u de Peñamellera, Panes.

Magar d'algamar que toes y toos temos a la fin preparaos, facemos la semeya del abundante grupu, nel qu'aprovechamos pa posar colos carnés nuevos de federaos 2012. Agora sentímonos seguros, jeje.

Primeros pasos de San Esteban al cuetu la Bea cola Torre d'Arguma de fondu

Como'l qu'esperézase pa llevantase de la cama, entamamos a caleyar sele peles cais d'esti guapu y fríu pueblu y bien ceo aportaremos n'ascensu hasta'l Cuetu la Bea, onde hai un mirador pal beyu del Deva.

Dende equí, baxaremos un pelín hacia l'área recreativa de la Cárcova Robicores, y nesa baxada tendremos enfrente nuesa la Torre d'Arguma, la cual ye la protagonista cimera de gran parte d'esta ruta, ya que pente les sos falderes, percorre l'ablucante sienda que vamos descubrir, la Pasá'l Picayu.

Pasando pol área recreativa de la Cárcova Robicores

Llevamos un cuartín d'hora caleyando y hai dalgunos de nós, que-yos apetez más preparar una parrillada nesta guapa viesca que siguir la ruta. Nun m'estraña y eso que nun sabíen lo que-yos asperaba y yo tampocu defechu.

Bien ceo, entamen les fostilidaes y vamos separtándonos en dellos grupinos, pa facer caún al so ritmu les envueltes que teníen de dexanos nel colláu Mediu (460 ms), nel que tornamos a facer xuntanza y acolumbramos ya, magar de dexar la viesca abaxo, les ablucantes parés, aguh.es y h.orcaes pente les que tendremos que restolar el camín.

Xubiendo al colláu Mediu

Darréu, tendremos un tarrén nel que diremos siguiendo'l senderu qu'en delles envueltes, pola canal de las Teh.ucas, fadrá dalgún xube-baxa y dempués de superar dalguna h.orcada qu'otra fáinos aportar al enllaz cola canal del Infiernu, que vien al traviés de la de Rucláu dende'l propiu ríu Rumenes.

Guapísimu terrén de xube-baxas bordiando l'Arguma

Al traviés d'esta canal del Infiernu, será cuando ganemos un gran desnivel, nel que se pone la patata a furrular a esgalla y será cuando más diremos separtándonos unos d'otros. Penriba Fernan escaparáse con Juan y sobretóu Tino, qu'está a tope y per detrás dando ánimos dirémonos camudando les posiciones pa nun dexar a naide atrás.

Na parte final, tendremos inclusu dalgún pasín protexíu per cables, que ciertamente molesten más que protexer y entraremos nuna fastera de varios collaos como'l de San Esteban, viendo de colláu en colláu guapísimes canales como la de los Obreros o los Llobos, que xuben dende lo más fonderu del ríu Deva.

Siguimos pel senderu colgáu na faldera de la Torre d'Arguma

El día sigue ensín abrir, anque nun fai fríu y paez que la lluvia va respetanos, lo cual ye perimportante nesti tarrén de senderos colgaos sol vacíu, nel que na mayor parte vas pisando al llau de yerba llargo, lo cual ye perpeligrosu si tuviera moyáo.

Siguiremos avanzando, pel faldón de la Torre d'Arguma, superando collaínos y faciendo xube-baxas al pasar pelos finales de toles canales que xuben, faciendo'l senderu un auténticu quebrapates , hasta qu'aportamos al colláu de L'Arguma (880 ms).

Pasando pol colláu de l'Arguma

Llevamos una hora y media hasta aportar a esti colláu, onde a pesar de que'l día nun quier abrir del too, tenemos unes nueves vistes hacia la Hermida, picos de Cantabria como'l Sestón, Treslah.ora, Gamonal, Obán, Cuetos De la Pelea y Del Ave o sobretóu l'espeutáculu de la Cuchiella d'Urdón que xube hasta nós, dende'l mesmu ríu Urdón.

L'acoyonante Cuchiella d'Urdón

Nel intre, vamos trespasar la llende d'Asturies con Cantabria y xustu nesti momentu tamién, vamos entamar la verdadera Pasá'l Picayu, la cual ye un pasu estrechu n'escalera que ta dafechu protexíu n'escesu, con barandielles de madera na primer parte y con cables d'aceru na cabera y más espuesta.

La Pasa'l Picayu

Defechu, la nomada Pasá, nun tien mayor dificultá, a nun ser que teas poco avezáu a estos pasos aéreos o que teas faciéndola nun estáu d'humedá importante, na que deberíemos andar sollertes de nun tener nengún erru, porque pue ser fatal.

Caberos pasos al colláu del Requeh.u

Finaremos la Pasá'l Picayu nel colláu del Requeh.u, que da pasu a la canal del mesmu nome y nesti llugar a 930 ms, taremos un bon ratín axuntándonos y xintando daqué pa recuperanos del esfuerzu de 700 metros de desnivel superaos.

Baxando del colláu metíos en Cantabria dafechu

Darréu, dalgo descansaos físicamente, nun hai que peder nin una migaya d'atención, ya que la Pasá'l Picayu ye muncho menos peligrosa que lo que vamos tener que facer nel descensu del colláu a la canal de Requeh.u.

Como amuesen les semeyes, paez imposible la baxada del colláu anque seya bien cenciella y llueu'l pasu que tenemos pocu dempués, con tola canal que vien del Regueru del Sáu, embaxu nuesa ye tan guapu como aéreu y peligrosu.

Pasu aéreu enforma perguapu

Una placa d'un accidente va unos años, dános un toque d'atención p'andar sollertes, anque'l cable que lu protexe sirva de quitamieos, hai que tener güeyu col pasu y nun facer el fatu, porque ye mortal dafechu.

Hai que dicir qu'anque seya un tramu de la xubida perguapa, ye pelín desilusionante, ya que vamos baxar casi un centenar de metros de desnivel, hasta aportar al colláu del Cantu Morón, onde vamos tener que desviános del senderu, ya qu'esti sigue baxando hacia'l pueblu cántabru de Tresvisu.

Entamamos l'ascensu dende'l colláu del Cantu Morón (898 ms)

Nun llegan a les 2 hores y media de ruta cuando magar d'otru descansín, vamos entamar a xubir a la cresta del nuesu oxetivu cimeru de güei, el Cuetu La Cerralosa. Pa ella, escaecemos tou camín o sienda a siguir y metémonos de llenu, nun tarrén amestáu de caliza y yerba, pel que progresaremos poquín a pocu.

Dellos pasos de trepada nel entamu de la cresta

Sigún vamos xubiendo vamos tener a la ñebla asperándonos penriba los 1000 ms y hasta qu'aportemos a ella, tendremos delles trepaes prestoses penriba la caliza. De xemes en cuando hasta vinieron bien, pa nun andar esmolecíu pol cansanciu de xubir pelos pindios praos.

Una hora vamos facer d'ascensu cuando aportamos al primer cumal d'esta cresta, el Cuetu'l Paré de 1216 ms, el cual faínos envolvenos un pocu más na ñebla, anque tendremos dalguna visión pantasmal qu'otra de la guapísima Torre d'Arguma pembaxo nuesa, que tanto costónos arrodiar.

Vamos superando dellos cuetos como'l Paré y el Valledal

Siguiremos alantre, ya con muncho menos desnivel y metíendonos en plenu crestéu, daremos pasu al siguiente cumal que ye'l Cuetu'l Valledal (1269 ms) nel qu'aportaremos nun cuartín d'hora.

A estes altures la xente, va sofriendo'l cansanciu acumuláu y nun ver el final de la cresta por mor de la ñebla, faise dalgo pesáu, ya que nun s'acolumbra'l Cuetu y eso fai tener cierta ansiedá por saber si ye esti, si será'l siguiente y así aumentándose col pasu de los minutos y los metros de cresta fecha.

Enmediu la ñebla averámonos al nuesu oxetivu: La Cerralosa

Asína pues, dempués del Valledal, inda quedónos un bon crestéu al traviés de los varios cumales del Cantu Las Rubias teniendo'l so puntu más altu nos 1408 ms, que facíenmos dempués baxar un pocu más a un colláu, qu'al fin meterános na canal d'ascensu al Cuetu La Cerralosa al qu'aportaremos dempués de 5 hores y 15 minutos dende San Esteban.

Nel Cuetu La Cerralosa (1561 ms)

Les cares de felicidá de toos al aportar al cumal, contrasten dafechu coles cares de cansanciu y sufrimientu nos caberos pasos de delles persones, sobretou Paula y Rebe que llucharon con brenga, pa da-y preste a esti Cuetu La Cerralosa. Cume que nun foi tolo agradable que debiera con nós pol esfuerzu fechu, ya qu'en nengún momentu quiso amosános tola ayalga de vistes que tien solos 3 macizos de Picos. Una pena, la verdá.

Demientres la mayor parte del grupu descansa xintando

A pesar de les casi 3 hores de crestéu dende'l Cantu Morón hasta La Cerralosa, yo tenía en mente quitáme un par de cotes más d'esti guapu conceyu que ye'l Valle Bah.u. Asína que demientres la mayoría del grupu, baxó de nuevu pola canal de xubida hasta un llugar protexíu del fríu, onde poder xintar con tranquilidá y llueu baxar a Tresvisu, Fernan, Pangua y yo siguimos cordal alantre.

Los tachamontes vámonos al Vih.uegu (1541 ms)

El primer finxu a tachar yera casi una antecima occidental de La Cerralosa, el Vih.uegu, qu'en menos d'un cuartín d'hora ya teníemos nel bolsiellu colos sos 1541 ms. Magar del Vih.uegu, teníemos una baxada muncho más grande hacia'l colláu de Pandecova, pasu ñatural utilizáu tamién pa dir pente San Esteban a Tresvisu.

Baxando al colláu de Pandecova (1408 ms)

Aportaremos a los 1408 ms del colláu de Pandecova y la ñebla va dexános ver la nuesa última ascensión, el Cantu Las H.uentes, la cual díbanos facer un esfuerzu perimportante, con un ascensu y un descensu pela mesma vía.

El Cantu Las H.uentes delantre y el Vih.uegu detrás

Nun-y damos más vueltes y tirámonos a pol cantu, alcontrándonos con una ascensión prestosa na primer parte onde arrodiamos dalguna aguh.a qu'otra y llueu metémonos nun terrenu permalu, con yerba alta na que nun veíemos onde pisábemos y aparte nun yera mui afayaizu averase al crestéu ya que les caídes hacia la canal Negra, pela que baxa la riega Sombeh.u, meten mieu.

Ascensión al Cantu Las H.uentes (1505 ms)

A la fín, llantámonos nos 1505 ms del Cantu Las H.uentes y dempués de xintar un pocu de turrón qu'inda tenía Fernan pela mochila, decidimos non baxar al colláu occidental de H.ermosa, escoyendo baxar pel mesmu llugar de xubida, pa nun perder más tiempu, ya que son casi les 4 la tarde y les hores de lluz nun son abondes nesta dómina del añu.

Tornamos a Pandecova pa empobinanos hacia Tresvisu

Baxaremos entainando y al aportar al colláu de Pandecova, vamos garrar un senderín bien amañosu, que va facénos ganar tiempu na baxada hacia les cabañes de La Mesa, onde tomaremos una bona pista de formigón qu'empobínase a Tresvisu en varies envueltes.

Pasamos pola Mesa onde acolumbramos Tresvisu al fin

Nuna hora clavada dende'l Cantu Las H.uentes, aportaremos al pueblu onde la visión de tol grupu de collacios, relaxaos cola so mahou caún na man, fízonos tamién a nós baxar el nivel de nerviu, a pesar de que sabíemos que teníemos una carrera contrarreló coles hores de lluz.

Xintamos dalgo demientres los collacios tan chigreando

Un cuartu d'hora de descansu y partimos del perbien conserváu pueblu de Tresvisu, raspiando les 5 y media de la tarde, poro vamos baxar lo más aína posible pela nomada ruta dende Urdón a Tresvisu, pol Balcón de Pilatos.

Entamamos la baxada col día tocando al so fin

La primer parte fadráse nun descensu sele, nel que dibamos viendo como l'atapecer diba xuniéndose a l'apertura de ñubes penriba del macizu oriental per primer vegada del día. Manda coyones lo caprichosu que ye'l tiempu a vegaes.

Delles semeyes del Balcón de Pilatos

Baxaremos a pasu ampliu hasta les envueltes de los Ivernales de Prías, p'a posteriori facer otra recta en descensu hasta'l nomáu Balcón de Pilatos onde vemos les mil y una envueltes que nos van facer perder desnivel d'una forma bien rápida, anque dolorosa pa les pates y pies, por mor del pedreru del que ta fecho'l camín.

A última hora del día abre dafechu'l tiempu

Baxaremos les primeres envueltes del Balcón hasta'l mirador onde paez que faíse imposible qu'esista un camín que tenga continuidá y hasta esti puntu vamos toos xuntos más menos, pero al dar esa envuelta vamos perder la poca lluz que teníemos y unos con mayor confianza y otros con menos, vamos dir separtánondos en tantos grupos como envueltes tuviemos que facer pegaos a les verticales parés d'esti increyible camín.

La lluz escápasenos adulces

Finalmente, aportaremos a la parte más baxa, onde ya oyemos embaxo nuesa'l ríu Urdón, Paula y yo solos, a los que túvonos l'amabilidá d'asperar Canta, que tenía una pequeña llinterna que vínonos al pelo, pa facer tola sienda del beyu del Urdón. Una pena nun ver res, porque imaxinamos esti beyu con bien de guapura, anque lo cimeru yera nun tropezar con dalguna piedra del camín y meter una focicada o cayer unos metros al ríu que sería pior.

A les 7 y diez de la tarde y baxo la más prieta nueche, sacante de les lluces de la central, vamos pisar al fin l'asfaltu de la carretera, onde teníemos los coches y nel intre, xuntáronse munches sensaciones: felicidá y cansanciu, tensión y responsabilidá, mieu y alliviu, relaxación y cabréu... de xuru que'l que más o menos, tuvo en tola baxada y al final de la mesma, una, dos,... o toes estes sensaciones.

En resumen, ruta muncho más llarga de lo que camentábemos que llevónos 9 hores y 35 minutos, nos que tuviemos que superar 1650 ms de desnivel acumuláu nos 20,4 kms del percorríu total.

Siempre depréndese delles cosines en cada ruta. Nesta, la programación d'horarios nun foi la más afayaiza y quedóme grabáu nes cares de la xente que veíen que facíase de nueche baxando un camín nel que nun se pue tener despistes y otra cosina... mercar un frontal ye dafechu imprescindible.

Aún así, el bon ambiente siempre foi lo cimeru nel grupu y finamos con unes cerveces n'Unquera onde más relaxádamente, pudimos comentar fallos, aciertos, lo guapu y lo feu de la ruta y dempués despedímonos toos (astures, cántrabros y vascos) hasta la siguiente...

Asína que... ta la prósima tamién.

Camudando'l Camín na nueche de Picos

Nesta increyible ruta pela llende Asturcántabra ficimos: Cuetu La Cerralosa (1561 ms) primer cota de l Valle Bah.u de Peñamellera y monte prestosu astur, Vih.uegu (1541 ms) y Cuetu Las H.uentes (1505 ms) segunda y tercer cota del Valle Bah.u.

