martes, 27 de octubre de 2009

Tuiza Riba (L.lena) - Pena Ubina

25 d'Ochobre de 2009

Track: Tuiza Riba (L.lena) - Pena Ubina



Pa esta ruta tornamos otra vegada más al pueblu l.lenizu de Tuiza Riba, pa lo cual, salíemos dende Xixón bien ceo y col día murnio pero ensín lluvia. Garramos l'autovía minera y ya por Mieres del Camín entamó a llover hasta llegar al pueblu de Campumanes. Equí echamos un cafetín nel bar Ubiña, lo cual paecía afayaizu ya que dibemos xubir al mesmu picu.

Darréu del café, nun se qu'impulsónos a garrar la carretera númberu 8 de L.lena, pasando pelos pueblos de Sotiel.lo, Espineo, Los Pontones, Teyeo, Rospaso, Tuíza Baxo y a la fin Tuíza Riba ya que nun abocanaba en nengún momentu.


El cordal del Picu la Mesa pente la lluvia y preparaos pa la llucha col tiempu

Dempués d'aldericar un ratín, si debíemos xubir o non, si diba abrir o non, o si los anxeles teníen sexu o non, camentamos que ya que ficimos el viaxe en coche y el madrugón, había que xubir, asína que chubasqueros, polaines y paragües foron nueves ferramientes amestándose a los ya avezaos bastones.


Con paragües hacia Pena Ubina

Empobinámonos, como na ruta a los Picos del Fontán, en direición al refuxu de Meicín siempre baxo una lluvia intensa y ganando-y altor al terrén, por un camín empedráu y resbaladizu que sal de lo más alto de Tuiza Riba (1202 ms). Al fin nel refuxu xintamos y bebemos dalgo, ya que con tolo complicáu que ta'l día, nun hai munches ocasiones pa hidratase y garrar fuercies.


Caleyando hacia l'Altu Terreos cola penona d'Ubina presente


Pingando completamente y cola moral pelín tocada, salimos de Meicín (1538 ms) pa facer la segunda parte de la ruta, que ye la menos prestosa, y que dempués de xubir polos praos de la Guariza, ascendiendo entre Les penes Rubies y La Forquetona a la nuesa manzorga y Les Fanes y el Cuetu les Cabres a la nuesa mandrecha, déxanos nel Altu Terreos (1912 ms), de mesmu nome qu'una fonte pola que pasamos pelín más abaxo.


Pena Cerreos (2113 ms) y Pena Ubina Pequena (2193 ms)


Esti altu tamién nomáu Puertu de Tuiza, ye pasu ente Llión y Asturies, y nel nuesu casu, ye'l caberu descansu enantes, d'entamar l'ascensión final pola canal este de Pena Ubina. Nesti momentu, a pesar, de que'l contratu col degorriu que tenemos pal bon tiempu, nun taba dando los sos frutos nel día de güei, paró de llover, abrióse'l día, y un pelín de sol foi caleciéndonos y xubiéndonos l'ánimu, pal retu qu'inda nos quedaba.

Nun se, si'l nuesu Xuan de la Borrina, faló col Nuberu, pa que nos dexase un pelín de tregua o que, pero foi un de les coses más prestoses, que pasóme nunca na montaña. Quitar el chubasqueru, la gorra moyada, ... y poder acolumbrar la cume col cielu azul enriba nuesa, foi orgásmicu totalmente.


Xubiendo hacia la canal este con esfuerzo abondo


La canal ye dalgo..... Equí tengo serios problemes pa describila. Sinceramente pa mi, nun foi nengún problema, ye más disfruté como un guah.e dexando'l palu na mochila, y trepando a dos manes. Pero como préstame dar a les coses una importancia imparcial, pues nel grupu, se qu'hai xente que-y paeció difícil, pero qu'eso fízolos valorar aún más l'ascensión a pena Ubina.


Ehí tan trabayando Rolo y Carlos y Pilar y yo descansando d'un tramín duru


Poro, diré que la canal ye abegosa y que polo que pudimos ver pa xubir, la parte más fácil ye la vía sur, pero esta canal ye muncho más divertía y direuta. Eso sí, hai que tener curiáu de nun tirar piedres a la xente que vien detrás, polo que mirar bien onde se ponen los pies ye perimportante.

