Camudando'l camín

Peña Careses (Siero)

2012-02-10T13:45:00.035+01:00

La Peña Careses ta nel conceyu de Siero, y p'aportar a ella lo meyor ye salir de la Pola Siero pa la carretera que va pa la Vega Sariegu. Nesta carretera siguiremos alantre hasta'l pueblu de Careses onde tomamos un desvíu señaláu pa una casa rural, "Peña Careses".

Con ello, siguiremos les indicaciones per varios cruces hasta la propia casa rural, onde detrás tendremos un caleyu onde dexar el coche ensín molestar. Llueu hai que siguir hasta una casa roxa, pela que pasaremos pel patiu d'ella, pa garrar el camín, que xubirá hasta la peña.

Guapísimes vistes dende esta peña

Esta escuela d'escalada ye mui pocu conocía y alcontramos víes mui prestoses tanto de placa, como desplomáu, con variedá de graos pal desfrute de cada ún. Pel momentu tan solo catamos un par de sectores, teniendo'l seutor de L'Aprendiz d'elles víes llargues de grau IV y l'otru seutor, La Faviola, tien abanicu pente'l V hasta'l 7a, colos que tuvimos trabayando duru.

Seutor de la Faviola

La mayor parte de los díes, tuviemos tranquilamente Paula y yo, acompañándonos casi siempre Vicen, Conchi y Celso. Un pocu gracies a esta escuela, Vicen recibió de regalu de cumple, tol equipu d'escalada y a Conchi y a Celso, nun-yos quedó otra que metése de llenu nesti mundiu tamién. Celso tien 4 añinos y por eso nun sal nes semeyes, pero ya esguila p'arriba que mátase, jeje.

Esguilando en Careses

Otros díes, tuvieron con nós, Silvia y Toni, Gus y Sonia, Pangua,... y tol mundiu-y paeció esta escuela una auténtica ayalga pa los meses iverniegos del añu. Alcordáivos: To prohibíu esguilar pente los meses de Febreru y Xunetu (incluyíos) por nidificación

Vidios (2011)

Semeyes (2011)

6b+ mui bloqueru na Faviola

Pegándome col mio primer 7a

Paula currando nun V+ de la Faviola

Vicen en varies víes de la Faviola

Pangua dándo-y duru

Gus y Sonia apretando

Actualizaciones croquis (Avientu 2011)

Careses (Seutores visitaos)

Croquis modificaos por mi de la escuela d'escalada de Peña Careses sacaos de les páxines Grupu Montaña El Maquis y del blogue El Regodón. Gracies y col so permisu.

Villabre (Tameza) - Caldoveiru - Tórzanu

2012-02-09T18:37:00.017+01:00

8 de Xineru de 2012

Track: Villabre (Tameza) - Caldoveiru - Tórzanu

Domingu magar de reis y ya va siendo hora d'escaecer tol duciayu navidiegu, poro vamos facer una rutina que ya ficiera va dellos años, pero como inda nun rexistraba les mios rutes nin nel blogue nin col gps, había que repetir l'ascensión al Picu Caldoveiru nel conceyu de Yernes y Tameza.

Pa ello, llegaremos a Villabre dende Grau, al cual aportaráse fácilmente pola Y griega dende Xixón, garrando na ronda d'Uviéu la A-63 hasta esti pueblu moscón, onde parámonos a desayunar como ta mandáu. Dende equí tomamos la carretera As-311 pasando pelos pueblos moscones de Llantrales, Cubia, Tabláu, Samiguel y El Llanón hasta llegar a Villabre.

Nel pueblu tamezanu de Villabre (631 ms)

Pasen 2 minutos de les 10 y cuartu la mañana, cuando pente una reciella de perros, somos a mudános de ropa y dimponémonos a salir de la plaza de Villabre, hacia'l barriu de Trillagüerta pa garrar la vega'l ríu Villabre, que siempre per pista, averarános hasta'l antiguu molín del Caleiru.

Saliendo del pueblu pela vega'l ríu Villabre

Esta vegada tamos dándo-y al zapatu los dos Carlos y yo, y ya tamos cola bota mediu embarrada namái entamar a caleyar, por mor de la poca ñeve cayía ya desxelada y de les lluvies de los últimos díes.

Pocu más alantre del Caleiru, vamos abandonar la pista que siguiría'l valle'l Villabre alantre y cruciamos el ríu, pa meténos na guapa viesca d'Aguafontes, pela qu'avanzamos con esfuerzu tanto polo pindiu del tarrén como pola dificultá de siguir la sienda.

Cruciamos el ríu pa xubir per Aguafontes

La verdá, ye que tengo bona alcordanza d'esta ruta que ficiera va más de tres años y magar del pasu pela viesca, tendremos continuidá per una fastera de yerba alto, que con dalguna cotolla qu'otra, fai abegosu siguir el senderu.

Aquella vegada, costónos abondo alcontrar un senderu claru. Esta vegada perdímonos un cachín tamién, pero llueu de xubir un pocu más a fueu, alcontrámoslo unos metros enriba nuesa. El secretu paezme que tará en, namái salir de la viesca, siguir en direición sur un pelín más pa empatar col camín, que fadrá un cambeu total de direición hacia'l norte.

Siguimos ganando altor pola faldón del Caldoveiru

El casu ye, que dende'l pueblu primeru siguimos el ríu hacia'l sur y llueu de metése n'ascensión pela viesca hai qu'alcontrar una sienda a media faldera que llévanos de nuevu al norte. Nello tamos, demientres vemos apaecer el cielu azul penriba d'unes ñubes baxeres blanquecines que nun sabemos si tarán con ganes de metésenos o de colar.

Pelos xelaos praos del Valléu

Siguiremos sienda que, siempre n'ascensu, dirá averándonos al Valléu, valle formáu pente'l picu Cadupo y el propiu Caldoveiru. Pelín enantes de ganar el propiu valle, pasaremos pente guapos exemplares de carrascos, pa dar pasu a un guapu mayáu, el Castil.lu, nel que pastien unos caballos qu'fuxen de nós como si fuéramos del gobiernu del FAC (partíu de Cascos). Como pa non escorrer, jeje.

Con pocu más, el valle sigún va xubiendo d'altor dirá zarrándose nuna canal que dexarános nun guapu llugar, como son les llagunes de Trescadupo. Llagunes que supongo naturales, pero como la mayoría de les d'Asturies, foron remocicaes col envís de nun perder l'augua y ser usaes tol añu polos ganaderos. Más fees pero supóngoles más práutiques, aspero.

Nes Llagunes de Trescadupo

Nesti llugar, vamos echar un triagu d'augua que llevamos hora y media caleyando y entamaremos l'ascensión final al Caldoveiru. Nun tien mayor dificultá que superar dellos berezos y carrascos per onde meyor veamos.

Ascendemos pela cara norte del Caldoveiru

Nel nuesu casu, al ser cara norte, la yerba que pisamos ta xelada dafechu, teniendo un pocu más de cuidáu de lo normal, pero en pocu más de venti minutinos travesamos la parte de viesca pa superar a lo cabero, la parte de caliza hasta'l propiu cumal del Picu Caldoveiru.

Nel cumal del Picu Caldoveiru (1354 ms)

Préstame poner una semeya d'aquella vegada, porque anque solo fueren tres años paezme munchísimu tiempu dende aquella ascensión y esta. Sirva inclusu, pa da-y un abrazu dende equí a Pilar y Diego que tan encantaos col so fíu Nel. Esperemos velo pel monte con nós, cuando teamos un pelín más mayucos qu'agora.

Guapu mar de ñubes en toles direiciones

Dos hores clavaes al Caldoveiru llevamos, poro unos minutinos de descansu, sacando semeyes en toles direiciones, va ser el tiempu que tardemos en baxar pola fastera oriental hacia'l valle de la Tambaína.

Primeru tocarános baxar l'estratu calizu del cumal, pa pasar pol vexetal de prau y beriza, travesar dempués una viesca de carrascu y a la fin pisaremos esti valle col llagu de la Tambaína, dende'l que ya, tamos en tierra desconocía.

Baxamos hacia'l valle de la Tambaína

Nel intre, tamos no que podía nomase la gueta del Picu Tórzanu. Se que ta per ehí, que ye la cuarta cota de Proaza y que fuí a ponelo nel gps en varios llugares de la redolada la Veiga'l Tórzanu. Menos mal que cuento cola paciencia de Carlos y Canta, que solo entrugaben de xemes en cuando: ye esti??, cuando llegamos??, agora sí, non??, jajaja

Empobinámonos hacia'l Tórzanu

La ruta que ficimos foi la siguiente: de los praos de la Tambaína, arrodiaremos pela mandrecha'l picu d'enriba de la mesma llaguna, dexando esta cota de 1289 ms pa prau, por ser más baxa que les siguientes y pertenecer a Teberga nesti casu.

Aportaremos per un tarrén calizu típicu, sortiando afilaes peñes per pasos de yerba, hasta un colláu que pasaría a la Veiga'l Tórzanu si baxásemos al norte pero xubimos al oriente pasín a pasu hasta'l puntu más altu de 1333 ms d'altor.