Ver progresos en: Retos montañeros

Vibañu (Llanes) - Peñe Llabres - Peñe Villa

2012-02-16T17:12:00.004+01:00

15 de Xineru de 2012

Track: Vibañu (Llanes) - Peñe Llabres - Peñe Villa

Domingu d'un finde realmente feu no qu'al tiempu refierse. Paecía nidiu que venía un frente potente coles primeres ñevaes series pa tol país astur, poro desdexamos una vegada más la ruta al Nogales y viendo que pudiera facése dalgo pel oriente, tirámonos a por un vértice de Llanes, la Peñe Llabres.

Como daben la llegada'l temporal pal mediudía, madrugamos un pelín, cosa que fizo que sólo nos animásemos Carlos, Pangua y yo. Salimos de Xixón pola Autovía del Cantábricu y paramos na cafetería de la gasolinera de Caravia a da-y de beber al coche y de pasu p'almorzar.

En Vibañu (41 ms ) col Benzúa detrás nuesa

Magar del desayunu, siguiremos autovía alantre, hasta la salida de Posada, pasando per esti pueblu y siguimos pela As-115 travesando'l pueblu de Turancia, pasando al llau de Rales, final d'una ruta tan brutal como guapa, Viña (Cangues d'Onís) - Mofrechu - Benzúa - Rales (Llanes), pa dempués d'un ratín más de carretera aportar al crucie de Vibañu, onde metémonos dafechu a la gueta d'aparcaderu.

Partimos de Vibañu col valle d'Ardisana detrás nuesa

Mudaos de ropa, entamamos a caleyar unos minutos enantes de les 9 y media de la mañana y lo fadremos penmediu del pueblu de Vibañu pa garrar un ramal a la esquierda que nos llevará pol barriu de Mediavilla hasta una pista que va empobinanos al pueblu de Rusecu.

El día sigue murniu enforma pero al menos paez qu'aguanta y dános un pelín de visión del valle d'Ardisana sigún vamos xubiendo hacia Rusecu, asína como de xerros costeros como'l del Benzua o'l picu Hibéu que sirvió d'entamu a esti blogue.

Travesaremos el pueblu de Rusecu

En pocu más de venti minutinos tamos travesando'l pueblu de Rusecu, que paez tener poca vida a estes hores de la mañana, hasta'l so final onde siguiremos un camín qu'avérase a la riega de Rusecu, lo que va llevános a perdénos un pelín pente milenta siendes que xuben a un camín hacia les cabañes de la Pradería.

Aportando al Dornayu

Namái que pasamos pela esquierda d'esta cabaña, vamos meténos ya nuna fastera de cotolla y monte baxo, que diremos sortiando, siempre en direición sur col envís de pasar al otru llau del valle formáu pola riega de Rusecu.

De lo malu, nun tardaremos demasiáu en facer esti tramu, al nun tar mui zarráu, y aportaremos al guapu mayáu del Dornayu, onde queden restos de cabañes de pastores y onde tenemos per primer vegada una bona vista del Cornión, o al menos de los cumales que son a dexános ver les ñubes.

Vistes del Corníón dende'l Dornayu

Equí somos a pescanciar lo guapu d'esti llugar si tuviéramos bon día, pero como nun ye asína, preferimos seguir alantre. Dende'l Dornayu, tendremos un fácil andar, per mayaos que xúntense con dalgún h.ou típicu d'esta caliza oriental.

Caleyando pola fastera de la Batalla

Esti llugar nel qu'abunden los caballos xabaces, ta inda bien cuidáu y da gustu caleyar per él. El nome ye la Batalla. Supongo qu'al igual que nel cercanu Cuera, les griesques de la guerra civil foron perimportantes n'esta fastera.

Caberos pasos a la Peñe Llabres

Llevamos una hora y media caleyando al abellugu d'estos h.oos y mayaos cuando vamos al alcuentru del nuesu finxu del día, la Peñe Llabres. Pa ello, saldremos a unos praos más abiertos y tendremos que trepar un pelín pela caliza a la gueta del vértice xeodésicu qu'afita los 688 ms d'altor del cumal.

Peñe Llabres (688 ms)

Xintaremos un puquiñín y taremos selemente nel cumal unos diez minutos, pero como'l día nun ta munches hestories, ponémonos aína a baxar de nuevu hacia'l colláu de Peyín, que darános pasu al ascensu a la cota más alta de Llabres, la Becerrera de 693 ms y que tien meyores vistes sola costa llanisca que'l cumal anterior.

Averándonos a la cabeza la Becerrera

De la Becerrerra, vamos dir baxando pela cresta, pero lo caóticu del tarrén, faénos pensalo meyor y ceo damos casi mediu vuelta, pa ganar los mayaos de la Caleya y d'estos baxaremos cenciello pola sienda La casa'l Cura, hasta les cabañes a lo fondero'l valle, cerquina ya del colláu la Prida, onde axúntase la Peñe Llabres cola Peña Villa.

Baxando hacia las Fuentinas cola Corona Cantiellu nel güeyu

A lo tonto, llevamos ya 3 hores de ruta y de la que tamos baxando nun paramos de mirar pa un picu que tenemos más al oriente y que ta encumáu per un garrapiellu d'antenes. Nun sabemos mui bien que facer, anque les opciones son clares: siguir tol valle Llabres de vuelta a Vibañu o meté-y un patéu a la Peñe Villa.

Entamando la xubida dende'l valle

Son les doce y media y hai tiempu de sobra, anque nun seya l'horariu lo que nos esmoleza, sinon el temporal que ta por venir. Charly diz que ya fizo bastante y déxanos a Pangua y a mi, que tiremos si queremos a los altores de la Peñe Villa.

Magar de picar dalgo, asína lo facemos y entamamos a xubir hacia'l picu de les antenes, que nun ye otru que la Corona Cantiellu, demientres vamos perdiendo de vista a Charly que sigue camín al traviés de les Cabañes de Llabres.

Xubiendo altor col valle de Llabres y la Peñe a la vista

L'ascensu faise perduru, solo hai que pensar que fai dalgo más d'una hora tábemos raspiando los 700 ms d'altor y agora tamos pembaxo de los 300 y tócanos recuperar más menos lo mesmu. Tamién tenemos na tiesta, que nun queremos facer esperar de más a Carlos, ya qu'anque camine sele, aportará muncho enantes que nós al pueblu.

Unos 40 minutos va llevanos xubir l'amplia canal que llévanos a la Corona Cantiellu, dende la que tendremos guapes vistes de la costa, asína como del cordalín que separtáu un pelín del Cuera escuende la Llosa Viangu.

Encumaos na Corona Cantiellu (667 ms)

Nun tenemos más tiempu que perder, ya que'l día ta poniéndose cada día más feu y tamos mui, mui lloñe de Vibañu, tando más al oriente de lo que pensábemos cuando entamamos a ascender al Cantiellu.

Poro, vamos salir casi corriendo pela pista que xube dende L'Altu la Tornería, p'abandonala hacia'l colláu de la Comuña, onde acolumbramos pasar, pocu más abaxo, la carretera que va pal pueblu d'El Mazucu, entamu de la ruta a Peña Blanca.

Guapos mayaos nel camín hacia'l Cabezu Radosa

D'esti colláu (528 ms), saldremos a fueu p'arriba bordiando pela mandrecha una cota de 617 ms, pa ganar el mayáu d'Arriba'l Soldán, que darános pasu a la fastera de les cabeces del Trigu, onde alcontrámonos con una llaguna con bones vistes a la mar, dende la qu'aportaremos al calizu cumal del Cabezu Radosa.

Nel Cabezu Radosa (707 ms)

Esti cumal de 707 ms, sedrá'l puntu más altu del día y dános pasu a pensar si queremos siguir alantre pela peñe Villa hasta'l so final en Culobardón o abandonamos tal paliza. Son les 2 de la tarde y tenemos claru que'l nuesu compañeru tará a pocu d'acolumbrar el pueblu dende riba como mínimu.

Pol momentu, tomamos un pelín de rumbu norteñu, más que nada por salir de la caliza y baxar pelos praos, hasta qu'aportamos a les cercaníes del mayáu d'El caballu, onde podemos agüeyar a les clares cuanto de peñe quédanos inda y sobretóu la xubida al Cantu Texéu, que pue facésenos dura y llarga enforma.

Baxando de la Peñe Villa a la Vega Llabres

Nun-y damos más vueltes, ya que dende esti mayáu vemos embaxo nuesa, la Vega Llabres y eso tamién anímanos a desistir de siguir a contrarreló pel cordal alantre. Llamámos a Charly y diznos que ya ve'l pueblu, asína que tiramos a la Vega Llabres en llama.

Defechu, dámonos cuenta de qu'algamar la Corona Cantiellu, quitónos el tiempu necesariu pa siguir tol cordal hasta l'estremu más occidental, anque quedamos igualmente a gustu cola ruta. Aparte, nun hai mal que por bien nun venga y así conocemos la Vega Llabres que pue ser prestosu de ver.

Pasando de la Vega Llabres a Rabuzurra

Nun hai más, asína que baxamos per un senderín hasta la Vega Llabres y descubrimos como nun siempre ye too tan guapu como pue camentase, ya que la vega en sí, tien cabañes bien conservaes y ye guapa, pero la cantidá de basura y mierda qu'hai na redolada, quítanos les ganes de tar muncho más per ellí.

Poro, avanzamos lo más aína posible que podemos hasta aportar a otra vega, la de Rabuzurra, na cual parte una pista qu'en baxada va dexános a la entrada del pueblu de Santoveña. Esta pista foi la introductora del grupu Xuan de la Borrina nes carreres de montaña, ya que pa nun tener a Charly esperando, Pangua y yo, baxamos como si d'una carrera d'eses fuera, jeje.

Baxada a fueu hacia Santoveña

Ensín más, apaecimos pel mediu de Santoveña corriendo coles mochiles, hasta qu'alcontrámonos col nuesu collaciu, qu'asperábenos ya camudáu de ropa y cola vista puesta nes ñubes qu'allugáranse enriba de la Peñe Llabres col envís de ñevar, por mor del color blanquecinu.

Namái ponenos a dexar los trastos nel coche ya entamó a orbayar y pa cuando tábemos dientro col envís de tomar un cafetín caliente en dalgún llugar, púsose a esbatiar como si nun hubiese díes, jeje. Polos pelos...

En resumen, ruta guapa y qu'inclusu sedría digna de facer con un bon día y esfrutar de les vistes de Picos dende ambes peñes, Llabres y Villa. Nel nuesu casu, nes 6 hores que duró fuimos a caleyar 17,5 kms, teniendo que superar un total de 1365 ms d'ascensión acumulada.

Encamientos: Nun quiero dexar d'encamentar la visita a esti blogue: El karst de la Peñe Villa, Llabres y los Resquilones onde podréis siguir tola xera que lleven los espeleos asturianos nestes peñes. Ablucante enforma!!!

Camudando'l Camín nel cumal de la Becerrera na Peñe Llabres

Nesta ruta per tierres llanisques ficimos: Peñe Llabres (688 ms) vértice xeodésicu de Llanes

Ver progresos en: Retos montañeros

Peña Careses (Siero)

2012-02-10T13:45:00.035+01:00

La Peña Careses ta nel conceyu de Siero, y p'aportar a ella lo meyor ye salir de la Pola Siero pa la carretera que va pa la Vega Sariegu. Nesta carretera siguiremos alantre hasta'l pueblu de Careses onde tomamos un desvíu señaláu pa una casa rural, "Peña Careses".

Con ello, siguiremos les indicaciones per varios cruces hasta la propia casa rural, onde detrás tendremos un caleyu onde dexar el coche ensín molestar. Llueu hai que siguir hasta una casa roxa, pela que pasaremos pel patiu d'ella, pa garrar el camín, que xubirá hasta la peña.

Guapísimes vistes dende esta peña

Esta escuela d'escalada ye mui pocu conocía y alcontramos víes mui prestoses tanto de placa, como desplomáu, con variedá de graos pal desfrute de cada ún. Pel momentu tan solo catamos un par de sectores, teniendo'l seutor de L'Aprendiz d'elles víes llargues de grau IV y l'otru seutor, La Faviola, tien abanicu pente'l V hasta'l 7a, colos que tuvimos trabayando duru.

Seutor de la Faviola

La mayor parte de los díes, tuviemos tranquilamente Paula y yo, acompañándonos casi siempre Vicen, Conchi y Celso. Un pocu gracies a esta escuela, Vicen recibió de regalu de cumple, tol equipu d'escalada y a Conchi y a Celso, nun-yos quedó otra que metése de llenu nesti mundiu tamién. Celso tien 4 añinos y por eso nun sal nes semeyes, pero ya esguila p'arriba que mátase, jeje.

Esguilando en Careses

Otros díes, tuvieron con nós, Silvia y Toni, Gus y Sonia, Pangua,... y tol mundiu-y paeció esta escuela una auténtica ayalga pa los meses iverniegos del añu. Alcordáivos: To prohibíu esguilar pente los meses de Febreru y Xunetu (incluyíos) por nidificación

Vidios (2011)

Semeyes (2011)

6b+ mui bloqueru na Faviola

Pegándome col mio primer 7a

Paula currando nun V+ de la Faviola

Vicen en varies víes de la Faviola

Pangua dándo-y duru

Gus y Sonia apretando

Actualizaciones croquis (Avientu 2011)

Careses (Seutores visitaos)

Croquis modificaos por mi de la escuela d'escalada de Peña Careses sacaos de les páxines Grupu Montaña El Maquis y del blogue El Regodón. Gracies y col so permisu.

Villabre (Tameza) - Caldoveiru - Tórzanu

2012-02-09T18:37:00.017+01:00

8 de Xineru de 2012

Track: Villabre (Tameza) - Caldoveiru - Tórzanu

Domingu magar de reis y ya va siendo hora d'escaecer tol duciayu navidiegu, poro vamos facer una rutina que ya ficiera va dellos años, pero como inda nun rexistraba les mios rutes nin nel blogue nin col gps, había que repetir l'ascensión al Picu Caldoveiru nel conceyu de Yernes y Tameza.

Pa ello, llegaremos a Villabre dende Grau, al cual aportaráse fácilmente pola Y griega dende Xixón, garrando na ronda d'Uviéu la A-63 hasta esti pueblu moscón, onde parámonos a desayunar como ta mandáu. Dende equí tomamos la carretera As-311 pasando pelos pueblos moscones de Llantrales, Cubia, Tabláu, Samiguel y El Llanón hasta llegar a Villabre.

Nel pueblu tamezanu de Villabre (631 ms)

Pasen 2 minutos de les 10 y cuartu la mañana, cuando pente una reciella de perros, somos a mudános de ropa y dimponémonos a salir de la plaza de Villabre, hacia'l barriu de Trillagüerta pa garrar la vega'l ríu Villabre, que siempre per pista, averarános hasta'l antiguu molín del Caleiru.

Saliendo del pueblu pela vega'l ríu Villabre

Esta vegada tamos dándo-y al zapatu los dos Carlos y yo, y ya tamos cola bota mediu embarrada namái entamar a caleyar, por mor de la poca ñeve cayía ya desxelada y de les lluvies de los últimos díes.