Una vegada que tamos arriba a 2417 ms (2420 pol GPS), les vistes del macizu de Pena Ubina ye impresionante, confundiéndose ente elles les munches cumes que superen los 2000 ms. D'esti día sacamos un retu más, o al menos yo, como ye intentar facer los 58 dosmiles de les Ubiñes. Poquín a pocu sedremos a ello.


Vistes de los Picos del Fontán y Pena Ruea y el cordal del Picu La Mesa


Semeya de grupu na cume de Pena Ubina


La baxada dempués pue facese pol sur como ficieron un par de los collacios del grupu o baxar pola mesma canal que xubimos y si yes un pelín atrevíu lo meyor ye baxar resbariando penriba les pedrices qu'hai. Asína aparte de pasalu de puta madre, baxes muncho más rápidu ensín dir reteniendo de pates y llegues al colláu de Terreos praúticamente descansáu. Eso sí, davos espaciu ente unos y otros pa non metevos una pedrada de la que baxáis, ya que cuando echen a rodar garren muncha velocidá y puen facer muncho daño.


La seronda dende'l Refuxu Meicín


Como resumen final, dicir que yera una ruta puesta por mi, pa tol grupu, y que d'entamu yera un pelín en plan desafíu. Enriba si-y sumamos el mal tiempu que tuvimos al aniciu del día, tenemos que tar percontentos porque amás de facer cota toos, dimos un pasu pergrande hacia montañes más complexes, nel nuesu camín montañeru.


Colos picos del Fontán al fondu y barruntando nueves cumes a facer

Escaecióseme, como bien dixo'l collaciu Pin, da-y les gracies a la xente del FEMPA qu'aparte de la so compaña y alderique demientres nos mudábemos de ropa apurriéronmos unos bollos preñaos que prestaron pola vida. Dicir que taben en llabores de llimpieza poles vegues qu'arrodien el refuxu de Meicín, lo qu'amuésanos que la familia montañera asturiana ye de diez y que tamos naguando formar parte d'ella dientru bien pocu.

Un saludu a ellos y gracies a tolos que respeten la ñatura y la caltienen llimpia

viernes, 16 de octubre de 2009

La Collá (Morcín) - Macizu del Monsacru

12 d'Ochobre de 2009

Track: La Collá (Morcín) - Macizu del Monsacru



Dempués d'unos añinos de nun facer esta ruta y aprovechando que tenía día de folixa españolona, a la cual tengo un interés nulu, por nun dicir negativu, tocaba tirar de monte, aunque fuera dos díes siguíos. Nesti casu averámonos al conceyu de la montaña central de Morcín y más en concretu al macizu del Monsacru, que como bien diz el nome, dalgo de sagráu si que tien, al menos ellí arriba nótase tar nun sitiu de poder y eso sabíanlo los templarios.

En fin, pa llegar a él, salimos de Xixón y garramos la Y en direición a Uviéu, pa dempués tomar la ronda en direición Llión saliéndonos pol desvíu de Soto Ribera pa dar al conceyín de La Ribera y garrando la nacional 630 pasar pol Argame metiéndonos nel conceyu de Morcín, nel cual visitaremos los pueblos de Santolaya, Les Fabares (Mo-1) y en Les Vegues garrar la Mo-3 pa pasar por La Llorera y aparcar pocu enantes de La Collá (380 ms), que ye'l llugar d'entamu d'esta ruta.


Delantre'l cartel de Les Capilles del Monsacru

Esta ruta ya la fice dos vegaes, pero apetecíame contala nel blog, y pa ello tuve la suerte de tener collacios que nun la ficieran tovía, poro fuimos con la idega d'acabar prontín pa metenos una fartura en casa Generosa del pueblu quirosanu de Pedroveya.

La ruta entama con un fuerte ascensu durante dos kms, nel que sálvase casi 500 ms de desnivel, poro anque seya una ruta corta, tien un bon esfuerzu ya que casi tol desnivel de la ruta, xúbese nel entamu hasta llegar al mayáu de Les Capilles (840 ms).


Xubida bien pindia en ziszas

Dempués de sudar como si tuviéremos una ducha enriba, ya que la humedá del día foi un infiernu, llegamos del tirón al mayáu, y la ñebla entamó a dexanos columbrar la primera de les ermites que ye la de la Madalena (como non mui templariu tol asuntu). Nesi casu, cúntase que nesti monte tuvieron les reliquies que truxeron dende Xerusalén al Reinu d'Asturies y qu'agora tan na Catedral d'Uviéu.