Llagu Foslayegua con L'Aramo detrás

Dende equí, vemos el guapu llaguín de Foslayegua y una vista prestosísima del cordal de L'Aramo. A esti primer picu, seguirá-y otru al qu'aportamos dempués d'un pequeñu descensu dexando siempre a la nuesa esquierda'l llaguín y la veiga. Esti segundu picu tien 1334 ms y va dexanos a les clares que los picos más altos tan pal otru llau de la veiga, poro toca siguir arrodiandola nel sen contrariu a les aguyes del reló.

La paciencia de los collacios, diba amenorgándose poquín a pocu, ya que'l frikismu montañeru tien ciertes cotes y lo mio ye mui gordu, asína qu'intenté nun dá-yos más razones pa mandáme a tomar pol culu y díxe-yos que diba yo solu, si queríen, a pol siguiente anque suponía que nun diba ser esi tampocu.

Ascendiendo a delles cotes de la Veiga'l Tórzanu

Finalmente, taba prestándo-yos el día un montón, asína qu'acompañáronme, per un tarrén más sele, que'l que sofrimos pente los dos picos anteriores y aportamos arrodiando dalgún foyu a los 1347 ms del que munchos mapes ponen como Picu Tórzanu.

Una vegada nel picu, encumáu por una montenera piedres, vimos cláramente que'l siguiente nel redondu que tábemos faciendo sola veiga, paecía ser el más altu. Asína que, tiramos hasta él, baxando a un valle que baxa al Puertu Banduxu, y tirarémos-y con facilidá, anque con güeyu qu'hai una grieta enorme en plena falda del picu y nun se ve nin la fondura que tien.

En total, dende la veiga la Tambaína, llevamos una hora a la gueta d'esti últimu y más altu cumal de 1351 ms que ta coronáu per un palu y del qu'alcontramos el típicu carrete, a mou de buzón, col nome de Tórzanu.

Finalmente alcontramos el Picu Tórzanu (1351 ms)

Realmente, nel intre, tres coyones nós importaba si yera esti o l'anterior, ya que lo que teníemos en mente, ye xintar el bocata como si nos fuera la vida nello y esfrutar d'un día de vistes increyibles, nel que solín calecía lo xustu p'apetecer echar un pigacín en toa regla.

A posteriori, casi nun tengo nin mediu claru cual de los dos ye'l Tórzanu, ya qu'esti caberu raspia la llende de milagru y hai mapes que pon l'anterior como Tórzanu tando enteru en Proaza, pero esti tien 4 ms más d'altor, lo que me ye esáutamente igual. Ta fechu y voi quedame con esti últimu, anque l'anterior tien meyores vistes pal oriente.

Baxamos hacia esta veiga con cabaña circular

En fin, magar del descansu, vamos baxar hacia una braña con un chozu circular que vemos a lo baxero'l picu. Ellí, fadremos una semeyina con tan guapa construcción y dexaremos la direición que nos devolvería al Caldoveiru pa xubir hacia l'Altu Santiagu (1275 ms) empobinándonos al norte.

Pasamos pol Altu Santiagu baxando hacia'l Puertu Banduxu

El camín que vamos garrar ye'l que vendría dende la veiga la Tambaína pasando pol Altu Santiagu y baxaría al puertu Banduxu tamién, pero nós, magar de baxar dalgo más de cien metros d'altor hasta una viesca, vamos meténos a la manzorga pa ganar un pasu, pente'l picu Cadupo y el picu La Barrera que nos dexe, nuna última xubida, nun colláu de 1227 ms con vistes a les poblaciones de Tameza: Villabre y Villuarrí.

Pasamos pente'l Picu Cadupo y la Barrera

Hasta equí, llevamos casi 5 hores y nel intre, camentamos que lo que nos puede quedar seya relaxáu y sele pa les pates. Sólo tengo una dulda nel enllaz pente dos caminos pero tando nun terrenu de praos nun m'esmolez enforma.

Pena de mente humana, que boborolu pue llegar a ser ún. La primer parte de la baxada vamos facela per una sienduca embarrada pela que báxase perbien hasta qu'aportamos a una fonte con bebederu pal ganáu.

Baxaremos del colláu per canalizu y per pindios praos

Equí vemos más menos, que la sienda siguiría más al norte, averándose a la braña de Forcadas Viechas onde ya baxaría un camín hacia'l pueblu de Villuarrí. Ehí ye, onde tengo les duldes, pero nun tenemos nin qu'aclarales ya que vemos pue baxase ensín desviase per una canalina de yerba.

Así lo facemos y baxamos la canal yerbosa con curiáu de nun resbariar, ya que sigue cola xelada de la nueche anterior, y aportamos hasta unos "praos blandinos", nos que tenemos que dir sortiando les mates d'escayos, hasta dar con una sienda que llévanos a una filera d'árboles que dan amuesa de que tamos nel camín correutu, que venía de Forcadas Viechas.

Na Bobia ganamos los embarraos caminos

Nun foi pa tanto non??? Pues ye verdá, hasta equí bien, pero agora nel camín ye onde entamaron los problemes. Facía tiempu, que nun topábemos un camín tan perdíu, embarráu y cerráu en munchos llugares. Tanto, que perder la sienda foi'l menú que tuviemos durante tola baxada.

Ciertamente, estes coses son les que faen baxar la moral y desesperar un pocu. Menos mal, que cuando nun suelta dalgún una chancia, suéltala otru y asína vas pasín a pasu faciendo camín. Dicir, que perdí la cuenta, de les vegaes qu'agachámonos pa pasar los ablanos que cruciaben el camín de llau a llau, o los escayos que t'enganchen pa que nun puedas siguir,... un horror.

Finamos per una riega hasta aportar a una pista formigonada

Dende que, sigún el GPS, topámonos col camín, tardámos en facer 1,4 kms una hora esáuta y pa finar l'aventura del too, xustu nes cercaníes del pueblu, perdimos el camín una vegada más, y acabamos baxando per una riega seca, teniendo que gatiar pembaxu d'un tueru d'un árbol valtiáu, enantes d'aportar a una pista de formigón.

Pasando pel pueblu de Villuarrí

Nel nuesu caleyar pelos praos perdíos de Villuarrí, pasamos per llugares con nomes tan guapos como La Bobia o El Duernu, una pena que nun tea'l llugar como debiere y tean perdiéndose tolos caleyos, pola broza que ta faciéndose dueña y señora d'Asturies.

Nel pasu por Villuarrí, entainamos el pasu, ya que milenta perros salieron a saludar y un mastín pergrande, anduvo convidándonos a salir del pueblu. Ante la posibilidá de que m'arrancase d'un mordiscu media ñalga de la que-y daba la espalda salimos d'ellí cagando plomu, jeje.

Caberos pasos hasta tornar a Villabre

Los siguientes pasos seríen per carretera en descensu hasta la ponte que crucia'l ríu Villabre, onde tornaríemos a xubir un pelín, pa entrar na capital del conceyu de Yernes y Tameza, Villabre. Na cual, pal nuesu pesar, nun fuímos alcontrar un chigre onde tomar una cerveza reparadora. Nun solo los praos y caminos tan perdiéndose, los pueblos van al desaniciu, seyan capital de conceyu o non.

En resumen, ruta guapa anque abegosa que pue simplificase sabiendo a onde te dirixes esáutamente, jeje y que llevónos un total de 6 hores y 40 minutos, nos que percorrimos 13 kms y sofrimos con un desnivel positivu acumuláu de 1165 ms.

Camudando'l Camín en Villabre (Tameza)

Nesti guapu día, ficimos les siguientes cotes: Picu Caldoveiru (1354 ms) segunda cota de Yernes y Tameza, vértice xeodésicu y monte prestosu astur y tamién el Picu Tórzanu (1351 ms) cuarta cota de Proaza

Ver progresos en: Retos montañeros

El Beyu (Caravia) - Cordal del Sueve - Altu La Llama (Piloña)

2012-02-03T18:40:00.002+01:00

29 d'Avientu de 2011

Track: El Beyu (Caravia) - Cordal del Sueve - Altu La Llama (Piloña)

A pocos díes del fin d'añu llantámonos nuna d'eses travesíes de cordales costeros que tanto préstame facer nesta dómina del añu, y como non, que cordal costeru hai más míticu que'l Sueve, pues nengún.

Pa ello, vamos xuntános Raúl, que nun pierde oportunidá si ye la ruta pol Sueve, Fernan que venía con ganes de pateada fina y yo. Nesti casu, l'otru interesáu yera Pangua, pero perdióse la ruta por mor d'una mítica cena de Felpeyu con Llan de Cubel, qu'al final paez ser que nun fue tala.

Llueu de salir bien ceo de Xixón, Rául y yo garramos l'autovía'l Cantábricu hasta la salida de la gasolinera de Caravia onde xuntámonos con Fernan pa desayunar. El día ta rarucu y tien pinta de poder tener mil y una posibilidaes meteorolóxiques.