Pocu más alantre del Caleiru, vamos abandonar la pista que siguiría'l valle'l Villabre alantre y cruciamos el ríu, pa meténos na guapa viesca d'Aguafontes, pela qu'avanzamos con esfuerzu tanto polo pindiu del tarrén como pola dificultá de siguir la sienda.

Cruciamos el ríu pa xubir per Aguafontes

La verdá, ye que tengo bona alcordanza d'esta ruta que ficiera va más de tres años y magar del pasu pela viesca, tendremos continuidá per una fastera de yerba alto, que con dalguna cotolla qu'otra, fai abegosu siguir el senderu.

Aquella vegada, costónos abondo alcontrar un senderu claru. Esta vegada perdímonos un cachín tamién, pero llueu de xubir un pocu más a fueu, alcontrámoslo unos metros enriba nuesa. El secretu paezme que tará en, namái salir de la viesca, siguir en direición sur un pelín más pa empatar col camín, que fadrá un cambeu total de direición hacia'l norte.

Siguimos ganando altor pola faldón del Caldoveiru

El casu ye, que dende'l pueblu primeru siguimos el ríu hacia'l sur y llueu de metése n'ascensión pela viesca hai qu'alcontrar una sienda a media faldera que llévanos de nuevu al norte. Nello tamos, demientres vemos apaecer el cielu azul penriba d'unes ñubes baxeres blanquecines que nun sabemos si tarán con ganes de metésenos o de colar.

Pelos xelaos praos del Valléu

Siguiremos sienda que, siempre n'ascensu, dirá averándonos al Valléu, valle formáu pente'l picu Cadupo y el propiu Caldoveiru. Pelín enantes de ganar el propiu valle, pasaremos pente guapos exemplares de carrascos, pa dar pasu a un guapu mayáu, el Castil.lu, nel que pastien unos caballos qu'fuxen de nós como si fuéramos del gobiernu del FAC (partíu de Cascos). Como pa non escorrer, jeje.

Con pocu más, el valle sigún va xubiendo d'altor dirá zarrándose nuna canal que dexarános nun guapu llugar, como son les llagunes de Trescadupo. Llagunes que supongo naturales, pero como la mayoría de les d'Asturies, foron remocicaes col envís de nun perder l'augua y ser usaes tol añu polos ganaderos. Más fees pero supóngoles más práutiques, aspero.

Nes Llagunes de Trescadupo

Nesti llugar, vamos echar un triagu d'augua que llevamos hora y media caleyando y entamaremos l'ascensión final al Caldoveiru. Nun tien mayor dificultá que superar dellos berezos y carrascos per onde meyor veamos.

Ascendemos pela cara norte del Caldoveiru

Nel nuesu casu, al ser cara norte, la yerba que pisamos ta xelada dafechu, teniendo un pocu más de cuidáu de lo normal, pero en pocu más de venti minutinos travesamos la parte de viesca pa superar a lo cabero, la parte de caliza hasta'l propiu cumal del Picu Caldoveiru.

Nel cumal del Picu Caldoveiru (1354 ms)

Préstame poner una semeya d'aquella vegada, porque anque solo fueren tres años paezme munchísimu tiempu dende aquella ascensión y esta. Sirva inclusu, pa da-y un abrazu dende equí a Pilar y Diego que tan encantaos col so fíu Nel. Esperemos velo pel monte con nós, cuando teamos un pelín más mayucos qu'agora.

Guapu mar de ñubes en toles direiciones

Dos hores clavaes al Caldoveiru llevamos, poro unos minutinos de descansu, sacando semeyes en toles direiciones, va ser el tiempu que tardemos en baxar pola fastera oriental hacia'l valle de la Tambaína.

Primeru tocarános baxar l'estratu calizu del cumal, pa pasar pol vexetal de prau y beriza, travesar dempués una viesca de carrascu y a la fin pisaremos esti valle col llagu de la Tambaína, dende'l que ya, tamos en tierra desconocía.

Baxamos hacia'l valle de la Tambaína

Nel intre, tamos no que podía nomase la gueta del Picu Tórzanu. Se que ta per ehí, que ye la cuarta cota de Proaza y que fuí a ponelo nel gps en varios llugares de la redolada la Veiga'l Tórzanu. Menos mal que cuento cola paciencia de Carlos y Canta, que solo entrugaben de xemes en cuando: ye esti??, cuando llegamos??, agora sí, non??, jajaja

Empobinámonos hacia'l Tórzanu

La ruta que ficimos foi la siguiente: de los praos de la Tambaína, arrodiaremos pela mandrecha'l picu d'enriba de la mesma llaguna, dexando esta cota de 1289 ms pa prau, por ser más baxa que les siguientes y pertenecer a Teberga nesti casu.

Aportaremos per un tarrén calizu típicu, sortiando afilaes peñes per pasos de yerba, hasta un colláu que pasaría a la Veiga'l Tórzanu si baxásemos al norte pero xubimos al oriente pasín a pasu hasta'l puntu más altu de 1333 ms d'altor.

Llagu Foslayegua con L'Aramo detrás

Dende equí, vemos el guapu llaguín de Foslayegua y una vista prestosísima del cordal de L'Aramo. A esti primer picu, seguirá-y otru al qu'aportamos dempués d'un pequeñu descensu dexando siempre a la nuesa esquierda'l llaguín y la veiga. Esti segundu picu tien 1334 ms y va dexanos a les clares que los picos más altos tan pal otru llau de la veiga, poro toca siguir arrodiandola nel sen contrariu a les aguyes del reló.

La paciencia de los collacios, diba amenorgándose poquín a pocu, ya que'l frikismu montañeru tien ciertes cotes y lo mio ye mui gordu, asína qu'intenté nun dá-yos más razones pa mandáme a tomar pol culu y díxe-yos que diba yo solu, si queríen, a pol siguiente anque suponía que nun diba ser esi tampocu.

Ascendiendo a delles cotes de la Veiga'l Tórzanu

Finalmente, taba prestándo-yos el día un montón, asína qu'acompañáronme, per un tarrén más sele, que'l que sofrimos pente los dos picos anteriores y aportamos arrodiando dalgún foyu a los 1347 ms del que munchos mapes ponen como Picu Tórzanu.

Una vegada nel picu, encumáu por una montenera piedres, vimos cláramente que'l siguiente nel redondu que tábemos faciendo sola veiga, paecía ser el más altu. Asína que, tiramos hasta él, baxando a un valle que baxa al Puertu Banduxu, y tirarémos-y con facilidá, anque con güeyu qu'hai una grieta enorme en plena falda del picu y nun se ve nin la fondura que tien.

En total, dende la veiga la Tambaína, llevamos una hora a la gueta d'esti últimu y más altu cumal de 1351 ms que ta coronáu per un palu y del qu'alcontramos el típicu carrete, a mou de buzón, col nome de Tórzanu.

Finalmente alcontramos el Picu Tórzanu (1351 ms)

Realmente, nel intre, tres coyones nós importaba si yera esti o l'anterior, ya que lo que teníemos en mente, ye xintar el bocata como si nos fuera la vida nello y esfrutar d'un día de vistes increyibles, nel que solín calecía lo xustu p'apetecer echar un pigacín en toa regla.

A posteriori, casi nun tengo nin mediu claru cual de los dos ye'l Tórzanu, ya qu'esti caberu raspia la llende de milagru y hai mapes que pon l'anterior como Tórzanu tando enteru en Proaza, pero esti tien 4 ms más d'altor, lo que me ye esáutamente igual. Ta fechu y voi quedame con esti últimu, anque l'anterior tien meyores vistes pal oriente.

Baxamos hacia esta veiga con cabaña circular

En fin, magar del descansu, vamos baxar hacia una braña con un chozu circular que vemos a lo baxero'l picu. Ellí, fadremos una semeyina con tan guapa construcción y dexaremos la direición que nos devolvería al Caldoveiru pa xubir hacia l'Altu Santiagu (1275 ms) empobinándonos al norte.

Pasamos pol Altu Santiagu baxando hacia'l Puertu Banduxu

El camín que vamos garrar ye'l que vendría dende la veiga la Tambaína pasando pol Altu Santiagu y baxaría al puertu Banduxu tamién, pero nós, magar de baxar dalgo más de cien metros d'altor hasta una viesca, vamos meténos a la manzorga pa ganar un pasu, pente'l picu Cadupo y el picu La Barrera que nos dexe, nuna última xubida, nun colláu de 1227 ms con vistes a les poblaciones de Tameza: Villabre y Villuarrí.

Pasamos pente'l Picu Cadupo y la Barrera

Hasta equí, llevamos casi 5 hores y nel intre, camentamos que lo que nos puede quedar seya relaxáu y sele pa les pates. Sólo tengo una dulda nel enllaz pente dos caminos pero tando nun terrenu de praos nun m'esmolez enforma.

Pena de mente humana, que boborolu pue llegar a ser ún. La primer parte de la baxada vamos facela per una sienduca embarrada pela que báxase perbien hasta qu'aportamos a una fonte con bebederu pal ganáu.

Baxaremos del colláu per canalizu y per pindios praos

Equí vemos más menos, que la sienda siguiría más al norte, averándose a la braña de Forcadas Viechas onde ya baxaría un camín hacia'l pueblu de Villuarrí. Ehí ye, onde tengo les duldes, pero nun tenemos nin qu'aclarales ya que vemos pue baxase ensín desviase per una canalina de yerba.

Así lo facemos y baxamos la canal yerbosa con curiáu de nun resbariar, ya que sigue cola xelada de la nueche anterior, y aportamos hasta unos "praos blandinos", nos que tenemos que dir sortiando les mates d'escayos, hasta dar con una sienda que llévanos a una filera d'árboles que dan amuesa de que tamos nel camín correutu, que venía de Forcadas Viechas.

Na Bobia ganamos los embarraos caminos

Nun foi pa tanto non??? Pues ye verdá, hasta equí bien, pero agora nel camín ye onde entamaron los problemes. Facía tiempu, que nun topábemos un camín tan perdíu, embarráu y cerráu en munchos llugares. Tanto, que perder la sienda foi'l menú que tuviemos durante tola baxada.

Ciertamente, estes coses son les que faen baxar la moral y desesperar un pocu. Menos mal, que cuando nun suelta dalgún una chancia, suéltala otru y asína vas pasín a pasu faciendo camín. Dicir, que perdí la cuenta, de les vegaes qu'agachámonos pa pasar los ablanos que cruciaben el camín de llau a llau, o los escayos que t'enganchen pa que nun puedas siguir,... un horror.

Finamos per una riega hasta aportar a una pista formigonada

Dende que, sigún el GPS, topámonos col camín, tardámos en facer 1,4 kms una hora esáuta y pa finar l'aventura del too, xustu nes cercaníes del pueblu, perdimos el camín una vegada más, y acabamos baxando per una riega seca, teniendo que gatiar pembaxu d'un tueru d'un árbol valtiáu, enantes d'aportar a una pista de formigón.

Pasando pel pueblu de Villuarrí

Nel nuesu caleyar pelos praos perdíos de Villuarrí, pasamos per llugares con nomes tan guapos como La Bobia o El Duernu, una pena que nun tea'l llugar como debiere y tean perdiéndose tolos caleyos, pola broza que ta faciéndose dueña y señora d'Asturies.

Nel pasu por Villuarrí, entainamos el pasu, ya que milenta perros salieron a saludar y un mastín pergrande, anduvo convidándonos a salir del pueblu. Ante la posibilidá de que m'arrancase d'un mordiscu media ñalga de la que-y daba la espalda salimos d'ellí cagando plomu, jeje.

Caberos pasos hasta tornar a Villabre

Los siguientes pasos seríen per carretera en descensu hasta la ponte que crucia'l ríu Villabre, onde tornaríemos a xubir un pelín, pa entrar na capital del conceyu de Yernes y Tameza, Villabre. Na cual, pal nuesu pesar, nun fuímos alcontrar un chigre onde tomar una cerveza reparadora. Nun solo los praos y caminos tan perdiéndose, los pueblos van al desaniciu, seyan capital de conceyu o non.

En resumen, ruta guapa anque abegosa que pue simplificase sabiendo a onde te dirixes esáutamente, jeje y que llevónos un total de 6 hores y 40 minutos, nos que percorrimos 13 kms y sofrimos con un desnivel positivu acumuláu de 1165 ms.

Camudando'l Camín en Villabre (Tameza)

Nesti guapu día, ficimos les siguientes cotes: Picu Caldoveiru (1354 ms) segunda cota de Yernes y Tameza, vértice xeodésicu y monte prestosu astur y tamién el Picu Tórzanu (1351 ms) cuarta cota de Proaza

Ver progresos en: Retos montañeros

El Beyu (Caravia) - Cordal del Sueve - Altu La Llama (Piloña)

2012-02-03T18:40:00.002+01:00

29 d'Avientu de 2011

Track: El Beyu (Caravia) - Cordal del Sueve - Altu La Llama (Piloña)

A pocos díes del fin d'añu llantámonos nuna d'eses travesíes de cordales costeros que tanto préstame facer nesta dómina del añu, y como non, que cordal costeru hai más míticu que'l Sueve, pues nengún.

Pa ello, vamos xuntános Raúl, que nun pierde oportunidá si ye la ruta pol Sueve, Fernan que venía con ganes de pateada fina y yo. Nesti casu, l'otru interesáu yera Pangua, pero perdióse la ruta por mor d'una mítica cena de Felpeyu con Llan de Cubel, qu'al final paez ser que nun fue tala.

Llueu de salir bien ceo de Xixón, Rául y yo garramos l'autovía'l Cantábricu hasta la salida de la gasolinera de Caravia onde xuntámonos con Fernan pa desayunar. El día ta rarucu y tien pinta de poder tener mil y una posibilidaes meteorolóxiques.

Semeya d'entamu n'El Beyu (195 ms)

Tornaremos a los coches y vamos tomar la siguiente salida a Colunga col envís de dexar ún de los coches nel Altu la Llama, ya nel conceyu de Piloña. La travesía va ser llarga y nun lo va ser menos en coche tampocu ya que dempués de travesar el pueblu de Colunga garraremos la As-258 pasando pelos pueblos colungueses de La Riera, Agüera Baxu, Agüera Riba, El Peñéu, Lliberdón, Corrales y al fin cruciáremos a Piloña, pa dexar la furgo de Fernan nel Altu La Llama.

Y agora que? Pues agora, metémonos otra soba fina de coche hacia la parte norte del Sueve. Al aportar a Lliberdón, garramos la Cl-2 que durante un millón de curves que pasen polos pueblos de Raicéu, L'Esllabayu, Los Campones, La Era, La Venta y Carrandi, vamos meténos nun crucie a la mandrecha a la As-260 qu'empobínase a L'Altu'l Fitu, pasando por Gobiendes, Lloroñi pa cruciar la llende a Caravia y dexar n'El Beyu, el coche a la esquierda de la carretera, onde esiste una casa rural xustu enfrente.

Primeros pasos d'averamientu a la Viescona

La verdá ye que fízose pesáu enforma esti trayeutu en coche, pero ye dafechu necesariu pa facer esta integral del Sueve, qu'entamaremos a les 9 de la mañana en puntu, caleyando pela pista que pasando pol Campu'l Beyu y pol Tendeyón dexarános nel esbarrumbáu molín de la riega La Toya.

