viernes, 20 de marzo de 2009

La Pesanca (Piloña) - Picu Vizcares

15 de Marzu de 2009

Track: La Pesanca (Piloña) - Picu Vizcares



Otra vegada más, tenemos la intención de conocer otra fastera d'Asturies, nesti casu, tocónos el conceyu de Piloña, y l'ascensión al so picu más famosu, el Picu Vizcares de 1420 ms. Foi un día pelín complexu y que como non, finamos por facelu más complexu inda de lo que yera de por si.

De primeres, garré un par de tracks qu'andaben perí n'interné, y ún dellos saliónos rana, ya que la posible ruta dende l'area recreativa de la Pesanca, yera imposible de facer, por culpa del tamañu de les cotolles que teníemos que travesar. Nun se, si notra dómina del añu, pudiera facese per ellí, pero nós, dempués de perder el tiempu un bon ratu, a la gueta del camín a tomar acabamos por desistir, y nos fuimos a la otra ruta que tenía preparada.



Área Recreativa la Pesanca (Piloña)

Hai dos ociones pa esta, una sería salir tamién de la Pesanca, y caleyar durante una hora aprosimádamente al llau del riu Infiernu hasta llegar al Puente'l Mercaín en Degoes onde se pue decir qu'entamaría la ruta de verdá. Yo casi que si nun tenéis mieu a meter el coche por un camín empedráu, garraría esta oción y tiraría hasta esti puente onde se pue dexar el coche más o menos bien aparcáu.



Pistes del Monte la Zrezal y ponte sol ríu Infiernu

De ehí, sal una pista formigonada, con dures rampes de xemes en cuando, qu'atraviesa'l nomáu Monte la Zrezal. Una vegada que pasamos p'enriba de una ponte de madera sol riu Infiernu, entamamos a xubir metros d'altor con ciertu desgaste pasando por mayaos como Les porquerices y la Campona, hasta parar na mayada de Cureñu (859 ms), sitiu perfeutu pa xintar daqué, que nos dea fuercies, garrar agua de la so fonte y descansar un ratiquín.



Mayada de Cureñu

Dempués de descansar un ratín, hai que preparase pa siguir ascendiendo con cierta dureza al traviés de la Texuca y sobretoo de la Cuesta la Collada, el nome ya lo diz too. Ye un tarrén pelín duru y que si'l sol ta con ganes de picar, pue mermanos muncho, hasta llegar a Treslafuente (1094 m), colláu onde nos empobinaremos a la fin, hacia'l Vizcares.



Xubiendo la Cuesta la Collada y vista del colláu de Treslafuente col Picu Maoño al fondu

Esti colláu ye un sitiu bien guapu, pa acolumbrar Picos d'Europa al fondo, col Pierzu delantre dellos, y a la nuesa mandrecha les ablucantes paredes de Peña Taranes. Darréu nos decidimos a llibrar el Cantu la Teya pola so manzorga cola intención de xubir lo másimu posible a traviés del Campu la Culebrina hasta la cresta del Picu La Verdá (1288 ms) onde a partir d'ehí ya podremos crestear tol camín.



Picu Pierzu col macizu ocidental de Picos y les paredes de Peña Taranes



A la fin, crestiando en ruta hacia'l Vizcares

Ta faciéndose duro, ya que'l desnivel del que partíamos na ponte foi de 557 m y nesti momentu son munchos los metros salvaos de desnivel. Dende la nuesa posición acolumbramos el siguiente picu a crestear que d'entamu pensamos que yera'l Vizcares. Erru importante, ya qu'na vegada que llogramos tar n'él, dámonos cuenta que inda nun yera l'oxetivu marcáu. Tábemos nel picu El Cabezu (1369 m) onde nes sos faldes quedámonos sin l'acompangamientu de varios del grupu, que pelín desanimaos por nun ser esti'l picu y cansaos a la mesma vegada decidieron esperanos ellí.



Vista del Vizcares a lo lloñe dende'l Cabezu con parte'l grupu na cume


Al final, nun yera tanto como paecía, en tan solo venti minutos ficimos cume nel Vizcares dende'l Cabezu. Una pena que nuesos collacios nun tuvieren un pelín más de gasolina, pa llegar con nós a xintar a la cume. De xuru, que la siesta esperándonos nun-yos sentó nada mal, ya que nos quedaba tola baxada col cansanciu acumuláu de 4 hores d'ascensión y col mal vezu que tenemos de buscanos problemes onde nun los tien porque haber, y baxar por onde nun debemos, pero d'esto val más nun falar.