Semeya d'entamu n'El Beyu (195 ms)

Tornaremos a los coches y vamos tomar la siguiente salida a Colunga col envís de dexar ún de los coches nel Altu la Llama, ya nel conceyu de Piloña. La travesía va ser llarga y nun lo va ser menos en coche tampocu ya que dempués de travesar el pueblu de Colunga garraremos la As-258 pasando pelos pueblos colungueses de La Riera, Agüera Baxu, Agüera Riba, El Peñéu, Lliberdón, Corrales y al fin cruciáremos a Piloña, pa dexar la furgo de Fernan nel Altu La Llama.

Y agora que? Pues agora, metémonos otra soba fina de coche hacia la parte norte del Sueve. Al aportar a Lliberdón, garramos la Cl-2 que durante un millón de curves que pasen polos pueblos de Raicéu, L'Esllabayu, Los Campones, La Era, La Venta y Carrandi, vamos meténos nun crucie a la mandrecha a la As-260 qu'empobínase a L'Altu'l Fitu, pasando por Gobiendes, Lloroñi pa cruciar la llende a Caravia y dexar n'El Beyu, el coche a la esquierda de la carretera, onde esiste una casa rural xustu enfrente.

Primeros pasos d'averamientu a la Viescona

La verdá ye que fízose pesáu enforma esti trayeutu en coche, pero ye dafechu necesariu pa facer esta integral del Sueve, qu'entamaremos a les 9 de la mañana en puntu, caleyando pela pista que pasando pol Campu'l Beyu y pol Tendeyón dexarános nel esbarrumbáu molín de la riega La Toya.

Hai que dicir qu'a nós, llevónos más tiempu del requeríu aportar hasta l'asitiamientu d'esti molín, ya que métimonos ceo na viesca y les siendes nun son nidies, xubiendo y baxando pela fastera occidental de la riega nun tarrén mui malu, amás de que tola parte baxa de la riega ye un ocalital ensín mayor interés.

Parte más estrecha del senderu pela Riega la Toya

D'otra miente, a partir del nomáu molín vamos alcontrános col fayéu más baxo n'altor d'Asturies ya que los primeros exemplares podremos agüeyalos a los 300 ms raspiaos, llevándonos esta primer parte de la viesca, per llugares con un encantu máxicu onde'l mugor de la humedá de la Toya, ocúpase de tapecer árboles, peñes y cualesquier muria.

Dempués d'esta primera parte de la Viescona qu'a su pasu pola Estrencha va encoxanada a la vera de la Toya, abandonaremos esta riega, pa meténos nuna fastera más amplia na que les guapísimes fayes ocupen tol espaciu abriéndose'l valle hasta aportar al Prau Perfeches.

Abriéndose'l fayéu nel camín al Prau Perfeches

Nuna hora aproximáu, llegaríemos al primer descansu de la ruta nesti guapu prau, dende'l que vemos cual sería la ruta normal al Pienzu siguiendo'l valle hasta les cabañes del Bustacu y onde bebemos un pocu d'augua ya que la humedá foi tan fuerte na Viescona que casi nun mos alcordamos d'otra vegada onde'l nuesu cuerpu sudara tanto.

Darréu, vamos pasar a la parte menos agradecida de la ruta, ya que tendremos que dexar atrás esti práu pa meténos na viesca La Peña, que como'l so nome amuesa, tendrá de dexános enriba la peña, pero pa ello tendremos que travesar un tramu de viesca ensín senderu, un tramu de viesca y peña, un tramu de cotolla y peña y a la fin, tocaremos la caliza más llimpia con yerba al entrar nuna canal que finará pente'l Picu la Govieta y el Picu Sellón.

Duru y abegosu ascensu hacia'l cordal del Sueve

L'exemplu perfectu de la dureza d'esti tarrén ye que dende'l Prau Perfeches (570 ms) hasta'l Picu La Govieta de 1012 ms superamos nuna hora unos 450 ms d'altor, ensín una sienda clara y buscándonos la vida lo meyor que podamos.

Como diximos enantes la parte final será una canal que fácilmente nos dexará primeru nel Picu La Govieta que ta a la mandrecha y dende'l cual tendremos unes ablucantes vistes de la costa de los conceyos de Colunga y Caravia.

Vistes dende'l Picu La Govieta (1012 ms)

Como ye vezu, paeciónos adecuáu xintar dalgo pa garrar fuercies y el llugar yera inmeyorable, asína que dempués d'ello dexámos atrás la Govieta p'averanos nun segundu al Sellón (1022 ms), que tenemos a la esquierda de la canal de xubida y que fai la llínea de llende pente Colunga y Parres.

Estes coses de la montaña y les llendes de los conceyos, son dafechu rares, porque no que llevamos de ruta: entamamos en Caravia, a metá de la Viescona entramos en Parres y tuvimos pela llende de Colunga y Parres durante los pasos de la Govieta al Sellón, pa meténos del tou en Colunga demientres ascendemos al cumal del Cuetu Les Duernes de 1055 ms.

Tramu d'ascensu dende'l Cuetu les Duernes al Pienzu

Pasaes les dos hores y media de ruta, dexaremos atrás les antenes del Cuetu les Duernes, pa empobinanos per praos cenciellos pero pindios hacia la mayor cota del día y ún de los montes más visitaos d'Asturies, el Picu Pienzu.

Esta parte será la más cómoda de tola ruta y prestarános pola vida caleyar pela blandina yerba, anque l'esfuerzu que llevamos en total, faínos decidir que'l Pienzu sedrá otru bon sitiu pa descansar y pa mudanos de camiseta, ya que ta dafechu empapada y enriba tira un airín friu que mueve les ñubes más apriesa de lo que nos prestaría.

Picu Pienzu (1156 ms)

3 hores d'andar dános más que razones pa descansar venti minutinos nos qu'esfrutaremos de la compaña de dellos montañeros veteranos que, demientres xintamos dalgo más de chocolate y frutos secos, comparten con nós una guapa conversación d'alcordances montañeres d'antaño.

Percorríu por facer na otra metá del Sueve

Con pocu más, ponémonos a caleyar hacia la fastera sur del Sueve, dafechu más complexa y caótica que la norteña. Solo con echar una güeyada de la que vamos descendiendo del Pienzu, ya topámonos con toles cotes que me queden por facer a la gueta de les másimes cumes del Sueve y vemos que tienen pente caúna un tarrén calizu casi llaberínticu.

Tampoco-y damos muncha importancia y a bon pasu, metémonos nuna zona de foyos nomada les Corripies, coronáu a la fin, pol Picu Les Corripies, qu'a lo postreru sería ún cumal desconocíu en munchos mapes pero d'importancia dientro del cordal.

De sutrucu métese la ñube y entama a ñevar

Más menos nel intre, de sutrucu entámanos a trapiar al metése una ñubona blanquecina y con ello pasamos d'una humedá que fízonos sudar enforma, a tener qu'abriganos por mor d'un vientín fríu qu'amestáu a la ñieve, nun ye mui agradable.

De primeres, casi que prestónos, pero de la que tamos dándo-y preste al ascensu a la segunda cota del Sueve, el picu Miruenu, va facióndose cada vegada más densa la ñevada, teniendo que tar bien atentos a per onde nos metémos, ya qu'un resbaríu na caliza sumáu a lo desigual del tarrén, pue ser un fostia importante.

Nel Picu Miruenu (1136 ms)

40 minutazos llévanos esti tramu pente'l Pienzu y el Miruenu, y metíos enmediu la ñebla y nel conceyu de Parres ponémonos a baxar hacia l'occidente col envís de ganar la llende con Colunga, que ya dexáramos nel Picu Les Corripies.

Baxando hacia la Peñalichar

Ta frío y la ñeve va bona que dexó de facer gracia, poro tirámonos p'abaxo lo más aína que podemos, pasando per otru tramín de fileres de caliza y pequeños mayaos nomáu los Baxos. Diremos sortiándolos, hasta topános con una fonda canal qu'arrodiamos un pelín pela manzorga, hasta ponénos n'ascensión final a la Peñalichar de 1053 ms.

Pente la ñube na Peñalichar (1053 ms)

Nun vemos res, asína que tiramos en direición sur, hacia la prósima cota, de la que tan solo sepártanos un colláin y menos de diez minutos, daremos preste al Picu Fontaniella o Fontanielles (1060 ms), dependiendo de los mapes nos que restolemos.

Cortu tramín hacia'l Picu Fontaniella

A la fín, esta cota va dános el meyor agasayu que podíemos recibir, l'apertura d'un claru, y ye que llevamos un par d'hores metíos en dalgo tan típicu del Sueve como son les ñubes baxeres pegaes nel cordal.

Picu Fontaniella (1060 ms)

Poro, préstanos poder ver el camín que llevamos percorríu, les cotes que ficimos y sobretóu la costa asturiana dende esti cordal. Paez increyíble, ver la mar y a la mesma vegada que te tea ñevando dende un llugar tan montañosu.