Hai que dicir qu'a nós, llevónos más tiempu del requeríu aportar hasta l'asitiamientu d'esti molín, ya que métimonos ceo na viesca y les siendes nun son nidies, xubiendo y baxando pela fastera occidental de la riega nun tarrén mui malu, amás de que tola parte baxa de la riega ye un ocalital ensín mayor interés.

Parte más estrecha del senderu pela Riega la Toya

D'otra miente, a partir del nomáu molín vamos alcontrános col fayéu más baxo n'altor d'Asturies ya que los primeros exemplares podremos agüeyalos a los 300 ms raspiaos, llevándonos esta primer parte de la viesca, per llugares con un encantu máxicu onde'l mugor de la humedá de la Toya, ocúpase de tapecer árboles, peñes y cualesquier muria.

Dempués d'esta primera parte de la Viescona qu'a su pasu pola Estrencha va encoxanada a la vera de la Toya, abandonaremos esta riega, pa meténos nuna fastera más amplia na que les guapísimes fayes ocupen tol espaciu abriéndose'l valle hasta aportar al Prau Perfeches.

Abriéndose'l fayéu nel camín al Prau Perfeches

Nuna hora aproximáu, llegaríemos al primer descansu de la ruta nesti guapu prau, dende'l que vemos cual sería la ruta normal al Pienzu siguiendo'l valle hasta les cabañes del Bustacu y onde bebemos un pocu d'augua ya que la humedá foi tan fuerte na Viescona que casi nun mos alcordamos d'otra vegada onde'l nuesu cuerpu sudara tanto.

Darréu, vamos pasar a la parte menos agradecida de la ruta, ya que tendremos que dexar atrás esti práu pa meténos na viesca La Peña, que como'l so nome amuesa, tendrá de dexános enriba la peña, pero pa ello tendremos que travesar un tramu de viesca ensín senderu, un tramu de viesca y peña, un tramu de cotolla y peña y a la fin, tocaremos la caliza más llimpia con yerba al entrar nuna canal que finará pente'l Picu la Govieta y el Picu Sellón.

Duru y abegosu ascensu hacia'l cordal del Sueve

L'exemplu perfectu de la dureza d'esti tarrén ye que dende'l Prau Perfeches (570 ms) hasta'l Picu La Govieta de 1012 ms superamos nuna hora unos 450 ms d'altor, ensín una sienda clara y buscándonos la vida lo meyor que podamos.

Como diximos enantes la parte final será una canal que fácilmente nos dexará primeru nel Picu La Govieta que ta a la mandrecha y dende'l cual tendremos unes ablucantes vistes de la costa de los conceyos de Colunga y Caravia.

Vistes dende'l Picu La Govieta (1012 ms)

Como ye vezu, paeciónos adecuáu xintar dalgo pa garrar fuercies y el llugar yera inmeyorable, asína que dempués d'ello dexámos atrás la Govieta p'averanos nun segundu al Sellón (1022 ms), que tenemos a la esquierda de la canal de xubida y que fai la llínea de llende pente Colunga y Parres.

Estes coses de la montaña y les llendes de los conceyos, son dafechu rares, porque no que llevamos de ruta: entamamos en Caravia, a metá de la Viescona entramos en Parres y tuvimos pela llende de Colunga y Parres durante los pasos de la Govieta al Sellón, pa meténos del tou en Colunga demientres ascendemos al cumal del Cuetu Les Duernes de 1055 ms.

Tramu d'ascensu dende'l Cuetu les Duernes al Pienzu

Pasaes les dos hores y media de ruta, dexaremos atrás les antenes del Cuetu les Duernes, pa empobinanos per praos cenciellos pero pindios hacia la mayor cota del día y ún de los montes más visitaos d'Asturies, el Picu Pienzu.

Esta parte será la más cómoda de tola ruta y prestarános pola vida caleyar pela blandina yerba, anque l'esfuerzu que llevamos en total, faínos decidir que'l Pienzu sedrá otru bon sitiu pa descansar y pa mudanos de camiseta, ya que ta dafechu empapada y enriba tira un airín friu que mueve les ñubes más apriesa de lo que nos prestaría.

Picu Pienzu (1156 ms)

3 hores d'andar dános más que razones pa descansar venti minutinos nos qu'esfrutaremos de la compaña de dellos montañeros veteranos que, demientres xintamos dalgo más de chocolate y frutos secos, comparten con nós una guapa conversación d'alcordances montañeres d'antaño.

Percorríu por facer na otra metá del Sueve

Con pocu más, ponémonos a caleyar hacia la fastera sur del Sueve, dafechu más complexa y caótica que la norteña. Solo con echar una güeyada de la que vamos descendiendo del Pienzu, ya topámonos con toles cotes que me queden por facer a la gueta de les másimes cumes del Sueve y vemos que tienen pente caúna un tarrén calizu casi llaberínticu.

Tampoco-y damos muncha importancia y a bon pasu, metémonos nuna zona de foyos nomada les Corripies, coronáu a la fin, pol Picu Les Corripies, qu'a lo postreru sería ún cumal desconocíu en munchos mapes pero d'importancia dientro del cordal.

De sutrucu métese la ñube y entama a ñevar

Más menos nel intre, de sutrucu entámanos a trapiar al metése una ñubona blanquecina y con ello pasamos d'una humedá que fízonos sudar enforma, a tener qu'abriganos por mor d'un vientín fríu qu'amestáu a la ñieve, nun ye mui agradable.

De primeres, casi que prestónos, pero de la que tamos dándo-y preste al ascensu a la segunda cota del Sueve, el picu Miruenu, va facióndose cada vegada más densa la ñevada, teniendo que tar bien atentos a per onde nos metémos, ya qu'un resbaríu na caliza sumáu a lo desigual del tarrén, pue ser un fostia importante.

Nel Picu Miruenu (1136 ms)

40 minutazos llévanos esti tramu pente'l Pienzu y el Miruenu, y metíos enmediu la ñebla y nel conceyu de Parres ponémonos a baxar hacia l'occidente col envís de ganar la llende con Colunga, que ya dexáramos nel Picu Les Corripies.

Baxando hacia la Peñalichar

Ta frío y la ñeve va bona que dexó de facer gracia, poro tirámonos p'abaxo lo más aína que podemos, pasando per otru tramín de fileres de caliza y pequeños mayaos nomáu los Baxos. Diremos sortiándolos, hasta topános con una fonda canal qu'arrodiamos un pelín pela manzorga, hasta ponénos n'ascensión final a la Peñalichar de 1053 ms.

Pente la ñube na Peñalichar (1053 ms)

Nun vemos res, asína que tiramos en direición sur, hacia la prósima cota, de la que tan solo sepártanos un colláin y menos de diez minutos, daremos preste al Picu Fontaniella o Fontanielles (1060 ms), dependiendo de los mapes nos que restolemos.

Cortu tramín hacia'l Picu Fontaniella

A la fín, esta cota va dános el meyor agasayu que podíemos recibir, l'apertura d'un claru, y ye que llevamos un par d'hores metíos en dalgo tan típicu del Sueve como son les ñubes baxeres pegaes nel cordal.

Picu Fontaniella (1060 ms)

Poro, préstanos poder ver el camín que llevamos percorríu, les cotes que ficimos y sobretóu la costa asturiana dende esti cordal. Paez increyíble, ver la mar y a la mesma vegada que te tea ñevando dende un llugar tan montañosu.

Acolumbramos un pocu lo fechu y lo que queda por facer

Anque paeza que ya ficímos tol llabor, aún quédanos un ratín per caleyar hasta la pista que tien de devolvenos a la furgo de Fernan. Amás son casi les dos 2 y tenemos fame abondo, poro tirámonos abaxo del Fontaniella y viéneme a la tiesta que pudiera ser interesante xubir la siguiente cota, La Espina Barbú.

El por qué??, pues simplemente porque ye un picu d'esos que pudiera nomase tres conceyos como tantos qu'hai n'Asturies. Nesti casu los 1042 ms de la Espina Barbú, son el finxu pente Colunga, Parres y Piloña y diónos de pasu un ascensu que pusu a preba les fuercies y la finura muscular de les nueses pates.

Empobinándonos a la Espina Barbú (1042 ms)

Baxaremos d'esti guapu picu, ya col cielu casi azulín y cola esperanza de que Llorienzu seya a calecenos un ratín más no que queda de día, cuando topámonos con una bona reciella d'asturcones dándonos alcordanza de que tamos bien cerquina del Mayáu d'Espineres, onde cada añu cellébrase la folixa L'Asturcón.

Cola semeya nel maxín de los antiguos astures cortándo-yos los gadeyos a los asturcones, empéñome inda en non baxar a Espineres, sinon que preferímos siguir xubiendo pol Altu Palomeros, col envís de facer cumal nel caberu picu qu'allenda Parres y Piloña, el Maladín de 986 ms.

Una ascensión más al Picu Maladín (986 ms)

D'esti cumal ya sí, con más de 5 hores y media de ruta, tirámonos a güevu hacia la parte más occidental d'Espineres, onde alcontramos un llugarín onde pega'l solín pa xintar el bocata y descansar unos minutinos mirando tan guapu mayáu.

Baxada al fín hacia'l mayáu d'Espineres

Col bocata nel cuerpu y un tastu increyible a rutón, baxamos hacia la Collá Oviñes, pa meténos de llenu na pista que xube a Espineres y que dempués de tantu tiempu de ruta, faíse hasta prestosa baxar, casi saboriando les cerveces que tenemos intención de tomar.

Pasiando tranquilamente pela pista hacia L'Altu la Llama

Tres cuartos d'hora tardaremos n'aportar al Altu La Llama, anque nun se nos fizo para nada pesada esta pista que pasa por guapos collaos de yerba como Llanuxintar y que tien en tou momentu presidiendo al picu Maladín.

Semeya de final de ruta nel Altu La Llama (418 ms)

En resumen, la integral del Sueve ye una auténtica maravilla de travesía que durante 7 hores va facénos caleyar unos 15 kms y que dependiendo de los distintos cumales que querramos conocer podríemos tener unos 1440 ms d'ascensión acumulada como foi nel nuesu casu.

Ya nel Altu la Llama, namái quedónos tomar un quintu cerveza rápidu nel chigre y baxar hasta Caravia a pol mio coche. Dende ellí, camudaos de ropa, dir hasta'l pueblu de Colunga a tomar otru refrixeriu yera más que necesariu y xustu tamién.

Camudando'l Camín nel Sueve

Finalmente dempués de descartar delles cotes más que ficimos pel camín les más importantes son:

Picu Pienzu (1156 ms) primer cota de Colunga y Parres, vértice xeodésicu y monte prestosu astur
Picu Miruenu (1136 ms) segunda cota de Parres
Picu Les Corripies (1107 ms) segunda cota de Colunga y cuarta de Parres
Picu Fontaniella (1060 ms) tercer cota de Colunga
Cuetu Les Duernes (1055 ms) cuarta cota de Colunga

Ver progresos en: Retos montañeros

El Puertu (Somiedu) - Pena Salgada

2012-01-19T18:37:00.002+01:00

26 d'Avientu de 2011

Track: El Puertu (Somiedu) - Pena Salgada

Les vacaciones y los fines de selmana d'un montañeru casi nunca dan la posibilidá de descansar, de nun madrugar o de simplemente quedáse na cama. A vegaes, suelme pasar qu'intento alcordame de cuanto fai que nun duermu una mañana hasta les mil.

Esto ye así y nos díes que suelo garrar nos finales d'añu, siempre cai ensín remediu dalguna ruta que m'apetez. Poro, un llunes llevantándome a les 7 la mañana tando de vacaciones yera dalgo normal dafechu y casi prestosu si voi viaxar una vegada más hasta Somiedu.

Pangua que nunca falla y Pepín, collaciu del mio hermanu que tien ganes de tornar a l'actividá montañera dempués d'una lesión, serán los que m'acompañen. Partimos de Xixón sobre les 7 y media la mañana, y garramos l'autovía "Y" en direición Uviéu pa siguir dempués en direición Grau pola As-63, hasta la salida de Cangas del Narcea. Equí tomaremos la As-15, travesando parte del conceyu de Salas y entraremos nel conceyu de Miranda, siguiendo pola As-227 hasta l'entamu del conceyu de Somiedu, Aguamestas.

N'El Puertu Somiedu col Mocosu al fondu (1484 ms)

Dende Auguasmestas pasaremos pelos pueblos de Xadriz, La Riera, Recueva, Castru y a la fin pararemos na capital, La Pola Somiedu, onde casi nun alcontramos llugar abiertu pa poder desayunar sacante d'un hotel grandulón que ta cerca de la salida hacia'l Val.le.

Magar del desayunu, tocarános siguir sufriendo (al menos a mi que voi pilotando) per carreteres xelaes empobinándonos hacia'l Puertu. Nun lo dixe enantes, pero tamos nun d'esos díes que'l fríu ye intensu y en tol viaxe, inda nun algamamos un grau positivu en tol camín.

Aportaremos a El Puertu (1484 ms), magar de pasar pelos pueblos de Gúa, Caunéu y muncho más enriba poles cercaníes de la Peral, teniendo al salir del coche una sensación d'inversión térmica mui prestosa y mui animosa de cara a la ruta.

Primeros pasos per pista hasta la Corrá

Tamos en Somiedu, conceyu nel que nos últimos años, fuimos a esfrutar d'unos paisaxes y rutes inigualables, poro anque la ruta que tengo en mente nun seya tan ambiciosa como otres que me vendrán a la tiesta sigún voi dando zapatu, de xuru que quedarame n'alcordanza como ye vezu.

Ensín más, partimos d'El Puertu per una pista que sal a la esquierda d'una casa, xusto onde dexamos el coche. Esta pista ye l'entamu d'un senderu, marcáu con cartelu, que llega hasta'l pueblu del Val.le y nós siguirémosla pasando pola Corrá y en la Machada Ordial, vamos separtános pa xubir en direición a L'Altu Putracón.

Ascendiendo hacia L'Altu Putracón

Dende'l mesmu puertu, vamos dir teniendo vistes de cotes tan guapes como la Penouta o el Mocosu, pero dempués de xubir con tola tranquilidá hacia esti altu, que fai colláu pente la Encarralina y el propiu picu del Putracón, ye cuando vamos ver al otru llau del puertu cumales como'l Cornón o el Cogol.lu Cebol.léu que tan bones alcordances nos traen.

Vistes dende'l colláu de la Encarralina (1814 ms)

Nel intre, ta siendo una ruta comodísima, na que vamos esfrutando d'una charra peranimosa y nun sufrimos muncho nel ascensu sacante quiciás de la parte final onde empínase dafechu'l tarrén, anque les vistes que ganamos faen escaecer cualquier esfuerzu.

Llevamos dalgo más de 45 minutinos caleyando y agora tócanos baxar un pelín, malpenes unos 30 ms d'altor, a unos foyos que darán pasu al ascensu final al Putracón de 1905 ms. Dende esti cumal, les vistes siguen abriéndose hacia tolos senes y esfrutaremos tanto de los val.les, como d'altos picos, como de brañes como Mumián a lo lloñe... tou un espeutáculu.