Na cume del Picu Vizcares de 1420 m

Como siempre, déxovos el track pa que nun vos pase como a nós, y llevéis la ruta correuta tol tiempu y pol camín más llivianu posible.

martes, 17 de marzo de 2009

Escalada: Rocódromu de la Pola (Siero)

Sigo con esta nueva esperiencia deportiva, y ca día que pasa toi más engancháu a pesar de la so dureza como deporte. Nun llevaré más d'añu y picu esguilando peles paredes, y bono entamo a garrar puxu, y meyorar téunicamente a la mesma vegada fuerza.

Muncho d'ello ye gracies al entrenamientu que me pón la monitora del gym, qu'anque paezca que non, ye un complementu perfeutu pa llueu nel rocódromu poder transmitir la fuerza garrada nel gym a la paré. Da-y les gracies porque se lo ta currando muncho y lo toi notando muncho.

Agora mesmu, ya soi capaz d'aguantar los 5 díes de la selmana entrenando nel roco, y eso ya ye un bon avance porque enantes nun aguantaba y petaba de brazos pa dir al día siguiente. Hai díes que faigo más otros menos, pero tolos díes voi a colgame per ellí.

Aparte, de tou esto, que faigo a diariu nel roco de Llugones, tuve nun fai muncho colos collacios d'entreno nel rocódromu de la Pola Siero, el cúal ya ye un rocódromo n'altor d'unos 7, 5 ms si nun m'equivoco y con dos partes bien dixebraes.



Rocódromu de Pola Siero

La que podéis ver na semeya ye la paré más difícil, con simulación de techo y formes d'una paré más real. N'otra parte de la pista polideportiva onde s'alcuentra esti rocódromu hai un bulder similiar a esti, pero con desplome continuu y con muncha menos caída qu'esti que vos amueso.

Al final, esti foi la paré qu'escoyimos pa entrenar, y bono fice mis primeres esguilaes n'altor, algamando facer un de les víes propuestes y la otra quedándome a una presa, cola consiguiente caída y acoyone por quedar colgáu d'una cuerda. Nun foi pa tanto, me da a mi que soi demasiáu atrevíu pa estes coses.

En fin, foi una bona esperiencia, y deprender dalgo de nudos pa escalada, arneses, expresses,... y delles caxigalines de los que nun tengo nada d'idega. Seguiré con esti deporte adelante, que ya me tien completamente obcecáu y que sigue dándome munches satisfaciones y lo meyor de too, los niveles de meyoría que s'algamen son mui importantes.

Lo prósimo ... camiento que pueu entamar a esguilar pela roca de verdá, a ver que día anímome a ello.

martes, 10 de marzo de 2009

Colláu Llomena (Ponga) - Picu Pierzu

8 de Marzu de 2009

Track: Colláu Llomena - Picu Pierzu



Ruta a la que teníemos unes ganes increibles, ya que yera una fastera d'Asturies que nun tocáremos nunca, ye más, nin siquiera pasar per ellí, pa dir xintar o cualesquier otra cosa. Poro, el conceyu de Ponga yera dafechu desconocíu pa mi, un tantu más pa esta ruta.

Como siempre salimos de Xixón lo más ceo posible, ye dicir, al menos tener pan pa los bocatas, asína qu'arrancamos col coche sobre les 9 casi, y llegamos a San Xuan de Beleño por Cangues d'Onis, col tiempu xusto pa echar un cafetín y tirar pal Colláu Llomena, onde entamen varies rutes de Senderismu y Montaña, ente elles la nuesa, hasta'l Picu Pierzu.

Dempués de preparanos pa caleyar, non lo suficiente, ya que ye la cabera vegada, que voi de monte n'iviernu ensín unes polaines. Casi fino'l día ensín deas pola moyadura cola ñeve. En fin, me da que deprendimos pa les prósimes rutes que faiga con ñeve, y nesti día con muncha ñeve, más d'un metru nalgunos sitios.




Preparándonos pala ruta nel Subi y a la fin delantre'l cartelo de la ruta

Salimos sobre les 11:15 del Colláu Llomena (993 m) , con un día espeutacular, picando'l sol enriba'l llombu, colo qu'en camiseta de manga corta díbemos xenial. Empobinámonos pola pista enllena de ñeve, dexando a la nuesa manzorga'l Colláu Camprenéu y non sin dificultá pola ñeve, averámonos hacia'l Oteru Torneru (1091 m), pa tornar a baxar a la collada Argañada (1026 m).