Acolumbramos un pocu lo fechu y lo que queda por facer

Anque paeza que ya ficímos tol llabor, aún quédanos un ratín per caleyar hasta la pista que tien de devolvenos a la furgo de Fernan. Amás son casi les dos 2 y tenemos fame abondo, poro tirámonos abaxo del Fontaniella y viéneme a la tiesta que pudiera ser interesante xubir la siguiente cota, La Espina Barbú.

El por qué??, pues simplemente porque ye un picu d'esos que pudiera nomase tres conceyos como tantos qu'hai n'Asturies. Nesti casu los 1042 ms de la Espina Barbú, son el finxu pente Colunga, Parres y Piloña y diónos de pasu un ascensu que pusu a preba les fuercies y la finura muscular de les nueses pates.

Empobinándonos a la Espina Barbú (1042 ms)

Baxaremos d'esti guapu picu, ya col cielu casi azulín y cola esperanza de que Llorienzu seya a calecenos un ratín más no que queda de día, cuando topámonos con una bona reciella d'asturcones dándonos alcordanza de que tamos bien cerquina del Mayáu d'Espineres, onde cada añu cellébrase la folixa L'Asturcón.

Cola semeya nel maxín de los antiguos astures cortándo-yos los gadeyos a los asturcones, empéñome inda en non baxar a Espineres, sinon que preferímos siguir xubiendo pol Altu Palomeros, col envís de facer cumal nel caberu picu qu'allenda Parres y Piloña, el Maladín de 986 ms.

Una ascensión más al Picu Maladín (986 ms)

D'esti cumal ya sí, con más de 5 hores y media de ruta, tirámonos a güevu hacia la parte más occidental d'Espineres, onde alcontramos un llugarín onde pega'l solín pa xintar el bocata y descansar unos minutinos mirando tan guapu mayáu.

Baxada al fín hacia'l mayáu d'Espineres

Col bocata nel cuerpu y un tastu increyible a rutón, baxamos hacia la Collá Oviñes, pa meténos de llenu na pista que xube a Espineres y que dempués de tantu tiempu de ruta, faíse hasta prestosa baxar, casi saboriando les cerveces que tenemos intención de tomar.

Pasiando tranquilamente pela pista hacia L'Altu la Llama

Tres cuartos d'hora tardaremos n'aportar al Altu La Llama, anque nun se nos fizo para nada pesada esta pista que pasa por guapos collaos de yerba como Llanuxintar y que tien en tou momentu presidiendo al picu Maladín.

Semeya de final de ruta nel Altu La Llama (418 ms)

En resumen, la integral del Sueve ye una auténtica maravilla de travesía que durante 7 hores va facénos caleyar unos 15 kms y que dependiendo de los distintos cumales que querramos conocer podríemos tener unos 1440 ms d'ascensión acumulada como foi nel nuesu casu.

Ya nel Altu la Llama, namái quedónos tomar un quintu cerveza rápidu nel chigre y baxar hasta Caravia a pol mio coche. Dende ellí, camudaos de ropa, dir hasta'l pueblu de Colunga a tomar otru refrixeriu yera más que necesariu y xustu tamién.

Camudando'l Camín nel Sueve

Finalmente dempués de descartar delles cotes más que ficimos pel camín les más importantes son:

Picu Pienzu (1156 ms) primer cota de Colunga y Parres, vértice xeodésicu y monte prestosu astur
Picu Miruenu (1136 ms) segunda cota de Parres
Picu Les Corripies (1107 ms) segunda cota de Colunga y cuarta de Parres
Picu Fontaniella (1060 ms) tercer cota de Colunga
Cuetu Les Duernes (1055 ms) cuarta cota de Colunga

Ver progresos en: Retos montañeros

El Puertu (Somiedu) - Pena Salgada

2012-01-19T18:37:00.002+01:00

26 d'Avientu de 2011

Track: El Puertu (Somiedu) - Pena Salgada

Les vacaciones y los fines de selmana d'un montañeru casi nunca dan la posibilidá de descansar, de nun madrugar o de simplemente quedáse na cama. A vegaes, suelme pasar qu'intento alcordame de cuanto fai que nun duermu una mañana hasta les mil.

Esto ye así y nos díes que suelo garrar nos finales d'añu, siempre cai ensín remediu dalguna ruta que m'apetez. Poro, un llunes llevantándome a les 7 la mañana tando de vacaciones yera dalgo normal dafechu y casi prestosu si voi viaxar una vegada más hasta Somiedu.

Pangua que nunca falla y Pepín, collaciu del mio hermanu que tien ganes de tornar a l'actividá montañera dempués d'una lesión, serán los que m'acompañen. Partimos de Xixón sobre les 7 y media la mañana, y garramos l'autovía "Y" en direición Uviéu pa siguir dempués en direición Grau pola As-63, hasta la salida de Cangas del Narcea. Equí tomaremos la As-15, travesando parte del conceyu de Salas y entraremos nel conceyu de Miranda, siguiendo pola As-227 hasta l'entamu del conceyu de Somiedu, Aguamestas.

N'El Puertu Somiedu col Mocosu al fondu (1484 ms)

Dende Auguasmestas pasaremos pelos pueblos de Xadriz, La Riera, Recueva, Castru y a la fin pararemos na capital, La Pola Somiedu, onde casi nun alcontramos llugar abiertu pa poder desayunar sacante d'un hotel grandulón que ta cerca de la salida hacia'l Val.le.

Magar del desayunu, tocarános siguir sufriendo (al menos a mi que voi pilotando) per carreteres xelaes empobinándonos hacia'l Puertu. Nun lo dixe enantes, pero tamos nun d'esos díes que'l fríu ye intensu y en tol viaxe, inda nun algamamos un grau positivu en tol camín.

Aportaremos a El Puertu (1484 ms), magar de pasar pelos pueblos de Gúa, Caunéu y muncho más enriba poles cercaníes de la Peral, teniendo al salir del coche una sensación d'inversión térmica mui prestosa y mui animosa de cara a la ruta.

Primeros pasos per pista hasta la Corrá

Tamos en Somiedu, conceyu nel que nos últimos años, fuimos a esfrutar d'unos paisaxes y rutes inigualables, poro anque la ruta que tengo en mente nun seya tan ambiciosa como otres que me vendrán a la tiesta sigún voi dando zapatu, de xuru que quedarame n'alcordanza como ye vezu.

Ensín más, partimos d'El Puertu per una pista que sal a la esquierda d'una casa, xusto onde dexamos el coche. Esta pista ye l'entamu d'un senderu, marcáu con cartelu, que llega hasta'l pueblu del Val.le y nós siguirémosla pasando pola Corrá y en la Machada Ordial, vamos separtános pa xubir en direición a L'Altu Putracón.

Ascendiendo hacia L'Altu Putracón

Dende'l mesmu puertu, vamos dir teniendo vistes de cotes tan guapes como la Penouta o el Mocosu, pero dempués de xubir con tola tranquilidá hacia esti altu, que fai colláu pente la Encarralina y el propiu picu del Putracón, ye cuando vamos ver al otru llau del puertu cumales como'l Cornón o el Cogol.lu Cebol.léu que tan bones alcordances nos traen.

Vistes dende'l colláu de la Encarralina (1814 ms)

Nel intre, ta siendo una ruta comodísima, na que vamos esfrutando d'una charra peranimosa y nun sufrimos muncho nel ascensu sacante quiciás de la parte final onde empínase dafechu'l tarrén, anque les vistes que ganamos faen escaecer cualquier esfuerzu.

Llevamos dalgo más de 45 minutinos caleyando y agora tócanos baxar un pelín, malpenes unos 30 ms d'altor, a unos foyos que darán pasu al ascensu final al Putracón de 1905 ms. Dende esti cumal, les vistes siguen abriéndose hacia tolos senes y esfrutaremos tanto de los val.les, como d'altos picos, como de brañes como Mumián a lo lloñe... tou un espeutáculu.

Trincheres nel camín hacia la Pena Salgada

Darréu, tendremos un sele caleyar qu'a la vera d'una llínea entera de trincheres, nos empobinará hasta'l nuesu gran oxetivu del día, La Pena Salgada. Namái que nuna hora más, dende qu'aportáremos al colláu de la Encarralina, tamos nos 1974 ms de La Salgada, a la qu'averámonos per tola llínea de crestéu ensín mayor esfuerzu y con dellos descansos pa esfrutar d'un día tan guapu, sacando semeyes ensín parar.

Ablucantes vistes dende'l cumal de Pena Salgada (1974 ms)

Equí, tendremos unes de les meyores vistes de Somiedu, amestando a les occidentales hacia'l Cornón, les orientales hacia la Pena L.lana, Pena Orniz y tol valle del ríu Val.le. Tamos completamente ablucaos col día que tamos teniendo, qu'a pesar del fríu qu'hai nos baxos, nos altores nun se pue tar más agusto, dándonos ganes de continuar ruta, a pesar de facer el picu cimeru de la nuesa ruta.