Trincheres nel camín hacia la Pena Salgada

Darréu, tendremos un sele caleyar qu'a la vera d'una llínea entera de trincheres, nos empobinará hasta'l nuesu gran oxetivu del día, La Pena Salgada. Namái que nuna hora más, dende qu'aportáremos al colláu de la Encarralina, tamos nos 1974 ms de La Salgada, a la qu'averámonos per tola llínea de crestéu ensín mayor esfuerzu y con dellos descansos pa esfrutar d'un día tan guapu, sacando semeyes ensín parar.

Ablucantes vistes dende'l cumal de Pena Salgada (1974 ms)

Equí, tendremos unes de les meyores vistes de Somiedu, amestando a les occidentales hacia'l Cornón, les orientales hacia la Pena L.lana, Pena Orniz y tol valle del ríu Val.le. Tamos completamente ablucaos col día que tamos teniendo, qu'a pesar del fríu qu'hai nos baxos, nos altores nun se pue tar más agusto, dándonos ganes de continuar ruta, a pesar de facer el picu cimeru de la nuesa ruta.

Baxando de la Salgada hacia la Pena Valdecuélabre (1925 ms)

Nun son les 12 la mañana, poro menos mal que siempre guárdome una carta na manga y preparé dalgo más a facer, asína que vamos abandonar la xierra del Rebezu, la cual tábemos siguiendo dende l'entamu y vamos baxar pela cara norte de La Salgada hacia la Bobia'l Rebezu (1868 ms).

La baxada nun supón muncha dificultá, tando bien aína nel colláu nomáu anteriormente, qu'amuésanos una cara bien guapa de La Salgada, la norte, la cúal forma un corte bien prestosu continuándose nun crestéu bien llargu hacia La Pena'l Rebezu, primer cota oriental de tola xierra.

Pena L.lana y el val.le de la Salgada

El nuesu prósimu destín ye'l picu Valdecuélabre, pero enantes nun podemos dexar de mirar pal guapu Val.le La Salgada, encaxonáu pente'l marabayu de cumes d'esta fastera somedana, como son les de la xerra'l Rebezu, la Pena L.lana y la llínea que faen el Picu Valdecúelabre y la pena La Franca, más al oriente.

Asína que, xubimos a los 1925 ms del Valdecúelabre y magar del cumal, pasamos a baxar de nuevu un pelín hasta la Bobia La Franca, onde tornamos a xubir esta vegada hasta la pena que fadrános de llar onde xintar el bocata y descansar un bon ratu, La Franca de 1924 ms.

Ascensión a la Pena La Franca (1924 ms)

Agora sí, agora tamos col tastu a trabayu bien fechu, a ruta completa, guapa y prestosa dafechu. Cola Salgada, paez ser que quedábamos un pelín cortos pa un viaxe tan llargu dende Xixón, asína qu'empatá-y estos dos cumales yera lo que tábemos naguando.

Y nun solo ye xubir por xubir a estes peñes, sinon que La Franca, xustamente amestábanos a la ruta dalgo más o lo que ye meyor, dábanos el meyor llugar onde facer un descansu con un paisaxe quiciás más guapu que'l de la propia Salgada.

Paisaxe increyible pa tolos llaos dende la Franca

Y ye que la Franca, apórtanos unes vistes ablucantes del Val.le que tan bones alcordances me trae a la tiesta. Toi sentáu y miro tola llargura del Val.le y alcuérdome de la ruta a los Albos ya inclusu soi a velos y tamién alcuérdome de la de Pena Orniz y tamién soi a vela, y per detrás apaez la Penaubina, que paez tan lloñe na memoria.

Tamién apaez, cumales que tengo por facer como Los Bígaros, Peña Michu, Peña Prieta o la mesma Pena L.lana, que tengo a tiru piedra y por embargu, güei nun ye l'oxetivu y tendrá que quedar pa otra. Ye lo bueno de la montaña, siempre va tar ehí, ya-y daré preste otru día.

Baxando de La Franca al val.le de la Salgada

Venticincu minutos vamos tar relaxaos nel cumal de la Franca tomando'l sol y con una temperatura bonísima, pero sabemos que si marcha'l sol la xelada llegará de sutrucu y nun paga la pena quedáse muncho más pa finar la ruta con fríu.

Asína que garramos l'arista sureste de la Franca y vamos baxar ensín priesa, siempre a la gueta de la meyor sienda, hasta baxar un bon desnivel que pondrános en plenu val.le de la Salgada (1680 ms) onde alcontrámonos con dellos corros y un chozu.

Nel val.le de la Salgada y na xelada Vega'l Chozu

Nesti val.le vamos comprobar ún de les coses más prestoses del iviernu y nun ye otra cosa que dempués de pasar un día asoleyando, namái tenemos que pasar la llende del sol, pa agüeyar como una fastera a la solombra pue caltener les mesmes temperatures xelaes de la nueche.

Foi travesar la cabera estribación del Valdecuélabre y metíendonos na Vega'l Chozu pudimos esfrutar d'un llagu xeláu y de la riega de fuente Fría xelada por completu. Ye dicir, llevamos tol día en camiseta sofriendo un calor fuerte y agora tamos teniendo curiáu cola escasa ñeve que vimos en tol día, ya que ye xelu puru y hai que dir con curiáu pa nun resbariar.

La mole de la Franca dende la xubida al col.láu Muñón

Coses del iviernu,... ye más coses d'un iviernu raru, que fai que de tolos cumales de Somiedu, tan solo'l Cornón paeza tener una capina curiosa de ñeve. En fin, dexamos atrás estes precioses y poco transitaes vegues, nes que los rebezos nos achisben dende los altores casi con curiosidá y vamos dir xubiendo ensín pisar demasiáu les xelaes siendes hasta'l colláu Muñón.

Sigún vamos ganando altor de nuevu, vamos quitándo-y esi respetu tanto al Picu Muñón que tien un toque a lo Penouta y tamién a la cara norte de la L.lana, los cuales vamos viendo más accesibles que dende lo fonderu del valle.

Xubida del Muñón a la Pena'l Rebezu cola muria de la L.lana detrás

Son casi les 2 y media de la tarde y tamos nel colláu Muñón a 1830 ms, poro llevamos ya dalgo más de 4 hores de ruta en total. Dende equí, a la prósima cume de la Pena'l Rebezu malpenes hai un cuartín d'hora, asína que vamos facer l'últimu esfuerzu y nun dexar esta cume, que da nome a tola xierra, virxen.

Pangua nun quier nin tocar tarrén castellanu asína que tira pela parte más pindia y caliza, demientres que Pepín y yo arrodiamos un pelín, pa garrar una ascensión más cenciella que nos dexe finalmente nos 1912 ms d'esta guapa peña, sorprendiéndonos les bones caídes sola Vega'l Chozu que tien.

Baxamos hacia'l col.láu Putracón cola Salgada presente inda

Darréu, vamos ya dexar esta xierra, que si la siguiésemos dexaríenos de nuevu na Salgada y baxaremos un pelín hasta alcontrános cola sienda que va nesti sen, del pueblu del Val.le hasta'l Puertu de Somiedu.

Ye facilona de siguir y con pocu más qu'apartar dalgún escobón xigantescu va facénos pasar pel colláu del Putracón y dempués baxaremos per una especie de canal amplia, hasta aportar a un mayáu con corra, onde a lo postreru xuntarémonos cola otra canal que baxa del colláu pente la Encarralina y el Putracón, nel que tuviéramos fai unes bones hores.

Dende equí baxaremos ya pelos mesmos praos, cruciando les mesmes riegues y garrando la mesma pista que dende la Corrá va dexános n'El Puertu a les 4 menos venti de la tarde, xustamente 5 hores y 25 minutinos dende que saliéremos pela mañana.

Sele descensu hasta'l Puertu

En resumen, ruta guapísima, circular y non demasiáu llarga nin dura, na que fadremos unos cuantos perguapos cumales de Somiedu a lo llargu de 10,6 kms nos que superamos un desnivel acumuláu de 865 ms d'altor.

Como conseyu, dicir que na dómina ivernal ye perfeuta poles hores pero con ñeve munchu curiáu na baxada norteña de la Salgada hacia Valdecuélabre y lo mesmu pa la xubida al colláu Muñón, porque podríen facer falta los crampones. En branu, con más hores de lluz, podría empatase nun bon esfuerzu con xubir a la Pena L.lana con agasayu estra.

Dempués d'un día nel que quemamos y too de la soleyera que garramos lo meyor yera una cerveza bien fría na Pola y vuelta pa Xixón.

Ta la prósima...

Camudando'l Camín na Pena Salgada de Somiedu

Nesta guapísima ruta somedana ficimos: La Pena Salgada (1974 ms) que ye monte prestosu astur

Ver progresos en: Retos montañeros

Lleiguarda (Miranda) - Picu Couríu

2012-01-16T18:52:00.001+01:00

18 d'Avientu de 2011

Track: Lleiguarda (Miranda) - Picu Couríu

Si nun m'alcuerdo mal, esta ruta tendría que ser de les de ñeve abondo pola fastera d'Ayer o al menos eso yera lo que teníemos programáu pa esti día. Pero, ya se sabe como suelen furrular les coses y cuando xúntense les persones y el tiempu, les coses siempre son imprevisibles.

Per un llau, la falta allarmante de ñeve que tamos sofriendo esti añu, sumáu al cansanciu provocáu pola xuntanza y pel otru lo averáu de la dómina navidiega, fizo que quedásemos pa dir de ruta tan solo Pangua y yo.

Ya decidiéramos nun dir a la ruta programada n'Ayer ya que pertenecía a Carlos y nun podía venir, asína que preparo dalgo pa ver si tachamos delles cotes másimes de Tinéu, algamando una circular bien prestosa.

Pueblu de Lleiguarda (386 ms)

A les 11 de la nueche ya metíu nel sobre y con too preparáu, llámame Pangua diciéndome que nun va poder dir a la ruta, porque tien una xinta familiar n'Uviéu. Dellos cagamientos dempués y dalgún vistazu rápidu de llibros montañeros, pónenos na pista d'una ascensión corta al Picu Couríu nel conceyu de Miranda.

8 hores dempués partíamos de Xixón sobre les 8 la mañana garrando l'autovía "Y" en direición Uviéu y siguimos dempués en direición Grau pola As-63, hasta la salida de Cangas del Narcea. Dempués tomamos la As-15, pasando pelos pueblos de Salas de Bárzana, Santiagu la Barca y Requeixu, pa entrar a la fín nel conceyu de Miranda, onde travesaremos los pueblos de Cutiellos, Pumarada, San Bartolomé, L'Hospital, Llaureiru y Llongoria onde empobinamonos pola As-227, travesando Samartín de Llodón, San Cristóbal, Fontouria, Silviella, Courias y a la fin, Balmonte onde desayunamos perbien nun hotelucu.

Partimos peles cais altes del pueblu a garrar una amplia pista

Desayunamos na capital, porque nun alcontramos nada enantes abiertu, ya que magar del bizcochu y cafetín davezu, tocó dar la vuelta hasta'l pueblu de Silviella, onde al altor de la central llétrica, tomamos a la manzorga la carretera que pasando por Menes, va dexános nunes cuantes envueltes nel pueblu de Lleiguarda.

El día, ta raru, fríu y unes ñubes blanquecines paecen falar de que pa los altos güei ñeva, a pesar de los claros de cielu azul que tamién apaez de xemes en cuando. Nun tardamos muncho en ponénos a caleyar, ya que tenemos una ruta sele y corta y tampoco tenemos porque perder muncho'l tiempu.

Siguimos avanzando nun día que nun quier aclarar del too

Pocu enantes de les 9 y media, tamos caleyando peles cais d'esti pueblín xubiendo primeru hacia'l barriu altu d'esti y dempués en varies llargues envueltes, dexáremoslo bien abaxo al travíes d'anches pistes.

Tamos nuna ruta ensín preparar y nun tamos mui avezaos a nun llevar les coses bien feches, poro a cada crucie de caleyes duldamos si pa un llau o pal otru, si esta pista ye más amplia qu'esi camín, si esi va pa la caseta tan solu, si tira pa una viesca,...

La verdá ye que'l gps ye una ferramienta perútil sobretou pa salir de los pueblos y pa garrar el camín correutu, ya que normalmente nos altores solemos tener una bona orientación y manexámonos con mayor facilidá.

Aportamos a les antigues esplotaciones auríferes de L'Altu la Brueva

El casu ye que nun crucie a media falda de la xerra del Couríu, ya tábemos yendo en mala direición cuando un paisanu púsonos nel bon sen y ya ensín duldar plantámonos, dempués de pasar pela Braña Campos y pela viesca de Bustarrante, nel altu la Brueva onde pasa una carretera que va dende la fastera del Pigüeña hacia la del Narcea.

Garraremos camín a la mandrecha y nuna hora taremos nos restos de les esplotaciones mineres auríferes de L'Altu la Brueva, onde la xente d'antañu sacaba oru de los montes. Tendría de ser así, ya que l'augua de la riega la Xuga que percorre les cunetes de la pista tien esi color dafechu, como pue vese na semeya.

Nun ye mexiu, ye'l color que tien l'augua equí, jeje

Unos venti metros d'altor enriba la Brueva, vamos ver les antenes qu'encumen esti picu, pero tamién vamos meténos nuna ñube blanquecina que trayía lo que nun esperábemos, ñeve y fríu como ta mandáu.

Aún así, paecen ñubes pasaxeres, poro tiramos p'arriba ensín da-y muncha importancia y en menos de media hora faciendo amplies envueltes de pista, taremos al llau del casetón de telecomunicaciones y por mor, nel vértice xeodésicu del mayor altor de la xerra del Couríu.

De sutrucu, ponse a ñevar...

Tamos nel Picu Couríu de 1018 ms en hora y media clavada dende que salimos de Lleiguarda y nun vemos res pa nengún llau, ya que tamos metíos enmediu d'esa ñube blanca. Sacamos dalguna semeya de qu'aportamos ellí y pa tar papando fríu decidimos baxános darréu.

El Picu Couríu, cabera estribación que separa los ríos Narcea y Pigüeña, nun mos quier amosar más qu'un montón d'antenes horribles, así que decidimos baxar y a unos cientos de pasos paez que ponse a abrir el cielu.

Cumal del Picu Couríu (1018 ms)

Miramos la hora y como diz el gran discu de N'Arba, "Inda ya ceu", poro averámonos a una peña a la manzorga del Couríu, esta ye la Peñarrionda. Dende ella, vemos un montón de cordalinos enllenos d'eólicos y nun mos presta muncho la verdá, asína que decidimos xubir de nuevu al Couríu, a ver si vemos dalgo pal sur, pa Somiedu.

De les poques vistes que tuviemos

Finalmente, quedamos un pelín más contentos y tirámonos esta vegada p'abaxo col mediu placer d'al menes salvar el día con un piquín más y coles pates más estiraes que si tuviéramos na cama tola mañana.

Baxando pel mesmu camín hasta Lleiguarda

La baxada foi esáutamente pel mesmu camín, anque como últimu agasayu a les poques vistes, tuviemos que tragar durante esta con esos xigantes de fierru, qu'enfrente nuesa paecíen lluchar unos con otros colos sos llargos brazos na xierra de Bixega.

Pa ver esto, pagaba más la pena siguir dientru de la ñube, jeje. Y lo más pior, mirando a lo postreru los mapes y apuntes de mis retos, paez ser que tengo que pasar per ella, pa facer la peña L'Urru, ún de los cien montes prestosos. Paezme que'l señor Ortega que fizo'l llibru de los cien montes más guapos d'Asturies debería revisalos, porque ya nun son como yeren cuando lo fizo, la man del políticu babayu asturianu camudólos de xeitu, de guapu a horror a la vista.