La Capilla de la Madalena



Info de la Madalena


Dempués de patear un pocu pol mayáu y ver el so pequeñu llagu y la fonte de la Silla L'Obispu, escampló un pelín la ñublina y dexónos ver no alto l'otra ermita, muncho más guapa y de costrucción totalmente templaria al tener base octogonal. La verdá ye que'l llugar onde asítiase tien dalgo d'especial y tar ellí un ratín dando vueltes al edificiu paga la pena.


Dende'l mayáu la Capilla de Santiago



Vistes de la Capilla de Santiago


La capilla ta metía en parte no que se conoz como la Cueva del Ermitañu y la so parte central ta enriba del nomáu Pozu de Santo Toribio, del que se garraba tierra que dicíen tener propiedaes curatives al igual que los cardos que tamién paez ser que yeren milagrosos. De ehí que supongo que los templarios, mui d'estes coses espirituales, fixárense nesti monte pa costruyir dos capilles a casi mil metros d'altor.


Info de la Capilla de Santiago


Dempués d'un pocu de hestoria viva d'Asturies, tocaba xubir a les 3 cumes del macizu del Monsacru. La primera delles ye la más baxa y ta más menos enriba del mayáu, poro hai que dir xubiendo poquín a pocu por un terrén pelín perru, ya que tien muncha roca caliza y cuesta dir sortiando los picos cortantes d'esta hasta llegar a la cume La Fayona de 1020 ms.


Na cume de La Fayona (1020 ms)

Dempués de tar un ratín per ellí arriba, mirando pal corte y la caída qu'hai p'abaxu, toca baxar na direición contraria a la xubida, pa dir separtándonos de lo que sería'l mayáu, y baxar unos metrinos pa tornar a xubir a un piquín dalgo más altu que la Fayona que sedría'l Picu Monsacru de 1054 ms d'altor, qu'al igual que'l anterior tien buzón de cumes y amás dello vértice xeodésicu.


Nel Monsacru (1054 ms) pente la ñebla

D'equí tan solo quedaría xubir a lo que sería la tercer cume del Macizu, que sería'l Cuitu Rumiru de 1061 ms, al cual nun llegamos, pero pongo nel track, como se llegaría más o menos, pa que'l que lu faiga y tenga un día de bon tiempu (van dos vegaes que nun lo tengo, y caleyamos sin sentíu pela ñebla) pues pueda disfrutar de les vistes del Aramu y de bien de les montañes centrales d'Asturies.


Semeya durante la baxada a la Collá


D'equí ya quedábanos baxar a toa priesa pa dir xintar un de les meyores fabaes que prebé na mio vida. Asína que voi encomendaros a que vayáis. Eso sí, más vos val llamái enantes pa reservar, ya que taba estráo de xente.

miércoles, 14 de octubre de 2009

Puertu Vegará (Ayer) - Peñes del Faru - Picu Güevu de Faru

11 d'Ochobre de 2009

Track: Puertu Vegará(Ayer) - Peñes de Faru - Picu Güevu de Faru



Otru puertu, n'arba ente los países astur y llionés, torna a ser el nuesu aniciu de ruta como ye vezu. Esta vegada'l puertu xunce los conceyos d'Ayer (Asturies) y la Montaña Central (Llión), más en concretu la fastera de Los Argüeyos, pero tien la nota negativa que la vertiente asturiana nun tien fináo la carretera teniendo una pista dende'l pueblu de Ruayer (Ayer) y el Puertu Vegará, que de xuru que serviráme pa facer dalguna ruta de bici con ella.


Grupu nel Mesón del Puertu Vegará

Por culpa dello, tuvimos que tirar pol nomáu Puertu Payares pa trespasar la lleende y dempués conducir durante práuticamente una hora. Durante la cual mercamos pan en Busdongu d'Arbás, desayunamos café, bizcochos y galletes en Casa Ezequiel en Vil.lamanín de la Tercia, y siguimos carretera por Cármenes, Almuzara, Valverdín y Pedrosa, ente los cuales hai una paré espeutacular pa esguilar de la cual tomé bona nota, L.lavandera, Xenicera y Valverde de Curueñu onde ya tomaremos el cruce de la nuesa manzorga, pa siguir el ríu Curueñu pasando polos pueblos de Vega de San Pedro, Tolibia d'Abaxo, L.lugueros, Ceruyea y Redipuertas pal fin arribar al Puertu Vegará.