Baxando de la Salgada hacia la Pena Valdecuélabre (1925 ms)

Nun son les 12 la mañana, poro menos mal que siempre guárdome una carta na manga y preparé dalgo más a facer, asína que vamos abandonar la xierra del Rebezu, la cual tábemos siguiendo dende l'entamu y vamos baxar pela cara norte de La Salgada hacia la Bobia'l Rebezu (1868 ms).

La baxada nun supón muncha dificultá, tando bien aína nel colláu nomáu anteriormente, qu'amuésanos una cara bien guapa de La Salgada, la norte, la cúal forma un corte bien prestosu continuándose nun crestéu bien llargu hacia La Pena'l Rebezu, primer cota oriental de tola xierra.

Pena L.lana y el val.le de la Salgada

El nuesu prósimu destín ye'l picu Valdecuélabre, pero enantes nun podemos dexar de mirar pal guapu Val.le La Salgada, encaxonáu pente'l marabayu de cumes d'esta fastera somedana, como son les de la xerra'l Rebezu, la Pena L.lana y la llínea que faen el Picu Valdecúelabre y la pena La Franca, más al oriente.

Asína que, xubimos a los 1925 ms del Valdecúelabre y magar del cumal, pasamos a baxar de nuevu un pelín hasta la Bobia La Franca, onde tornamos a xubir esta vegada hasta la pena que fadrános de llar onde xintar el bocata y descansar un bon ratu, La Franca de 1924 ms.

Ascensión a la Pena La Franca (1924 ms)

Agora sí, agora tamos col tastu a trabayu bien fechu, a ruta completa, guapa y prestosa dafechu. Cola Salgada, paez ser que quedábamos un pelín cortos pa un viaxe tan llargu dende Xixón, asína qu'empatá-y estos dos cumales yera lo que tábemos naguando.

Y nun solo ye xubir por xubir a estes peñes, sinon que La Franca, xustamente amestábanos a la ruta dalgo más o lo que ye meyor, dábanos el meyor llugar onde facer un descansu con un paisaxe quiciás más guapu que'l de la propia Salgada.

Paisaxe increyible pa tolos llaos dende la Franca

Y ye que la Franca, apórtanos unes vistes ablucantes del Val.le que tan bones alcordances me trae a la tiesta. Toi sentáu y miro tola llargura del Val.le y alcuérdome de la ruta a los Albos ya inclusu soi a velos y tamién alcuérdome de la de Pena Orniz y tamién soi a vela, y per detrás apaez la Penaubina, que paez tan lloñe na memoria.

Tamién apaez, cumales que tengo por facer como Los Bígaros, Peña Michu, Peña Prieta o la mesma Pena L.lana, que tengo a tiru piedra y por embargu, güei nun ye l'oxetivu y tendrá que quedar pa otra. Ye lo bueno de la montaña, siempre va tar ehí, ya-y daré preste otru día.

Baxando de La Franca al val.le de la Salgada

Venticincu minutos vamos tar relaxaos nel cumal de la Franca tomando'l sol y con una temperatura bonísima, pero sabemos que si marcha'l sol la xelada llegará de sutrucu y nun paga la pena quedáse muncho más pa finar la ruta con fríu.

Asína que garramos l'arista sureste de la Franca y vamos baxar ensín priesa, siempre a la gueta de la meyor sienda, hasta baxar un bon desnivel que pondrános en plenu val.le de la Salgada (1680 ms) onde alcontrámonos con dellos corros y un chozu.

Nel val.le de la Salgada y na xelada Vega'l Chozu

Nesti val.le vamos comprobar ún de les coses más prestoses del iviernu y nun ye otra cosa que dempués de pasar un día asoleyando, namái tenemos que pasar la llende del sol, pa agüeyar como una fastera a la solombra pue caltener les mesmes temperatures xelaes de la nueche.

Foi travesar la cabera estribación del Valdecuélabre y metíendonos na Vega'l Chozu pudimos esfrutar d'un llagu xeláu y de la riega de fuente Fría xelada por completu. Ye dicir, llevamos tol día en camiseta sofriendo un calor fuerte y agora tamos teniendo curiáu cola escasa ñeve que vimos en tol día, ya que ye xelu puru y hai que dir con curiáu pa nun resbariar.

La mole de la Franca dende la xubida al col.láu Muñón

Coses del iviernu,... ye más coses d'un iviernu raru, que fai que de tolos cumales de Somiedu, tan solo'l Cornón paeza tener una capina curiosa de ñeve. En fin, dexamos atrás estes precioses y poco transitaes vegues, nes que los rebezos nos achisben dende los altores casi con curiosidá y vamos dir xubiendo ensín pisar demasiáu les xelaes siendes hasta'l colláu Muñón.

Sigún vamos ganando altor de nuevu, vamos quitándo-y esi respetu tanto al Picu Muñón que tien un toque a lo Penouta y tamién a la cara norte de la L.lana, los cuales vamos viendo más accesibles que dende lo fonderu del valle.

Xubida del Muñón a la Pena'l Rebezu cola muria de la L.lana detrás

Son casi les 2 y media de la tarde y tamos nel colláu Muñón a 1830 ms, poro llevamos ya dalgo más de 4 hores de ruta en total. Dende equí, a la prósima cume de la Pena'l Rebezu malpenes hai un cuartín d'hora, asína que vamos facer l'últimu esfuerzu y nun dexar esta cume, que da nome a tola xierra, virxen.

Pangua nun quier nin tocar tarrén castellanu asína que tira pela parte más pindia y caliza, demientres que Pepín y yo arrodiamos un pelín, pa garrar una ascensión más cenciella que nos dexe finalmente nos 1912 ms d'esta guapa peña, sorprendiéndonos les bones caídes sola Vega'l Chozu que tien.

Baxamos hacia'l col.láu Putracón cola Salgada presente inda

Darréu, vamos ya dexar esta xierra, que si la siguiésemos dexaríenos de nuevu na Salgada y baxaremos un pelín hasta alcontrános cola sienda que va nesti sen, del pueblu del Val.le hasta'l Puertu de Somiedu.

Ye facilona de siguir y con pocu más qu'apartar dalgún escobón xigantescu va facénos pasar pel colláu del Putracón y dempués baxaremos per una especie de canal amplia, hasta aportar a un mayáu con corra, onde a lo postreru xuntarémonos cola otra canal que baxa del colláu pente la Encarralina y el Putracón, nel que tuviéramos fai unes bones hores.

Dende equí baxaremos ya pelos mesmos praos, cruciando les mesmes riegues y garrando la mesma pista que dende la Corrá va dexános n'El Puertu a les 4 menos venti de la tarde, xustamente 5 hores y 25 minutinos dende que saliéremos pela mañana.

Sele descensu hasta'l Puertu

En resumen, ruta guapísima, circular y non demasiáu llarga nin dura, na que fadremos unos cuantos perguapos cumales de Somiedu a lo llargu de 10,6 kms nos que superamos un desnivel acumuláu de 865 ms d'altor.

Como conseyu, dicir que na dómina ivernal ye perfeuta poles hores pero con ñeve munchu curiáu na baxada norteña de la Salgada hacia Valdecuélabre y lo mesmu pa la xubida al colláu Muñón, porque podríen facer falta los crampones. En branu, con más hores de lluz, podría empatase nun bon esfuerzu con xubir a la Pena L.lana con agasayu estra.

Dempués d'un día nel que quemamos y too de la soleyera que garramos lo meyor yera una cerveza bien fría na Pola y vuelta pa Xixón.

Ta la prósima...

Camudando'l Camín na Pena Salgada de Somiedu

Nesta guapísima ruta somedana ficimos: La Pena Salgada (1974 ms) que ye monte prestosu astur

Ver progresos en: Retos montañeros

Lleiguarda (Miranda) - Picu Couríu

2012-01-16T18:52:00.001+01:00

18 d'Avientu de 2011

Track: Lleiguarda (Miranda) - Picu Couríu

Si nun m'alcuerdo mal, esta ruta tendría que ser de les de ñeve abondo pola fastera d'Ayer o al menos eso yera lo que teníemos programáu pa esti día. Pero, ya se sabe como suelen furrular les coses y cuando xúntense les persones y el tiempu, les coses siempre son imprevisibles.

Per un llau, la falta allarmante de ñeve que tamos sofriendo esti añu, sumáu al cansanciu provocáu pola xuntanza y pel otru lo averáu de la dómina navidiega, fizo que quedásemos pa dir de ruta tan solo Pangua y yo.

Ya decidiéramos nun dir a la ruta programada n'Ayer ya que pertenecía a Carlos y nun podía venir, asína que preparo dalgo pa ver si tachamos delles cotes másimes de Tinéu, algamando una circular bien prestosa.

Pueblu de Lleiguarda (386 ms)

A les 11 de la nueche ya metíu nel sobre y con too preparáu, llámame Pangua diciéndome que nun va poder dir a la ruta, porque tien una xinta familiar n'Uviéu. Dellos cagamientos dempués y dalgún vistazu rápidu de llibros montañeros, pónenos na pista d'una ascensión corta al Picu Couríu nel conceyu de Miranda.