El día abiertu cuando aportamos de nuevu al pueblu

A la fín, aportamos al pueblu de nuevu, col cielu dafechu azulín (manda coyones!!) y al llau del coche falamos un ratín con una vecina que confírmanos que'l picu al que xubimos ye'l Couríu, qu'a la mandrecha ta la Peñagrande, a la manzorga la Peñaforcada y que'l "Picu Agudo" que diz el escritor d'esti llibru nun se onde coñu tará.

En resumen, ruta perfeuta pa una mañana con tiempu de sobra pa vermú y fartura. L'ascensión al Picu Couríu ficímosla en menos de 3 hores caleyando unos 9 kms con un desnivel acumuláu de 765 ms.

Camudando'l Camín na blancura nival del Couríu

Nesta rutina corta pol conceyu de Miranda ficimos: Picu Couríu (1018 ms) monte prestosu astur y vértice xeodésicu de Miranda

Ver progresos en: Retos montañeros

Fayacaba (Bimenes) - Cordal de Peñamayor

2012-01-12T17:10:00.001+01:00

11 d'Avientu de 2011

Track: Fayacaba (Bimenes) - Cordal de Peñamayor

Son les 9 y media pasaes de la mañana, cuando tamos toos preparaos pa una nueva ruta más d'esta Xuntanza Asturvasca 2011-2012. Como non, tamos nel nuesu campu base, l'albergue de Fayacaba al qu'apórtase de la siguiente manera, como ya esplicara na ruta del Peñón d'Orosu y Peñamayor dos díes enantes:

Pa llegar a él, salimos de Llugones (dende Xixón o Uvíeu asemeyáu) y tomamos l'autovía del Cantábricu hasta la salida de Nava, aportando a la capital sidrera al travíes de la N-634. D'equí garramos la As-251 que llévanos al conceyu de Bimenes, travesando los pueblos de Pozucorderu, La Puente y El Lloréu onde entramos nel conceyu yerbatu, pasando por Puentevega, Santuyano, Martimporra, Xenra y en Rozaes tomaremos la Bi-3.

Equí, toca tener paciencia, ya que tendremos 5 kms de curva y más curva hasta'l pueblu de Melendreros y pa ello travesaremos les siguientes pueblos: Piñera, Pedríu y La Envesná. De Melendreros tendremos al fin, la pista que durante dalgo más d'un kilómetru dexarános en Fayacaba.

Semeya de grupu col Albergue de Fayacaba (778 ms)

L'oxetivu de güei ta claru, queremos facer tol cordal de Peñamayor de norte a sur. Pa ello, ensín perder munchu tiempu, ponémonos a xubir a degüeyu hacia'l Picu Peñamayor, que tenemos xustu enriba de les nueses tiestes.

La primeros pasos, fadrémoslos per una especie de pedreru que sal de la parte d'atrás del albergue, hasta aportar a una sienda que traviesa tola faldera de Peñamayor, pa magar d'ésta meténos ya nun tarrén perpindiu, que diremos superando faciendo envueltes enforma.

Ascensión polo más pindio hacia'l Picu Peñamayor

Nun hai una sienda clara, pero siempre pue dir llibrándose tolos resaltes, camudando de senderín en senderín, que tienen feches unes cabres qu'enriba nuesa alcontrámonos. Ensín danos cuenta, vamos dir averándonos hacia unes antenes que paecen nun llegar nunca.

Xubiendo d'altor con Melendreros a lo baxo

Finalmente con bon esfuerzu (casi 350 ms de desnivel direutos) y mui bona sudada, que sirvió pa quitar toles gafures de la nueche anterior, vamos aportar al picu que caltien les anteness, que nun ye otru que la Parea Les Mules de 1122 ms.

Esta cota, segunda de Bimenes, amuésanos unes bones vistes de les llanures asturianes (Siero, Llanera, Uviéu...) al occidente y lo que foi munchu más guapu, unes increyibles vistes de la mar de ñubes que teníemos nos valles costeros astures, colos cordales asomando penriba la mar.

Mar de ñubes nos valles astures dende'l cumal de la Parea Les Mules (1122 ms)

Pasamos el tiempu xustu pa reunificase, ya que caún xubió al so ritmu y magar de la semeya de grupu, siguimos alantre pasando pol colláu que separa esti cumal del Picu Peñamayor, al cual aportamos en diez minutinos dando preste a los sos 1144 ms d'altor.

Semeya de grupu nel Picu Peñamayor (1144 ms)

Una nueva miniestancia xunto a la botella sidre que tien como buzón y ya toca siguir alantre. Llevámos unos 50 minutos de ruta y tenemos enfrente nuesa tol cordal de Peñamayor, col finxu más importante prósimu, La Peña de Raigáu.

P'aportar a esti cumal, vamos tener que facer un llargu crestéu, nel que vamos alcontranos con guapísimos mayaos, viesques de texu, carrascu, faya,... y tamién peña caliza pela que tendremos qu'avanzar como bien se pueda. Hai que dicir que ye un cordal mui agradable de caleyar, dando milenta posibilidaes pa superar cada pasu.

Tol cordal de Peñamayor a lo fonderu

Lo primeru que facemos ye baxar al colláu pol que decidiéramos descender Paula y yo na ruta del vienres y dende esti ya caleyaremos sele al traviés de mayaos de guapa yerba, que darán pasu a un nuevu ascensu al Picu Los Ortigales (1087 ms), tercer cota yerbata.

El sueve a lo lloñe demientres cruciamos guapes viesques y praos

D'esta cume, baxaría acompañáu de Amaia y Juanan, pa travesando'l colláu Ortigal, meténos ya na parte más "aérea" de la cresta, que guapamente puédese llibrar al traviés de viesques un pelín más baxes a la so manzorga.

Les posibilidaes son munches, poro'l grupu va dixebrándose en dellos más pequeños que sigún les ganes d'una u otra cosa, acaben aportando igualmente a los 1249 ms de la Peña de Raigáu, nome que-y vien de la fonte, riega y mayáu que ta xusto embaxo d'ella.

La Campa Gües y cumal de la Peña de Raigáu (1249 ms)

Otros nomes que-y dan a esti picu ye'l Texíu, anque pa mi'l Picu Texíu ta muncho más alantre nel cordal y tamién el picu La Guitarrina, ya qu'esiste un símbolu d'alcordanza al cantante d'asturianada xixonés, El Presi. Nun ye l'únicu trastu qu'hai nel cumal ya que crucies, plaques y dalguna puxarra más cota esti picu, como tol cordal de Peñamayor tien unes grandioses vistes de Picos d'Europa a lo lloñe y del mesmu macizu de Penaubina na otra direición.

Picos siempre presentes nesti guapu día

Con dos hores de ruta, vamos abandonar la Peña de Raigáu, col tastu d'un bon paséu que durante una hora túvonos entreteníos dende'l Picu Peñamayor. Agora tendremos per delantre otru bon crestéu nel qu'alternaremos con facilidá pasos de caliza y siendes yerboses, sigún garremos la fastera oriental u occidental de la cresta.

Otra parte del cordal de Peñamayor qu'esfrutaremos muncho, por mor, de dalgún trepe y destrepe y personalmente, porque pude tamién tachar unes cuantes cotes navetes, asína como comprobar otres tantes de la llista orixinal de la Fempa.

Distintos cumales del cresteríu de Peñamayor

Nesta xera, fui quedándome atrás, ya que tocóme trepar por orde al Picu'l Corte (1253 ms) que ye una mole caliza bien prestosa de facer y que siguídamente baxa al colláu d'El Corte (1223 ms), que dará pasu al Picu Texíu de 1252 ms, que toma'l nome de tola viesca que tien a los sos pies na fastera naveta, la Mata Texíu.

Ye bono comentar que dende'l Picu Los Ortigales, ya nun vamos faciendo llende pente los conceyos de Nava y Bimenes, sinon que nesi puntu, pasamos a siguir la llende pente Llaviana y Nava, poro vamos siguir alcontrándonos con cotes importantes de nava, como ye'l Picu de Tremes, onde hai un antenón de telecomunicaciones que sal penriba de los 1264 ms del picu.

Baxamos pol colláu de Llagos hacia Breza

Nestes esmoliciones ando, demientres Fernan quédase a esperame. Falamos un ratín y viendo que tol grupu va muncho más avanzáu a bon ritmu, coménto-y si-y apetez dar un paseín hasta los Picos de la Xibiella, los cuales dan cota al cuartu altor del conceyu de Nava, sigún el llistáu de la Fempa. Claro, sigún mis cuentes toles cotes que voi superando tan bien separtáes por bono collaos y nomaes dafechu en dellos mapes, poro nun voi quedame cola dulda de cuales son mis 4 cotes navetes.

Dicho y fecho, súmanse a nós, Iker y César que diben pelín adelantaos a nós y baxamos casi a la carrera del Picu de Tremes al colláu de Llagos, el cual diba amosanos un guapu llugar como ye Los Llagos y una prestosa sienda, qu'arrodia'l monte la Triguera, hasta'l colláu de Breza.

Pasamos pol mayáu de Breza hacia'l Picu La Xibiella (1240 ms)

Aportamos casi a la carrera al guapísimu mayáu de Breza, nel que nunca tuviera y demientres los nuesos compañeros ya tan na cume del Picu La Triguera dende'l cual, puen venos, estrañaos supongo, como dexamos les cabañes del mayáu y a la carrera averámonos hasta'l cumal más altu del Picu La Xibiella, magar de superar un cotollal y una cabera trepada.

Esperando con grandes vistes nel monte La Triguera

Como non, quedó más que comprobáu que los 1240 ms d'esti picu nun puen competir coles anteriores cotes que dende la Peña de Raigáu hasta'l Picu de Tremes fuimos superando. Tamos nun guapu picu que tien vistes bien prestoses sol valle d'Ortigosa a los nuesos pies y de la primeres cumes del parque de Redes, comu la Xamoca, pero nun toi mui agustu por dexar al restu del grupu solos y toca colar aína.

Poro, toca baxar a fueu d'esti picu y enfrentános dende les guapes cabañes de Breza a una ascensión al Picu La Triguera, que supongo nun munches vegaes faise. La dificultá ye nula, pero'l mundiu de caliza que tenemos delantre fai, que caún vaya pol so sitiu faciendo envueltes más o menos llargues hasta ganar l'arista cimera que dexarános na cota más alta de Nava, el Picu La Triguera de 1294 ms.

Aportamos "a fueu" a los 1294 ms de la Triguera

3 hores y cuartu de ruta son más que suficientes pa facer fame y que los nuesos collacios ya tiraren de retirada hacia la falda del cordal, faínos entainar la baxada hacia la pista que xube a les antenes del Tremes y d'ésta siguiremos el camín en descensu más o menos davezu hasta'l Pozu Funeres, pasando pol pasín aéreu protexíu de la Casona onde ta la cueva del Mazacín.

Tornando del Monte La Triguera hacia'l Pozu Funeres

Nel Pozu Funeres alcontrarémonos col restu'l grupu y dalgunu con razón, diome un tíronín de les oreyes pola escapada. Será que Juanan y Amaia nun tan avezaos a estes coses, porque los collacios astures nin gurgutaron, jeje. La verdá ye que como guía nun tengo preciu cuando nun-yos meto nun marrón, salgo corriendo a xubir dalguna cota que me llama. A ver si cola edá voi dexando de facer estes coses, jeje.

El restu del camín diremos falando gayoléramente col enfotu del que va metése en breves minutos una bona fartura nel chigre de la campa Gües, poro les caleyes y siendes ficiéronse cola mayor tranquilidá, travesando la Vallina Seca, los Sierrucos y la riega del Raigáu, hasta aportar a tan guapa campera como ye la de Gües.

Caleyando sin prieses hacia la campa Gües

De la fartura ya comentámos na entrada resumen de la Xuntanza, poro con una bona barrigada y mui bon tastu, ficimos el restu del camín que baxa de la Campa Gües siempre per pista hasta Fayacaba, onde tocaríenos recoyer pa dexar l'edificiu a los encargaos d'un llugar tan increyible pa xuntase un garrapiellu de collacios y pasar un finde de lo meyor.

Caberu tramu del día pente la Campa Gües y Fayacaba

Finalmente, algamamos l'oxetivu de la integral del cordal de Peñamayor en 4 hores y 45 minutinos, anque los Picos de la Xibiella pudieran decise que nun formen parte, con un total de 13,9 kms nos que tuvimos que superar un desnivel acumuláu de 965 ms d'altor.

Camudando'l Camín nel Pozu Funeres

Nesta integral del cordal de Peñamayor ficimos lo siguiente:

Nel conceyu de Bimenes: Picu Peñamayor (1144 ms) que ye primer cota, Parea les Mules (1122 ms) segunda cota y Picu Los Ortigales (1087 ms) tercer cota.

Nel conceyu de Nava: Picu La Triguera (1294 ms) primer cota, vértice xeodésicu y monte prestosu astur, Picu de Tremes (1264 ms) segunda cota, Picu'l Corte (1253 ms) tercer cota, Picu Texíu (1252 ms) cuarta cota y la Peña de Raigáu (1249 ms) que ye monte prestosu astur.

Ver progresos en: Retos montañeros

H.uentesanta (Nava) - Foces del Pendón - La Varallonga

2012-01-05T17:31:00.001+01:00

10 d'Avientu de 2011

Track: H.uentesanta (Nava) - Foces del Pendón - La Varallonga

Como ya comentamos na entrada Xuntanza Asturvasca 2011-2012 (Asturies) tamos en plena xuntanza colos nuesos collacios vascos y aparte de pasalu bien, xintar y echar unes rises, tamién fuimos a facer dalgo de montaña.

La primera ruta de la xuntanza diba llevános a conocer les foces del ríu Pendón, mui cerquina de la capital naveta, Nava. Pa ello, si viniésemos dende Xixón podríemos dir pola autovía minera hasta la salida de la Pola Siero onde garraremos la N-634 travesando Siero hasta entrar al conceyu sidreru pol pueblu d'El Remediu, aportando a Nava bien aína.

Preparaos pa salir de H.uentesanta (241 ms)

Na capital, tocaríenos siguir la N-634 pasando por La Polenava, Vegalloba y L'Empalme, onde tomámos a la mandrecha la Na-1, hasta aportar al nuesu destín, H.uentesanta. Nel nuesu casu nun salimos dende Xixón, ya que durmimos nel albergue de Fayacaba (Bimenes), pero dempués de la baxada en coche hasta Nava y del desayunu de xuntanza, el percorríu en coche ye'l mesmu dende la capital naveta.

Son casi les 11 y media de la mañana, cuando delantre de la planta embotelladora de Fuensanta, entamamos a caleyar. Nesti casu los andarinos astures somos Carlos, Pangua, Cantarero, César y Berto y los bidaris vascos son Amaia, Juanan, Oscar, Bittor y Fernan.

Primeros pasos per una pindia pista

La ruta que tenemos per delantre, amiesta dafechu una sienda pernomada asturiana como ye les Foces del Ríu Pendón, con un ascensu dende bien baxo hasta'l Picu La Varallonga, que ta allugáu na marxe drecha d'esti ríu, enfrente d'otros cumales que forman la foz como seríen el picu la Múa o la Peña L'Aguila.