Pa más info sola fastera de Los Argüeyos, mirái esti mui recomendable documentu:

Dempués d'esta información sobre toponimia llionesa, tornamos al oxetivu inicial, que ye comentavos esta ruta. Como dixe partimos del Puertu de Vegará y siguimos la pista, nel nuesu casu pente la ñublina, pa empobinanos per un senderu que sal a la manzorga, nel que travesaremos varies llamargues y riegues nos Charcos de la Col.laina hasta qu'algamemos dalgo d'altor nos Colleores dexando a la nuesa mandrecha'l Portillo de Faru de 1760 ms.


Xubiendo a los Colleores

Sinceramente, pocu camín puedo dar con certeza ya que la ñebla nun mos dexó dir pol meyor sitiu y a ello ayuda que se crucien ensín parar munches sendes distintes. Aún así, algamamos lo que paeznos la base de les Peñes de Faru. Como se pue ver na semeya d'abaxo al fin les peñes nos apaecen ente la ñebla y podemos ver que nun llevamos mal camín na nuesa ruta, ya que xubimos altor de forma continuada ensín muncho esfuerzu. Aún así, darréu viennos l'ascensión final, la cual la faeremos pola drecha hacia un colláu dexando la Puerte de Faru a la esquierda pa baxar.


Na base de les Peñes del Faru enantes d'entamar l'ascensión


Xubir al colláu faise abondo furo, pero mediante varios ziszas, llévase alantre ensín demasiaes complicaciones quitando lo resbaladizu del terrén. A pesar de la sudada, mirar atrás yera la mayor recompensa que pudimos tener, ya que'l día, diba abriendo poquín a pocu, faciendo la ruta más positiva por cada pasu que dábemos.


En plena ascensión a les Peñes de Faru y el Puertu Vegará dende'l colláu


Pa encarar la cume dempués de llegar al colláu pue dise paralelu y baxar un pelín pa xubir dempués o si ties ganes de pegar cuatro saltos y trepar un pelín pues crestiar hasta llegar a la cruz que marca'l cumal de les Peñes de Faru (2106 ms).


Nel cumal de les Peñes de Faru (2106 ms)

La verdá ye que lo más difícil de la ruta ya taba fecho, ya que práuticamente averase al Picu Güevu de Faru, ye un paséín y en diez o quince minutos ya tamos arriba, pudiendo acolumbrar tol cordal cantábricu d'Oriente a Ocidente, casi na so totalidá. Como siempre, tuvimos un bon ratu dixebrando picos que vamos conociendo día a día. Si dalguien que llea la entrada ve dalgún erru, que lu diga y asína deprendemos dalgo más.


El Güevu dende'l Faru y na cume'l Güevu


Vistes dende'l Güevu de Faru


Namái, quedábanos tornar al Faru y baxar per una canal hacia la Puerte de Faru, onde tapecíos del vientu pola paredona dibemos xintar con tola tranquilidá del mundiu, ya que rialmente la ruta yera corta dando-y preste en 5 horines pa un total de 9 km aproximáo.


Baxando de la Puerte de Faru y Peñes de Faru dende la base


Como sorpresa final, pa la nuesa vuelta, pudimos ver tolo que nos perdiéramos nun día tan murnio como taba pola mañana. Poro, disfrutamos de les verdes vegues y riegues cargaes d'augua que tuvimos que cruciar, formando inclusu dalgún tabayón dándonos pa facer dalguna semeyuca bien guapa.


Caleyando per una vegona hacia'l puertu Vegará col Nogales al fondu


Munchos arroyos y tabayones que guañen formando'l Riu Curueñu


Sin más, dexamos atrás otra ruta más d'esta temporada, na cual nun pase'l meyor de los mios díes nin muncho menos, ya que tuve h.odíu del estómagu tol día, colo que tocó sufrir un pelín y non desfrutar demasiáu de tolo que m'arrodiaba, nin de la compañía de tolos collacios que vinieron de monte.


Dende'l puertu les Peñes de Faru y el Güevu de Faru


Per otra parte, quiero dedicá-y esta entrada al mio collaciu Raúl, blogueru y montañeru del blog Solsticiu de Branu que tuvo lesionáu de la rodiella l'añu pasáu perdiendo munches de les rutes que ficimos, y qu'a la fin esti añu tornó a l'actividá con más ganes inda y ya ta dando-y a la bota montaña en toles rutes.


Col collaciu del nueu blog montañeru Solsticiu de Branu