8 hores dempués partíamos de Xixón sobre les 8 la mañana garrando l'autovía "Y" en direición Uviéu y siguimos dempués en direición Grau pola As-63, hasta la salida de Cangas del Narcea. Dempués tomamos la As-15, pasando pelos pueblos de Salas de Bárzana, Santiagu la Barca y Requeixu, pa entrar a la fín nel conceyu de Miranda, onde travesaremos los pueblos de Cutiellos, Pumarada, San Bartolomé, L'Hospital, Llaureiru y Llongoria onde empobinamonos pola As-227, travesando Samartín de Llodón, San Cristóbal, Fontouria, Silviella, Courias y a la fin, Balmonte onde desayunamos perbien nun hotelucu.

Partimos peles cais altes del pueblu a garrar una amplia pista

Desayunamos na capital, porque nun alcontramos nada enantes abiertu, ya que magar del bizcochu y cafetín davezu, tocó dar la vuelta hasta'l pueblu de Silviella, onde al altor de la central llétrica, tomamos a la manzorga la carretera que pasando por Menes, va dexános nunes cuantes envueltes nel pueblu de Lleiguarda.

El día, ta raru, fríu y unes ñubes blanquecines paecen falar de que pa los altos güei ñeva, a pesar de los claros de cielu azul que tamién apaez de xemes en cuando. Nun tardamos muncho en ponénos a caleyar, ya que tenemos una ruta sele y corta y tampoco tenemos porque perder muncho'l tiempu.

Siguimos avanzando nun día que nun quier aclarar del too

Pocu enantes de les 9 y media, tamos caleyando peles cais d'esti pueblín xubiendo primeru hacia'l barriu altu d'esti y dempués en varies llargues envueltes, dexáremoslo bien abaxo al travíes d'anches pistes.

Tamos nuna ruta ensín preparar y nun tamos mui avezaos a nun llevar les coses bien feches, poro a cada crucie de caleyes duldamos si pa un llau o pal otru, si esta pista ye más amplia qu'esi camín, si esi va pa la caseta tan solu, si tira pa una viesca,...

La verdá ye que'l gps ye una ferramienta perútil sobretou pa salir de los pueblos y pa garrar el camín correutu, ya que normalmente nos altores solemos tener una bona orientación y manexámonos con mayor facilidá.

Aportamos a les antigues esplotaciones auríferes de L'Altu la Brueva

El casu ye que nun crucie a media falda de la xerra del Couríu, ya tábemos yendo en mala direición cuando un paisanu púsonos nel bon sen y ya ensín duldar plantámonos, dempués de pasar pela Braña Campos y pela viesca de Bustarrante, nel altu la Brueva onde pasa una carretera que va dende la fastera del Pigüeña hacia la del Narcea.

Garraremos camín a la mandrecha y nuna hora taremos nos restos de les esplotaciones mineres auríferes de L'Altu la Brueva, onde la xente d'antañu sacaba oru de los montes. Tendría de ser así, ya que l'augua de la riega la Xuga que percorre les cunetes de la pista tien esi color dafechu, como pue vese na semeya.

Nun ye mexiu, ye'l color que tien l'augua equí, jeje

Unos venti metros d'altor enriba la Brueva, vamos ver les antenes qu'encumen esti picu, pero tamién vamos meténos nuna ñube blanquecina que trayía lo que nun esperábemos, ñeve y fríu como ta mandáu.

Aún así, paecen ñubes pasaxeres, poro tiramos p'arriba ensín da-y muncha importancia y en menos de media hora faciendo amplies envueltes de pista, taremos al llau del casetón de telecomunicaciones y por mor, nel vértice xeodésicu del mayor altor de la xerra del Couríu.

De sutrucu, ponse a ñevar...

Tamos nel Picu Couríu de 1018 ms en hora y media clavada dende que salimos de Lleiguarda y nun vemos res pa nengún llau, ya que tamos metíos enmediu d'esa ñube blanca. Sacamos dalguna semeya de qu'aportamos ellí y pa tar papando fríu decidimos baxános darréu.

El Picu Couríu, cabera estribación que separa los ríos Narcea y Pigüeña, nun mos quier amosar más qu'un montón d'antenes horribles, así que decidimos baxar y a unos cientos de pasos paez que ponse a abrir el cielu.

Cumal del Picu Couríu (1018 ms)

Miramos la hora y como diz el gran discu de N'Arba, "Inda ya ceu", poro averámonos a una peña a la manzorga del Couríu, esta ye la Peñarrionda. Dende ella, vemos un montón de cordalinos enllenos d'eólicos y nun mos presta muncho la verdá, asína que decidimos xubir de nuevu al Couríu, a ver si vemos dalgo pal sur, pa Somiedu.

De les poques vistes que tuviemos

Finalmente, quedamos un pelín más contentos y tirámonos esta vegada p'abaxo col mediu placer d'al menes salvar el día con un piquín más y coles pates más estiraes que si tuviéramos na cama tola mañana.

Baxando pel mesmu camín hasta Lleiguarda

La baxada foi esáutamente pel mesmu camín, anque como últimu agasayu a les poques vistes, tuviemos que tragar durante esta con esos xigantes de fierru, qu'enfrente nuesa paecíen lluchar unos con otros colos sos llargos brazos na xierra de Bixega.

Pa ver esto, pagaba más la pena siguir dientru de la ñube, jeje. Y lo más pior, mirando a lo postreru los mapes y apuntes de mis retos, paez ser que tengo que pasar per ella, pa facer la peña L'Urru, ún de los cien montes prestosos. Paezme que'l señor Ortega que fizo'l llibru de los cien montes más guapos d'Asturies debería revisalos, porque ya nun son como yeren cuando lo fizo, la man del políticu babayu asturianu camudólos de xeitu, de guapu a horror a la vista.

El día abiertu cuando aportamos de nuevu al pueblu

A la fín, aportamos al pueblu de nuevu, col cielu dafechu azulín (manda coyones!!) y al llau del coche falamos un ratín con una vecina que confírmanos que'l picu al que xubimos ye'l Couríu, qu'a la mandrecha ta la Peñagrande, a la manzorga la Peñaforcada y que'l "Picu Agudo" que diz el escritor d'esti llibru nun se onde coñu tará.

En resumen, ruta perfeuta pa una mañana con tiempu de sobra pa vermú y fartura. L'ascensión al Picu Couríu ficímosla en menos de 3 hores caleyando unos 9 kms con un desnivel acumuláu de 765 ms.

Camudando'l Camín na blancura nival del Couríu

Nesta rutina corta pol conceyu de Miranda ficimos: Picu Couríu (1018 ms) monte prestosu astur y vértice xeodésicu de Miranda

Ver progresos en: Retos montañeros

Fayacaba (Bimenes) - Cordal de Peñamayor

2012-01-12T17:10:00.001+01:00

11 d'Avientu de 2011

Track: Fayacaba (Bimenes) - Cordal de Peñamayor

Son les 9 y media pasaes de la mañana, cuando tamos toos preparaos pa una nueva ruta más d'esta Xuntanza Asturvasca 2011-2012. Como non, tamos nel nuesu campu base, l'albergue de Fayacaba al qu'apórtase de la siguiente manera, como ya esplicara na ruta del Peñón d'Orosu y Peñamayor dos díes enantes:

Pa llegar a él, salimos de Llugones (dende Xixón o Uvíeu asemeyáu) y tomamos l'autovía del Cantábricu hasta la salida de Nava, aportando a la capital sidrera al travíes de la N-634. D'equí garramos la As-251 que llévanos al conceyu de Bimenes, travesando los pueblos de Pozucorderu, La Puente y El Lloréu onde entramos nel conceyu yerbatu, pasando por Puentevega, Santuyano, Martimporra, Xenra y en Rozaes tomaremos la Bi-3.

Equí, toca tener paciencia, ya que tendremos 5 kms de curva y más curva hasta'l pueblu de Melendreros y pa ello travesaremos les siguientes pueblos: Piñera, Pedríu y La Envesná. De Melendreros tendremos al fin, la pista que durante dalgo más d'un kilómetru dexarános en Fayacaba.

Semeya de grupu col Albergue de Fayacaba (778 ms)

L'oxetivu de güei ta claru, queremos facer tol cordal de Peñamayor de norte a sur. Pa ello, ensín perder munchu tiempu, ponémonos a xubir a degüeyu hacia'l Picu Peñamayor, que tenemos xustu enriba de les nueses tiestes.

La primeros pasos, fadrémoslos per una especie de pedreru que sal de la parte d'atrás del albergue, hasta aportar a una sienda que traviesa tola faldera de Peñamayor, pa magar d'ésta meténos ya nun tarrén perpindiu, que diremos superando faciendo envueltes enforma.

Ascensión polo más pindio hacia'l Picu Peñamayor

Nun hai una sienda clara, pero siempre pue dir llibrándose tolos resaltes, camudando de senderín en senderín, que tienen feches unes cabres qu'enriba nuesa alcontrámonos. Ensín danos cuenta, vamos dir averándonos hacia unes antenes que paecen nun llegar nunca.