Los primeros pasos, siempre per pista pindia, van dir faciéndonos calecer y diremos quitándonos les sucesives capes de ropa coles qu'entamamos. Esta pista, que va paralela al barrancu del Tabláu, durante dalgo más de venti minutinos fadrános superar unos 120 ms d'altor y con comodidá dexarános nel colláu de los Fornos.

Los Fornos (372 ms)

Nesti colláu tendremos nun día espeyáu como'l nuesu, unes vistes bien guapes del cordal del Sueve, dende una perspeutiva a la que tamos pocu avezaos, al acolumbralu casi siempre dende la costa.

Ensín dános cuenta, nun paramos de charrar en tola xubida al colláu, tamos onde rialmente entamen les foces del ríu Pendón y nun perdemos tiempu y metémenos na sienda qu'avanza na faldera drecha del ríu a un altor considerable sol propiu ríu.

Caleyando poles Foces del Pendón

Ante la falta de perda denguna posible, caleyamos sele, esfrutando del falar con xente que va tiempu que nun mos vemos y a la mesma vegada, nun dexamos de mirar pa cada requexu del camín, qu'ensín dificultá, avéranos pali que pali al ríu Pendón.

Averándonos al ríu Pendón

Nun será hasta'l final de les Foces del Pendón, cuando casi pisamos l'augua d'esti ríu, que toma augües de la riega de Brañabernés que vien de la Muezca Brañabernés, colláu pente'l picu La Múa y el Casielles. El restu l'augua, como ye vezu, tómase nel crucie de riegues na Puente'l Pendón, onde aporten la riega Los Negrones per un llau y el Pendón formáu penriba'l nuesu allugamientu, pol Ranéu y Covagal.

Final de les Foces del Pendón (415 ms)

Nesti puntu, onde pónese fin a les foces (1 hora aprosimáu), nun baxamos a la puente, y garramos penriba d'ella, un senderín a la mandrecha pol cual vamos meténos nuna viesca preciosa, onde'l mofu recubre los árboles y les peñes, dándo-y una guapura ablucante.

Guapísima viesca cubierta de mugor

El nuesu destín, ta unos 200 ms d'altor enriba nuesa, el Mayáu Pastor. P'aportar a esti guapu mayáu, siguiremos primeru per esta verdi viesca y llueu garraremos una sienda en xubida que síguese bien, pero ta a piques de desaniciase polos escayos, si nun písase muncho más.

Ascendiendo de la vera'l riu hacia'l Mayáu Pastor

Este senderín, pondrános nun camín muncho mayor que xube n'envueltes dende'l ríu hacia'l Mayáu Pastor, y del que suponemos que podrá garrase cenciellamente siguiendo la puente'l Pendón, anque fadráse una envuelta muncho más grande pela parte baxa del ríu.

Nun mos esmolez muncho esta opción, y siguimos encantaos cola nuesa, ya que'l camín, paeznos abondo más aburríu de lo que'l senderu foi. D'esti camín, aportaremos a les cabañes del Mayáu Pastor (623 ms), pero enantes de llegar a elles, decidimos desvianos a la esquierda p'atayar per una viesca hasta aportar al camín bono que gárrase dende les propies cabañes.

Caleyando pela fastera de los H.ueyos

La ruta ta siendo bien guapa y a pesar de nun siguir los caminos más triaos, siempre va saliendo too bien, anque pisamos más barru del necesariu. Esti camín, marcáu con dalguna pintada mariella nes peñes, va llevános al traviés de los H.ueyos, que ye un tarrén d'amiestu de viesca y caliza, hasta aportar al Collaín (752 ms).

Entamamos a pisar más caliza nel averamientu al colladín

Tamos a unos 750 ms d'altor y llevamos dos hores hasta esti puntu. Equí, podríase baxar hacia los Cantos de Peñarrubia, onde gárrase una pista que sigue hasta Les Praeres, onde hai un chigre de bon xintar (caza sobremanera).

Ascendiendo al picu La Varallonga ábrense les vistes (Sueve, Peñamayor...)

Nós, nesti collaín, onde ábrense les vistes hacia la faldera oriental del cordal de Peñamayor y hacia dalguna cota de Redes como la Xamoca, vamos entamar la xubida al picu La Varallonga, que quédanos a la nuesa mandrecha.

Últimos pasinos a la Varallonga

L'ascensión nun tien mayor problema, que dir sortiando la piedra caliza al traviés de los distintos praínos qu'esisten. Poro, camiento que nun hai un senderu marcáu al tener tantes posibilidaes, p'avanzar hasta los 866 ms d'altor de La Varallonga.

Malpenes un cuartín d'hora dende'l colláu tardamos en facer esta prestosa ascensión na que vemos vien cerquina'l cumal del Picu Peñamayor, y dende'l que nun bon día, podremos esfrutar de munches de les grandes cotes del parque de Redes (Llambria, Crespa, Cuetón de les Travieses, Campigüeños,....)

Cume del picu La Varallonga (866 ms)

Enriba, había que xintar dalgo pero non muncho, ya que pola tarde teníemos una merienda-cena de les de fartar. Asína que, simplemente taremos nel cumal dalgo más de media hora, falando, echando unes rises y esfrutando d'esta xuntanza, de la que ta saliendo tou bien enforma y en concretu pa esta ruta, La Varallonga, foi l'ayalga de monte perfeuta pa completar les Foces del Pendón.

Dende esti cumal, va tocános separanos en dos grupos. El mayor d'ellos va empobinase, dempués d'amosá-yos dende'l cumal la ruta que tienen de seguir, al albergue de Fayacaba. Lo primeru que ficieron ye garrar l'arista occidental de La Varallonga pa garrar un camín que baxe hasta Les Praeres onde tomaron unes cerveces fríes, que supongo que-yos sentaron de luxu.

La parte más grande del grupu avérase hacia l'Albergue de Fayacaba

Dende equí, namái que teníen que siguir la pista en xubida hacia la Campa de Peñamayor y dende esti colláu, baxar de nuevu hasta l'albergue al igual que ficiéramos nel sen contrariu, Paula y yo el día anterior: Fayacaba (Bimenes) - Peñón d'Orosu - Peñamayor. A pesar de la semeya de Pangua y César, paez ser que fueron a aportar al refuxu, jeje.

El grupu pequeñu, nun foi más que'l de los conductores, jeje. Ye dicir, a Fernan, Bittor y a mí, tocábanos baxar de nuevu hasta H.uentesanta al alcuentru de los coches. Pa ello, lo primeru que ficimos ye descender de la Varallonga en direición norte, hacia les cabañes d'Entresierres.

Los conductores baxamos de nuevu por Entresierres a la Campa Tabléu

N'Entresierres, dempués de la baxada pente caliza, praos y sebes, alcontrámonos con un camín, que va baxános aína hacia les cabañes de Porciles, onde envede garrar la carretera que baxa hacia Piloñeta, vamos desvianos a la mandrecha per un camín que dexarános na Campa Tabléu.

Dende esti guapu práu cercáu vamos dexar ésti a la esquierda, pa empobinanos per un senderín, que nos fadrá travesar una guapa viesca con exemplares de castañu, hasta aportar a otra cabaña que dexamos a la mandrecha, la de Bernardón.

Pasando por guapes viesques hasta'l pueblu de Vocarral

Equí, tomamos un caleyu más ampliu qu'en varies envueltes pel mediu de la viesca del Foyacu va dexános nel pueblu del Vocarral, onde una vecina del mesmu, afítanos que tenemos camín hacia'l ríu de Prá o de H.uentesanta/Fuentesanta, y dende ellí llegaríemos ensin problemes al entamu de la nuesa ruta, H.uentesanta.

Poro, siguimos los conseyos de la señora y baxamos selemente pela riega L'Artu, agüeyando dende lo alto, con curiosidá, les distintes propiedaes del Palaciu la Ferrería: caballeríes, cancha tenis, baloncestu, piscina... qu'asítiense na vega'l ríu Prá.

El Palaciu la Ferrería

Al aportar a la puente que crucia'l ríu y que dános accesu a la puerte del Palaciu, quedámonos mirando pa lo guapu del Palaciu, y nun fuimos a alcontrar per onde taría esi camín que diba a dexános en H.uentesanta.

El casu ye, que nun se si taría pola otra vega'l ríu o sal de dientru de la muria qu'arrodia'l Palaciu, pero nós, equivocámonos y dimos una vueltona per otru camín qu'en continuu ascensu, fízonos conocer el pueblín navetu de Oméu entrando pol barriu d'El Fondón.

N'Oméu, tocónos ya baxar de nuevu tragándonos dalgo más d'un kilómetru que n'envueltes dexaríanos nel aparcaderu onde dexáramos los coches 4 hores y y 45 minutinos enantes, tardando quiciás más de lo que pensábemos en baxar de La Varallonga a H.uentesanta, dos hores.

Pasando pol pueblu d'Oméu col Picu La Varallonga al fondu

En resumen, ficimos una ruta perguapa con un percorríu que durante los sos 14,14 kms diónos pa conocer les nomaes Foces del Pendón y descubrir un guapu picu como ye La Varallonga, anque pa ello tuviemos que facer un desnivel acumuláu de 795 ms.

Pero, como siempre, nes nueses xuntances colos collacios vascos, lo meyor non siempre ye la ruta sinon lo que venía dempués... Xuntanza Asturvasca 2011-2012 (Asturies)

Camudando'l Camín dende Peñamayor

Nesti rutina pel guapu conceyu de Nava ficimos un vértice xeodésicu: Picu La Varallonga (866 ms)

Ver progresos en: Retos montañeros

Xuntanza Asturvasca 2011-2012 (Asturies)

2011-12-28T15:47:00.005+01:00

9, 10 y 11 d'Avientu de 2011

Tamos nel mes d'Avientu y al igual que l'añu pasáu, tocaba xuntase colos collacios vascos pa en comuña facer dalgo de monte y muncho de fartucase y de compartir dellos momentos de rises y alcordances montañeres de tol añu.

L'añu pasáu facíemos esa xuntanza n'Euzkadi: Xuntanza Asturvasca 2010-2011 y como nun queríemos ser menos, o al menos queríemos devolve-yos tol cariñu y bon tratu col que fuimos agasayaos, esti añu tocábanos convida-yos a venir a Asturies y pasar un finde con nós.

Albergue de Fayacaba (Bimenes)

Por ser un de los cordales más céntricos d'Asturies y con unes vistes alloriantes de toda ella, decidimos facer la xuntanza nel cordal de Peñamayor, tomando como campu base l'albergue de Fayacaba na faldera del picu Peñamayor.

Vienres 9 d'Avientu de 2011:

Como adelantu a la xuntanza, Paulina y yo, averámonos el vienres pola mañana pa facer la siguiente rutina:

Fayacaba (Bimenes) - Peñón d'Orosu - Peñamayor

Magar de la ruta, garraríemos a les 4 de la tarde les llaves del Albergue de Fayacaba y pudimos quedar abondo sorprendíos, polo guapu del edificiu, polo bien aprovecháu de los espacios y tamién pol pocu usu que paecía tar teniendo esti allugamientu.

La mesma sensación fueron teniendo los demás collacios sigún fueron aportando al albergue. El primeru en llegar dempués de nós foi César que lo fadría andando dende la Vaúga (Llaviana) y más tarde, llegaríen en coche Pangua y Cantarero.

Durante la tarde, Paula fizo unos riquísimos frixuelos (yo aidé no que pude, jeje) que xintáronse antes, durante y dempués de la cena que consistió nunos güevos fritos con chorizu, qu'animaron dafechu a César, Pangua y Canta, a baxar a Nava y facer una incursión pol ambiente festivu navetu, demientres yo diba a dexar a Paula en Llugones que-y tocaba currar al día siguiente.

A la vuelta tocóme recoyelos de los piores chigrones nos qu'abundaben los quinceañeros y como non, quisieron sentise mozos metíendose ellí. Lo dicho una pena, jeje. Con esto y dalguna cerveza de más, tornamos de nuevu hasta l'albergue onde tomaríemos una cervecina de despedía hasta'l día siguiente.

Sábadu 10 d'Avientu de 2011:

Despertámonos nel albergue de Fayacaba, con una horrorosa sintonía que César tien d'alarma y que tardó n'apagar muncho más de lo deseáu y preparamos les coses pa dir de ruta. Pero enantes, teníemos per delantre, l'entamu de la xuntanza o lo que ye lo mesmu, desayunar toos xuntos en Nava. Nesti casu, díbemonos xuntar con Carlos y Carla, que llegaben de Xixón y pola parte vasca vendríen pola mañana: Amaia, Juanan, Oscar, Bittor y Fernan.

Magar del desayunu en Nava, ya pusímonos en marcha y partimos nos coches hasta la planta embotelladora de Fuensanta, nel pueblu de H.uentesanta o Fuentesanta, bien cerquino de la capital naveta.

Ellí tendríemos la oportunidá de facer la siguiente ruta:

H.uentesanta (Nava) - Foces del Pendón - La Varallonga

La ruta nun defraudó a naide y aportamos toos al Albergue de nuevu con renovaes ganes de pasalu bien, bebiendo sidra, cerveza y picando mil y una hestories demientres díbemos preparando la cena.

Primeros preparativos pa la cena

Hubo tiempu inclusu, de poder dános una prestosa ducha, ya que l'albergue cuenta con dos duches y 4 baños, proporcionando esto una comodidá increyible de cara a facer "monte" na zona y llueu "montar" una bona folixa.

Les cocineres y el chigreru

Dende equí, hai que dar les gracies a les dos cocineres Carla y Paula, que ficieron la mayor parte del trabayu, col continuu pulular de varios de nós nun intentu d'aidar no posible. De toes, toes, en mayor o menor midida tol mundiu colaboramos pa que los collacios vascos sintiéranse lo más agusto posible y pagar esa delda que teníemos con ellos dende l'añu pasáu.

Prestosa la cena de xuntanza

Con tou preparáu, solo quedábanos esperar a qu'apaecíesen per ellí dos collacios vascos más, qu'aportaben a Fayacaba pa la hora de la cena: Iker ya Ibán. Toos xuntos, ya nun esperamos más y pudimos dar preste a tol menú que teníemos preparáu: Ensalaes, empanaes de cecina y quesu cabra y de setes al xamón, pastel de cabrachu, espalopinos al cabrales y de postre tarta d'ablana y frixuelos rellenos d'arroz con llechi.

La fartura, les rises y la meyor conversación foi regada con sidre asturiana, cerveza y txakolí vascu que nos traxeron Fernan y compañía. Aparte d'esto, dicir que pudimos tar en camiseta, gracies al llabor d'Oscar que nun tuvo reparu en pedir lleña a un paisanu d'una cabaña cercana, jeje.

La habitación antironquidos de Pangua

A pesar del bon rollu y lo bien que se taba, al finar la cena, inda hubo xente que nun pudo escaecer que'l clásicu Madrí-Barça taba xugándose y baxamos hasta'l cercanu pueblu de Les Rozaes a la gueta d'una televisión onde ver como se-y hunta'l morru a Mourinho una vegada más.