Muncha ñeve como se pue agüeyar na pista forestal

Tol camín ta faciéndose durín pol culpa de la cantidá de ñeve, pero camentamos que la ruta ensín esta torga, tien que ser seliquina, y bien prestosa de facer a bon ritmu. Siguimos xubiendo hacia les Colladielles (1068 m), pa poco más alantre dar fin a la pista, y garrar un senderu bien señalizáu con un cartel hacia'l Pierzu, y entamar a ganar metros d'altor con un importante desnivel.

Anque paezca mentira, esta parte de xubida foi la más dura, ya qu'atravesamos una viesca, na que la ñevada yera mui grande, y fundíamonos na ñeve, hasta'l muslu, con tan solo pisar na güella equivocada. Tenemos d'agradecer y muncho, qu'un grupu de montaña fora delantre nuesa, ya que nos facilitaron dir siguiendo les sos güelles pola ñeve. Lo dicho gracies al G.M. de Llugones.



Xubida con muncha ñeve dende la pista al Colláu del Escueñu

A la fin, salvamos esti desnivel p'afitanos nel Escueñu (1250 m) onde descansamos y picamos dalgo recuperándonos ya que la xubida hasta esti colláu fícose abondo dura, polos contínuos resbalones y "metíes de pata" hasta la cadera. Dende equí vemos la Mayá Cerboes al frente, en direición al Pierzu, y a la so manzorga'l llagu Aranga, que ta xeláu nesta dómina del añu.



Nel Escueñu xintando daqué y la vista l'ablucante Tiatordos dende ellí

Na cabaña en Ceboes (1268 m), pue descansase nes sos praderíes, y decidir finalmente si dalgún del grupu prefier quedáse ellí o siguir l'ascensión al Pierzu. Ye más, col día tan guapu que teníemos lo que más apetecía yera echar una siestina ellí, tomando'l sol.



Vista de les Peñes Santes nel macizu del Cornión dende la Mayá Ceboes



El gran charly en Ceboes descansando enantes de l'ascensión final

La ascensión final al Pierzu nun conlleva nenguna dificultá salvando dalgún pasu, nel qu'hai que tar sollertes, ya que a la nuesa manzorga la caída ye perllarga, pero teniendo curiáu, enseguida facemos el pasu, y siguimos en direición al Campu Les Fuentes (1459 m), onde tendremos a tiru piedra la cume del Pierzu (1544 m).



Xubiendo hacia'l Pierzu el cúal acolumbrábemos a lo lloñe inda

Ye una cume bien guapa, con espaciu pa xintar con tranquilidá y con unes vistes de picos d'Europa, en concretu del macizu del Cornión increibles, destacando sobretou les Peñes Santes. Nun escaecer tampocu la visión que tenemos dende San Xuan de Beleño, del macizu del Tiatordos, hasta la cume del Pierzu. Dende esta fastera, les paredes que lo componen amuésasen desafiantes, y casi inescalables lo cual comprobaremos en unes selmanes.



La cara de Charly lo diz too, la xubida foi dura a la fin



Dos semeyes de grupu na cima'l Picu Pierzu

En resumen, esta ruta lo tien too, bones vistes tanto de valles como d'otres montañes, y que ye a dar ánimos pa tirase a xubir eses otres montañes. La duración ye muncho menor de lo que nós tuvimos (5h 15 min), ya que camentamos, que perdimos más d'un hora debíu a la cantidá de ñeve, qu'alcontramos nel trescursu del día.



El que vos fala na cima: que vos preste!!


jueves, 5 de marzo de 2009

Melendreros (Bimenes) - Picu La Triguera

15 de Febreru de 2009:

Track: Melendreros - Picu La Triguera



Esta vegada, y como siempre nestes feches, toca guetar dalguna rutina que nun teníemos programada por culpa del tiempu, y del iviernu en xeneral tan ñevosu que tamos sofriendo. Poro, como nun se pue caleyar con seguridá por rutes que nun conoces anteriormente habiendo ñeve, decidímonos a xubir al Picu La Triguera (1293 m) nel cordal de Peñamayor.