Xubiendo d'altor con Melendreros a lo baxo

Finalmente con bon esfuerzu (casi 350 ms de desnivel direutos) y mui bona sudada, que sirvió pa quitar toles gafures de la nueche anterior, vamos aportar al picu que caltien les anteness, que nun ye otru que la Parea Les Mules de 1122 ms.

Esta cota, segunda de Bimenes, amuésanos unes bones vistes de les llanures asturianes (Siero, Llanera, Uviéu...) al occidente y lo que foi munchu más guapu, unes increyibles vistes de la mar de ñubes que teníemos nos valles costeros astures, colos cordales asomando penriba la mar.

Mar de ñubes nos valles astures dende'l cumal de la Parea Les Mules (1122 ms)

Pasamos el tiempu xustu pa reunificase, ya que caún xubió al so ritmu y magar de la semeya de grupu, siguimos alantre pasando pol colláu que separa esti cumal del Picu Peñamayor, al cual aportamos en diez minutinos dando preste a los sos 1144 ms d'altor.

Semeya de grupu nel Picu Peñamayor (1144 ms)

Una nueva miniestancia xunto a la botella sidre que tien como buzón y ya toca siguir alantre. Llevámos unos 50 minutos de ruta y tenemos enfrente nuesa tol cordal de Peñamayor, col finxu más importante prósimu, La Peña de Raigáu.

P'aportar a esti cumal, vamos tener que facer un llargu crestéu, nel que vamos alcontranos con guapísimos mayaos, viesques de texu, carrascu, faya,... y tamién peña caliza pela que tendremos qu'avanzar como bien se pueda. Hai que dicir que ye un cordal mui agradable de caleyar, dando milenta posibilidaes pa superar cada pasu.

Tol cordal de Peñamayor a lo fonderu

Lo primeru que facemos ye baxar al colláu pol que decidiéramos descender Paula y yo na ruta del vienres y dende esti ya caleyaremos sele al traviés de mayaos de guapa yerba, que darán pasu a un nuevu ascensu al Picu Los Ortigales (1087 ms), tercer cota yerbata.

El sueve a lo lloñe demientres cruciamos guapes viesques y praos

D'esta cume, baxaría acompañáu de Amaia y Juanan, pa travesando'l colláu Ortigal, meténos ya na parte más "aérea" de la cresta, que guapamente puédese llibrar al traviés de viesques un pelín más baxes a la so manzorga.

Les posibilidaes son munches, poro'l grupu va dixebrándose en dellos más pequeños que sigún les ganes d'una u otra cosa, acaben aportando igualmente a los 1249 ms de la Peña de Raigáu, nome que-y vien de la fonte, riega y mayáu que ta xusto embaxo d'ella.

La Campa Gües y cumal de la Peña de Raigáu (1249 ms)

Otros nomes que-y dan a esti picu ye'l Texíu, anque pa mi'l Picu Texíu ta muncho más alantre nel cordal y tamién el picu La Guitarrina, ya qu'esiste un símbolu d'alcordanza al cantante d'asturianada xixonés, El Presi. Nun ye l'únicu trastu qu'hai nel cumal ya que crucies, plaques y dalguna puxarra más cota esti picu, como tol cordal de Peñamayor tien unes grandioses vistes de Picos d'Europa a lo lloñe y del mesmu macizu de Penaubina na otra direición.

Picos siempre presentes nesti guapu día

Con dos hores de ruta, vamos abandonar la Peña de Raigáu, col tastu d'un bon paséu que durante una hora túvonos entreteníos dende'l Picu Peñamayor. Agora tendremos per delantre otru bon crestéu nel qu'alternaremos con facilidá pasos de caliza y siendes yerboses, sigún garremos la fastera oriental u occidental de la cresta.

Otra parte del cordal de Peñamayor qu'esfrutaremos muncho, por mor, de dalgún trepe y destrepe y personalmente, porque pude tamién tachar unes cuantes cotes navetes, asína como comprobar otres tantes de la llista orixinal de la Fempa.

Distintos cumales del cresteríu de Peñamayor

Nesta xera, fui quedándome atrás, ya que tocóme trepar por orde al Picu'l Corte (1253 ms) que ye una mole caliza bien prestosa de facer y que siguídamente baxa al colláu d'El Corte (1223 ms), que dará pasu al Picu Texíu de 1252 ms, que toma'l nome de tola viesca que tien a los sos pies na fastera naveta, la Mata Texíu.

Ye bono comentar que dende'l Picu Los Ortigales, ya nun vamos faciendo llende pente los conceyos de Nava y Bimenes, sinon que nesi puntu, pasamos a siguir la llende pente Llaviana y Nava, poro vamos siguir alcontrándonos con cotes importantes de nava, como ye'l Picu de Tremes, onde hai un antenón de telecomunicaciones que sal penriba de los 1264 ms del picu.

Baxamos pol colláu de Llagos hacia Breza

Nestes esmoliciones ando, demientres Fernan quédase a esperame. Falamos un ratín y viendo que tol grupu va muncho más avanzáu a bon ritmu, coménto-y si-y apetez dar un paseín hasta los Picos de la Xibiella, los cuales dan cota al cuartu altor del conceyu de Nava, sigún el llistáu de la Fempa. Claro, sigún mis cuentes toles cotes que voi superando tan bien separtáes por bono collaos y nomaes dafechu en dellos mapes, poro nun voi quedame cola dulda de cuales son mis 4 cotes navetes.

Dicho y fecho, súmanse a nós, Iker y César que diben pelín adelantaos a nós y baxamos casi a la carrera del Picu de Tremes al colláu de Llagos, el cual diba amosanos un guapu llugar como ye Los Llagos y una prestosa sienda, qu'arrodia'l monte la Triguera, hasta'l colláu de Breza.

Pasamos pol mayáu de Breza hacia'l Picu La Xibiella (1240 ms)

Aportamos casi a la carrera al guapísimu mayáu de Breza, nel que nunca tuviera y demientres los nuesos compañeros ya tan na cume del Picu La Triguera dende'l cual, puen venos, estrañaos supongo, como dexamos les cabañes del mayáu y a la carrera averámonos hasta'l cumal más altu del Picu La Xibiella, magar de superar un cotollal y una cabera trepada.

Esperando con grandes vistes nel monte La Triguera

Como non, quedó más que comprobáu que los 1240 ms d'esti picu nun puen competir coles anteriores cotes que dende la Peña de Raigáu hasta'l Picu de Tremes fuimos superando. Tamos nun guapu picu que tien vistes bien prestoses sol valle d'Ortigosa a los nuesos pies y de la primeres cumes del parque de Redes, comu la Xamoca, pero nun toi mui agustu por dexar al restu del grupu solos y toca colar aína.

Poro, toca baxar a fueu d'esti picu y enfrentános dende les guapes cabañes de Breza a una ascensión al Picu La Triguera, que supongo nun munches vegaes faise. La dificultá ye nula, pero'l mundiu de caliza que tenemos delantre fai, que caún vaya pol so sitiu faciendo envueltes más o menos llargues hasta ganar l'arista cimera que dexarános na cota más alta de Nava, el Picu La Triguera de 1294 ms.

Aportamos "a fueu" a los 1294 ms de la Triguera

3 hores y cuartu de ruta son más que suficientes pa facer fame y que los nuesos collacios ya tiraren de retirada hacia la falda del cordal, faínos entainar la baxada hacia la pista que xube a les antenes del Tremes y d'ésta siguiremos el camín en descensu más o menos davezu hasta'l Pozu Funeres, pasando pol pasín aéreu protexíu de la Casona onde ta la cueva del Mazacín.

Tornando del Monte La Triguera hacia'l Pozu Funeres

Nel Pozu Funeres alcontrarémonos col restu'l grupu y dalgunu con razón, diome un tíronín de les oreyes pola escapada. Será que Juanan y Amaia nun tan avezaos a estes coses, porque los collacios astures nin gurgutaron, jeje. La verdá ye que como guía nun tengo preciu cuando nun-yos meto nun marrón, salgo corriendo a xubir dalguna cota que me llama. A ver si cola edá voi dexando de facer estes coses, jeje.

El restu del camín diremos falando gayoléramente col enfotu del que va metése en breves minutos una bona fartura nel chigre de la campa Gües, poro les caleyes y siendes ficiéronse cola mayor tranquilidá, travesando la Vallina Seca, los Sierrucos y la riega del Raigáu, hasta aportar a tan guapa campera como ye la de Gües.

Caleyando sin prieses hacia la campa Gües

De la fartura ya comentámos na entrada resumen de la Xuntanza, poro con una bona barrigada y mui bon tastu, ficimos el restu del camín que baxa de la Campa Gües siempre per pista hasta Fayacaba, onde tocaríenos recoyer pa dexar l'edificiu a los encargaos d'un llugar tan increyible pa xuntase un garrapiellu de collacios y pasar un finde de lo meyor.