A la vuelta, alcontrámonos con tol mundiu ya na cama y a Pangua intentando facese un ñeru nel salón-cocina onde nun oyer la roncaera que nes habitaciones se supón qu'había, porque los demás nun escuchamos res y pudo dormise bien nesi sen. Otra cosina yera'l calorazu de tener la calefacción tol día puesta,jeje.

Domingu 11 d'Avientu de 2011:

Son les 6 de la mañana cuando suena l'espertador. Paula y yo llevantámonos, ya que tengo que baxala hasta Les Rozaes, onde tien el coche. A ella tóca-y dir a currar hasta Uviéu y tien un viaxe llargu hasta ellí pa entrar a les 8. A mi, tócame facer a tramu col coche una xubida hasta Fayacaba de nuevu, col envís de tirame un par d'hores más nel sacu, enantes de que se llevante tol mundiu.

Como siempre, unos llevántanse ceo y otros tamos a remolera nel sacu tolo posible, hasta que los glayíos de que ta'l desayunu preparáu, fai a ún sintíse culpable y llevántome con cara de nun durmir en tola nueche más qu'unos minutos.

Magar del desayunu, mil gracies pol trabayu a toos. Tocónos recoyer un pocu los nuesos trastos y preparános a la espera de que llegasen Simón y Raúl, pa facer la ruta correspondiente nun domingu qu'espertóse con un tiempu tan bono como tol finde en xeneral. Xuan de la Borrina nunca nos falla nes grandes cites montañeres.

La ruta foi la siguiente, como sedría d'esperar:

Fayacaba (Bimenes) - Cordal de Peñamayor

Dempués d'esta ruta tan prestosa, que nos llevaría a conocer toles grandes cotes del Cordal de Peñamayor, tocaría una paradina pa xintar nel chigre de la Campa Gües, al cual aportamos dempués de facer una visita obligada y de respetu al Pozu Funeres.

Un pocu d'hestoria sol Pozu Funeres: Los Pozos de la Muerte y un temazu de Nuberu de compaña.

Pozu Funeres

Dexamos la gafienta hestoria d'esti pozu nel escaezu y vamos averános a la Campa Gües, onde de primeres diben afayanos al chigre unos botellines bien fríos pa quitar la sede y ya un pelín más relaxaos, diba tocar metése dientru pa degustar unos bonísimos pote y fabada asturianos de primeru y de segundu diba dexános col culu torcíu'l pitu caleya y el xabalí que nos ufrecieron.

La Campa Gües

Les semeyes siguientes dan bona amuesa de la tranquilidá cola que tuviemos xintando y dalguna de la fartura final que teníemos enriba. De xuru qu'a toos nos paeció un bon final pa la ruta y pa la xuntanza asturvasca d'esti añu, quedándonos tan solu baxar un pelín la barriga caleyando hasta l'albergue de Fayacaba onde recoyimos lo pocu que Carla dexara por recoyer.

Mil gracies Carla pol trabayu y por animate a xubir hasta la campa a xintar con nós.

Semeyes de la fartura nel chigre de la Campa Gües

Ensín más, agradecer la participación, l'esfuerzu y el trabayu a toes y toos pa esta Xuntanza Asturvasca de 2011-2012 y esperar que la siguiente pueda tamién salir alantre con ésitu:

Xente astur: Carlos, Carla, Cantarero, Pangua, César, Raúl, Simón, Paula y Berto.
Xente vasco: Amaia, Juanan, Oscar, Bittor, Ibán, Iker y Fernan.

Xuntanza Asturvasca 2010 - 2011 (Euzkadi)

2011-12-23T11:06:00.007+01:00

11 y 12 d'Avientu de 2010

Simplemente, como paez que la xuntanza asturvasca va ser una perguapa tradición qu'espero repítase durante tol tiempu que podamos entre los collacios del Baskonia Mendi Taldea y el GM Xuan de la Borrina, voi dexar unes semeyuques d'alcordanza y axuntar en una entrada los enllaces a los dos grandísimos díes que pasamos n'Euzkadi:

Sábadu 11 d'Avientu de 2010: Urkiola (Bizkaia) - Anboto

Xuntanza astur-vasca nel puertu d'Urkiola (730 ms)

Semeya de grupu nel Anboto

Nel refuxu del Baskonia Mendi Taldea

Domingu 11 d'Avientu de 2010: Iondokorta (Bizkaia) - Gorbeia

Semeya de grupu hacia'l Gorbeia

Nel cumal del Gorbeia Mendi (1480 ms)

Un culín de sidre pa rematar la ruta

N'alcordanza d'aquel gran finde que pasamos n'Euzkadi y enllaz a la d'esti añu.... Xuntanza Asturvasca 2011-2012

Xente astur: Carlos, Cantarero, Pangua, César, Simón y Berto.
Xente vasco: Mariano, Bea, Josean, Amaia, Juanan, Oscar, Bittor, Germán, Tito y familia, Ibán y moza, Paco, Raquel, Iker, Itxaro, Juan Mari, Anne y Fernan.

Fayacaba (Bimenes) - Peñón d'Orosu - Peñamayor

2011-12-21T18:28:00.003+01:00

9 d'Avientu de 2011

Track: Fayacaba (Bimenes) - Peñón d'Orosu - Peñamayor

Tamos a vienres y garré un día de vacaciones, ya qu'esti finde vamos facer la xuntanza asturvasca y tócanos preparala a los astures esti añu. Poro, garramos l'albergue de Fayacaba que ta nin más nin menos, que nel faldón de Peñamayor nel conceyu de Bimenes.

Como a Paula, tóca-y pringar el sábadu y domingu pela mañana y descansaba'l vienres, pedí vacas y nos fuímos hasta l'albergue pa facer una rutina corta, col envís de ver l'edificiu, calecelu y preparar les coses durante la tarde.

Delantre l'albergue de Fayacaba (778 ms)

Pa llegar a él, salimos de Llugones y tomamos l'autovía del Cantábricu hasta la salida de Nava, aportando a la capital sidrera al travíes de la N-634. D'equí garramos la As-251 que llévanos al conceyu de Bimenes, travesando los pueblos de Pozucorderu, La Puente y El Lloréu onde entramos nel conceyu yerbatu, pasando por Puentevega, Santuyano, Martimporra, Xenra y en Rozaes tomaremos la Bi-3.

Equí, toca tener paciencia, ya que tendremos 5 kms de curva y más curva hasta'l pueblu de Melendreros y pa ello travesaremos les siguientes pueblos: Piñera, Pedríu y La Envesná. De Melendreros tendremos al fin, la pista que durante dalgo más d'un kilómetru dexarános en Fayacaba.

Entamando a caleyar pela pista

Son les 12 menos cuartu de la mañana y hasta les 4 que quedamos pa recibir les llaves del albergue tenemos cuatru horines pa dar un paseín, asína que preparámonos nel coche con tranquilidá o non tanta, ya que va facénos una visitina una gocha de tamañu considerable que primeru urniónos y llueu escorriónos pa dientru'l coche, jajaja.

Asína que, con unes llárimes de risa, entamamos a caleyar pela pista, qu'en sele ascensu, parte de Fayacaba hasta les cabañes de Los Fograones, onde tendremos guapes vistes del pueblu de Melendreros a lo baxo.

Averándonos al ascensu al Peñón d'Orosu

El camín ta claru y la pista va empobinános a la campa de Peñamayor, arrodiando'l propiu picu, pero la nuesa intención ye dir hacia'l Peñón d'Orosu, el cual ta encumáu per una caseta. Pa ello, desviámonos de la pista per un camín que sal a la manzorga y dempués de travesar una llamarga como si xugásemos al cascayu, aportamos a unos praos onde vamos garrar una canal a la esquierda del paredón sur del peñón.

Xubiendo y trepando al peñón

Aportaremos con una bona sudada a l'arista del Peñón d'Orosu y como tamos animaos, trepamos per una paredina, anque podríase arrodiar pel norte, encaramándonos con pocu más de caleyar al llau del casetón de duldosa utilidá que forma parte d'esti cumal de 935 ms.

Nel Peñón d'Orosu (935 m)

Paez mentira, pero esta cume, tien nel so haber, unes mui prestoses vistes de la llanura central d'Asturies, repartía pelos conceyos de Uviéu, Siero, Nava,... así como de parte de la costa astur, y al igual que tol cordal de Peñamayor, una prestosa vista y pocu avezada del cordal del Sueve, amosando tola so anchura pente'l conceyu de Colunga y Parres.

Descendemos a la campa de Peñamayor

Menos de 45 minutinos de pasu relaxáu, fainos tar nesti cumal y darréu, cola fastera nortiza de Peñamayor de frente, vamos baxar pela vía normal de xubida a esti peñón hasta la Campa de Peñamayor, onde tornaremos a pisar la pista qu'agora en baxada empobinaríase hacia les Praeres.

Vamos bordiando Peñamayor pela pista con guapes cabañes

Ensín priesa, vamos dexándonos dir pela formigonada pista y siempre en baxada, pela zona de Llames Llagar, diremos viendo delles guapes cabañes, hasta aportar a un crucie embaxo'l Picu La Cota (picu que paez la corona d'un flaire), que va mandános pa Les Praeres o pa les cabañes d'Ortigosa.

Nel nuesu casu, vamos xubir hasta Ortigosa, onde entamaremos a ver bonísimes vistes de picos como'l Vizcares, la Llambria, la Peñe Crespa y el Cuetón de les Travieses, el Tiatordos o la reciente Peña Maciédome, quedándome cola forma ablucante del Cuetón de les Travieses dende esta fastera de Peñamayor.

Salímonos de la pista y xubimos desnivel cola vista nes cotes casines

Tamos na parte trasera de Peñamayor y ya vamos teniendo ganes de da-y preste a esti picu, que ya xubiera va unos cuantos añinos. Pa ello, tirando d'alcordances deberíamos xubir pela pista hasta Les Espines y d'ellí a Braniella, onde pente mediu de les viesques de texu y carrascu y praos, aportaríemos ensín mayores problemes hasta l'amiestu de caliza y prau que ye los altos de Peñamayor.

Pero por contra, nun tuve mui acertáu y separteme n'Ortigosa de la pista principal, garrando un camín qu'en xubida va aparar nuna cabaña. Asína que, dende equí, decidimos salir del camín y xubir a degüeyu, en munches envueltes, al traviés d'un tarrén semáu de cotolla baxa, pero que siempre darános posibilidá de llibrales, nun ascensu ensín descansu.

Xubiendo pela parte trasera de Peñamayor

En tornu a la cota mil, dexaremos esti ascensu a sacu y tendrémos una ayalga pa los güeyos magar del nuesu desaciertu inicial, ya qu'entraremos nuna viesca práuticamente virxen, que ta a los pies del picu Los Fayacones.

Como bien diz el so nome, nesti tramu de la ruta vamos alcontranos con unes fayones ablucantes, asína como con una pequeña llaguna. Nun hai sienda dalguna, en nengún momentu, asína que guiaos pol GPS, vamos dir al alcuentru de les cotes más altes del Picu Los Fayacones, dempués d'esfrutar de pisar la fueya cayío en suelu, y de pasar penriba y pembaxo de fayes centenaries.

Metémonos nesta ablucante viesca

A la fin, topáremonos cola caliza que da puntu más altu a Los Fayacones, y dende ellí, veremos al fin el cumal de Peñamayor y pente medies un fueyu con viesca pel que tendremos que pasar pa poder acometer la pequeña arista que nos dexará nel Picu Peñamayor.

Aportando al cumal del Picu Fayacones (1079 ms)

Llevamos dos horines faciendo pata y nel intre, tenemos a tiru l'oxetivu del día, poro nun perdemos tiempu y baxamos al fueyu del qu'enantes faláremos, alcontrándonos con dellos carrascos nel so mayor esplendor y con varios texos etiquetaos con plaquines metáliques, de les que supongo que será una forma de saber esáutamente cuantos sobreviven a la gafienta man humana.

Caleyando pente acebos bien guapos

Hai fame abonda, poro fadremos los caberos pasos per esti tarrén de yerba y caliza tan carauterística de los cumales asturianos y daremos preste, dempués de casi 2 hores y media de ruta, a la cota más alta del conceyu de Bimenes, el Picu Peñamayor de 1144 ms.

Caberos pasos al cumal de Peñamayor (vistes al cordal enteru y Ubina)

Si tuviera que responde-y a dalguien que m'entruga qu'au llevaría a una persona pa que s'enamore de la montaña asturiana, pues por dificultá y vistes, camiento qu'encomendaría-y a venir hasta Peñamayor o al Picu Mofrechu poles vistes de Picos. Si nun día espeyáu, nun-y presta la montaña, meyor dexalo, jeje.

Cume del Picu Peñamayor (1144 m)

El picu Peñamayor, pesi a que nun ye la cota más alta del cordal al que-y da nome siquiera, ye un perfeutu mirador de toda Asturies, por tar nel mesmu centru d'ella, y miremos pa onde miremos, acolumbraremos dende'l macizu d'Ubina a Picos d'Europa, o tolos montes d'Ayer, Casu, Ponga y como non, la llarguísima costa asturiana y sus cordales costeros (Sueve, Cueva Negra, Mofrechu, Benzúa, Cuera...)

Como'l día nun ta pa tirar voladores, ponémonos a refuxu'l vientu, detrás d'unes peñes y taremos un bon ratu xintando y descansando pa facer tiempu, hasta poder disponer del albergue de Fayacaba, del cual tan solo nos separten unos 350 ms de desnivel direutu dende la nuesa posición.

Paula baxando del Peñamayor

Pasaes les 2 y media de la tarde, ponémonos a baxar y pa ello, tirámonos hacia'l colláu que dixebra la peñona de Peñamayor de tol restu del cordal, col envís de restolar una xubida direuta pal domingu, ya que fadremos el picu un día más con tolos collacios vascos.

Dempués de casi una hora de rabilar en milenta canales que baxen, formaes pente delles aguxes y estribos de Peñamayor, teniendo inclusu dalgún destrepe y too, y de facer unes cuantes más envueltes, pente cotolles primeru y felechos dempués, topámonos con una sienda que paez arrodiar tol cordal de Peñamayor.

Tornando al albergue de Fayacaba

Garraremos esta sienda un ratín, hasta que vemos embaxo nuesa l'albergue y decidimos tirános abaxo per praos hasta llegar a ésti, unos venti minutos enantes de les 4, la cuenta pa mudános de ropa y ponénos dalgo más cómodos pa conocer tan guapu edificiu.

La verdá ye que la baxada fízose más pesada y abegosa per onde lo intentamos y a posteriori apoyaos nel coche y mirando de frente pal picu, paez ser que lo meyor será tirar a güevu p'arriba, porque nun paga la pena, averáse al colláu de nenguna manera.

En resumen, ruta cenciella y tranquila, na qu'en casi 4 hores vamos percorrer 6 kms arrodiando Peñamayor y conociendo como parte más prestosa d'ella la viesca de Los Fayacones, faciendo un desnivel acumuláu de 525 ms d'altor.

Con esto y unos frixuelos que nos zampamos pa cenar nel albergue.... hasta'l prósimu día...

Camudando'l Camín dende Peñamayor

Nesta rutina per tierres yerbates ficimos: Picu Peñamayor (1144 ms) que ye primer cota de Bimenes y el Peñón d'Orosu (935 ms) como cuarta cota yerbata.

Ver progresos en: Retos montañeros