Nós, decidimos xubir dende Melendreros nel conceyu de Bimenes pero tamién pue xubise dende Llaviana onde ta asitiáu el Picu La Triguera, y digo la Triguera porque tuve informándome y esi ye'l so verdaderu nome, y non Picu Triguero o Trigueiro o Trigueiru, como pon nes cartografíes antigues como la que pongo yo d'amuesa del track. Por embargu, ya na cartografía dixital d'Asturies del 2007, indica corréutamente'l nome del monte o picu La Triguera.

Dempués d'esti aclaratoriu, fálovos de la ruta: Salimos dende Melendreros nel conceyu Bimenes, yo a mi mou d'entender, pa nun gastar fuercies en pistes de formigón que nun aporten res a la ruta, xubiría col coche lo más arriba posible, ye dicir, si pue ser, xubiría hasta l'albergue de Fayacaba. Como nun conocíemos el terrén, pues quedámonos un pocu más embaxo col coche, como se pue ver nel mapa del track.



Pista forestal de Melendreros a la Campa Gües


Pol momentu caleyaremos per una pista asfaltada con una pendiente curiosa, na que de xemes en cuando alcontramos ñeve y xelu, hasta llegar a la Campa Gües. Nesti llugar, tenemos un barín bien guapu, pa tomar un cafetín de la que sigues ruta, y qu'a la torna del picu, préstase más a tomar una botellina sidre. Hai que dar les gracies a los sos dueños, peratentos con nós, y que nos dieron una idega a posteriori, pa xintar nel so bar dempués de metenos pal cuerpu'l cordal de Peñamayor enteru.



La Campa Gües

Dende equí, les vistes nun día espeyáu de los 3 picos más importantes del cordal son perfectes y como diximos, anima a intentar facer tol cordal nun día.



Cordal de Peñamayor (Picu Peñamayor, Picu Texíu y Picu La Triguera)

Dende la Campa Gües nos empobinamos por unes praderíes precioses, siempre y cuando tea'l día espeyáu, como tuvimos a la baxada, que no a la xubida, que nos fuimos orientando gracies al gps, porque nun acolumbrábemos nada na nuesa redolada. Esto foi una pena, porque a la vuelta, si que vimos que'l camín en tou momentu yera bien claru y el senderu llevábanos con una xubida continua pero nada fuerte.




Descansando pente la ñublina na Peña de Raigáu

Como bien diximos, caleyaremos por un senderucu que traviesa varies fasteres de praos, como el Raigáu, los Xierrucos, Vallina la Seca y la Ventanona, enantes de llegar a unes viesques de texos, que se conoz como Funeres.

Xusto'l primer texu que nos alcontramos ye un de los sitios más tristes nos que tuve nunca: Pozu Funeres. Nesti pozu nel 46 abandonáronse dellos cuerpos de repúblicanos a la so suerte polos facistes, y bien digo a la so suerte, porque nun too foron cadabres, munchos de los homes arroxáronse con vida inda, y los sos gritos oyíense nos pueblos de más abaxo peles nueches. Ye un capítulo bien triste, y que nun se debe escaecer nunca. Valgan estes semeyes d'homenaxe a los que dieron la so vida pola llibertá y pol socialismu nel qu'ellos creían y non el que sofrimos agora.



Pozu Funeres, pon los pelos de punta inda

Encamiento a la xente, a que nun dexe de visitar esti llugar, pol so sentimientu. Ye tar ellí y paeznos escuchar les voces d'eses víctimes y al empar, sentir a lo lloñe, el gran tema de Nuberu col nome d'esti sitiu. Si naide lo sintió nunca, que faigan por ello.

Dende equí poco más nos queda que xubir pocu a pocu, pero con más pendiente hacia'l monte la Triguera. El meyor camín ye'l que nós mesmos, vayamos tomando, ya que dempués de cruzanos cola pista que xube al repetidor de telefonía, preferimos crestear pel cordal hasta topanos col vértice xeodésicu del picu.



Mar de ñubes dende la pista que va hasta'l repetidor

Como suelo dicir siempre, nun hai un sitiu meyor pa xubir qu'otru hasta la cume, caún tien que siguir el so istintu y tener el so xeitu a la hora de facer camín na montaña. Eso si, pal que nun quiera perdese, déxovos el track del gps, pa que la ruta seya lo más prestosa posible.



Vistes na cume del Picu La Triguera colos Picos d'Europa al fondu


La vuelta, ye pol mesmu sitiu, esfrutando de tolos paisaxes que nos amuesa esti cordal, gracies a qu'emerxe nel centru d'Asturies. Que vos preste.