Caberu tramu del día pente la Campa Gües y Fayacaba

Finalmente, algamamos l'oxetivu de la integral del cordal de Peñamayor en 4 hores y 45 minutinos, anque los Picos de la Xibiella pudieran decise que nun formen parte, con un total de 13,9 kms nos que tuvimos que superar un desnivel acumuláu de 965 ms d'altor.

Camudando'l Camín nel Pozu Funeres

Nesta integral del cordal de Peñamayor ficimos lo siguiente:

Nel conceyu de Bimenes: Picu Peñamayor (1144 ms) que ye primer cota, Parea les Mules (1122 ms) segunda cota y Picu Los Ortigales (1087 ms) tercer cota.

Nel conceyu de Nava: Picu La Triguera (1294 ms) primer cota, vértice xeodésicu y monte prestosu astur, Picu de Tremes (1264 ms) segunda cota, Picu'l Corte (1253 ms) tercer cota, Picu Texíu (1252 ms) cuarta cota y la Peña de Raigáu (1249 ms) que ye monte prestosu astur.

Ver progresos en: Retos montañeros

H.uentesanta (Nava) - Foces del Pendón - La Varallonga

2012-01-05T17:31:00.001+01:00

10 d'Avientu de 2011

Track: H.uentesanta (Nava) - Foces del Pendón - La Varallonga

Como ya comentamos na entrada Xuntanza Asturvasca 2011-2012 (Asturies) tamos en plena xuntanza colos nuesos collacios vascos y aparte de pasalu bien, xintar y echar unes rises, tamién fuimos a facer dalgo de montaña.

La primera ruta de la xuntanza diba llevános a conocer les foces del ríu Pendón, mui cerquina de la capital naveta, Nava. Pa ello, si viniésemos dende Xixón podríemos dir pola autovía minera hasta la salida de la Pola Siero onde garraremos la N-634 travesando Siero hasta entrar al conceyu sidreru pol pueblu d'El Remediu, aportando a Nava bien aína.

Preparaos pa salir de H.uentesanta (241 ms)

Na capital, tocaríenos siguir la N-634 pasando por La Polenava, Vegalloba y L'Empalme, onde tomámos a la mandrecha la Na-1, hasta aportar al nuesu destín, H.uentesanta. Nel nuesu casu nun salimos dende Xixón, ya que durmimos nel albergue de Fayacaba (Bimenes), pero dempués de la baxada en coche hasta Nava y del desayunu de xuntanza, el percorríu en coche ye'l mesmu dende la capital naveta.

Son casi les 11 y media de la mañana, cuando delantre de la planta embotelladora de Fuensanta, entamamos a caleyar. Nesti casu los andarinos astures somos Carlos, Pangua, Cantarero, César y Berto y los bidaris vascos son Amaia, Juanan, Oscar, Bittor y Fernan.

Primeros pasos per una pindia pista

La ruta que tenemos per delantre, amiesta dafechu una sienda pernomada asturiana como ye les Foces del Ríu Pendón, con un ascensu dende bien baxo hasta'l Picu La Varallonga, que ta allugáu na marxe drecha d'esti ríu, enfrente d'otros cumales que forman la foz como seríen el picu la Múa o la Peña L'Aguila.

Los primeros pasos, siempre per pista pindia, van dir faciéndonos calecer y diremos quitándonos les sucesives capes de ropa coles qu'entamamos. Esta pista, que va paralela al barrancu del Tabláu, durante dalgo más de venti minutinos fadrános superar unos 120 ms d'altor y con comodidá dexarános nel colláu de los Fornos.

Los Fornos (372 ms)

Nesti colláu tendremos nun día espeyáu como'l nuesu, unes vistes bien guapes del cordal del Sueve, dende una perspeutiva a la que tamos pocu avezaos, al acolumbralu casi siempre dende la costa.

Ensín dános cuenta, nun paramos de charrar en tola xubida al colláu, tamos onde rialmente entamen les foces del ríu Pendón y nun perdemos tiempu y metémenos na sienda qu'avanza na faldera drecha del ríu a un altor considerable sol propiu ríu.

Caleyando poles Foces del Pendón

Ante la falta de perda denguna posible, caleyamos sele, esfrutando del falar con xente que va tiempu que nun mos vemos y a la mesma vegada, nun dexamos de mirar pa cada requexu del camín, qu'ensín dificultá, avéranos pali que pali al ríu Pendón.

Averándonos al ríu Pendón

Nun será hasta'l final de les Foces del Pendón, cuando casi pisamos l'augua d'esti ríu, que toma augües de la riega de Brañabernés que vien de la Muezca Brañabernés, colláu pente'l picu La Múa y el Casielles. El restu l'augua, como ye vezu, tómase nel crucie de riegues na Puente'l Pendón, onde aporten la riega Los Negrones per un llau y el Pendón formáu penriba'l nuesu allugamientu, pol Ranéu y Covagal.

Final de les Foces del Pendón (415 ms)

Nesti puntu, onde pónese fin a les foces (1 hora aprosimáu), nun baxamos a la puente, y garramos penriba d'ella, un senderín a la mandrecha pol cual vamos meténos nuna viesca preciosa, onde'l mofu recubre los árboles y les peñes, dándo-y una guapura ablucante.

Guapísima viesca cubierta de mugor

El nuesu destín, ta unos 200 ms d'altor enriba nuesa, el Mayáu Pastor. P'aportar a esti guapu mayáu, siguiremos primeru per esta verdi viesca y llueu garraremos una sienda en xubida que síguese bien, pero ta a piques de desaniciase polos escayos, si nun písase muncho más.

Ascendiendo de la vera'l riu hacia'l Mayáu Pastor

Este senderín, pondrános nun camín muncho mayor que xube n'envueltes dende'l ríu hacia'l Mayáu Pastor, y del que suponemos que podrá garrase cenciellamente siguiendo la puente'l Pendón, anque fadráse una envuelta muncho más grande pela parte baxa del ríu.

Nun mos esmolez muncho esta opción, y siguimos encantaos cola nuesa, ya que'l camín, paeznos abondo más aburríu de lo que'l senderu foi. D'esti camín, aportaremos a les cabañes del Mayáu Pastor (623 ms), pero enantes de llegar a elles, decidimos desvianos a la esquierda p'atayar per una viesca hasta aportar al camín bono que gárrase dende les propies cabañes.

Caleyando pela fastera de los H.ueyos

La ruta ta siendo bien guapa y a pesar de nun siguir los caminos más triaos, siempre va saliendo too bien, anque pisamos más barru del necesariu. Esti camín, marcáu con dalguna pintada mariella nes peñes, va llevános al traviés de los H.ueyos, que ye un tarrén d'amiestu de viesca y caliza, hasta aportar al Collaín (752 ms).

Entamamos a pisar más caliza nel averamientu al colladín

Tamos a unos 750 ms d'altor y llevamos dos hores hasta esti puntu. Equí, podríase baxar hacia los Cantos de Peñarrubia, onde gárrase una pista que sigue hasta Les Praeres, onde hai un chigre de bon xintar (caza sobremanera).

Ascendiendo al picu La Varallonga ábrense les vistes (Sueve, Peñamayor...)

Nós, nesti collaín, onde ábrense les vistes hacia la faldera oriental del cordal de Peñamayor y hacia dalguna cota de Redes como la Xamoca, vamos entamar la xubida al picu La Varallonga, que quédanos a la nuesa mandrecha.

Últimos pasinos a la Varallonga

L'ascensión nun tien mayor problema, que dir sortiando la piedra caliza al traviés de los distintos praínos qu'esisten. Poro, camiento que nun hai un senderu marcáu al tener tantes posibilidaes, p'avanzar hasta los 866 ms d'altor de La Varallonga.

Malpenes un cuartín d'hora dende'l colláu tardamos en facer esta prestosa ascensión na que vemos vien cerquina'l cumal del Picu Peñamayor, y dende'l que nun bon día, podremos esfrutar de munches de les grandes cotes del parque de Redes (Llambria, Crespa, Cuetón de les Travieses, Campigüeños,....)

Cume del picu La Varallonga (866 ms)

Enriba, había que xintar dalgo pero non muncho, ya que pola tarde teníemos una merienda-cena de les de fartar. Asína que, simplemente taremos nel cumal dalgo más de media hora, falando, echando unes rises y esfrutando d'esta xuntanza, de la que ta saliendo tou bien enforma y en concretu pa esta ruta, La Varallonga, foi l'ayalga de monte perfeuta pa completar les Foces del Pendón.

Dende esti cumal, va tocános separanos en dos grupos. El mayor d'ellos va empobinase, dempués d'amosá-yos dende'l cumal la ruta que tienen de seguir, al albergue de Fayacaba. Lo primeru que ficieron ye garrar l'arista occidental de La Varallonga pa garrar un camín que baxe hasta Les Praeres onde tomaron unes cerveces fríes, que supongo que-yos sentaron de luxu.

La parte más grande del grupu avérase hacia l'Albergue de Fayacaba

Dende equí, namái que teníen que siguir la pista en xubida hacia la Campa de Peñamayor y dende esti colláu, baxar de nuevu hasta l'albergue al igual que ficiéramos nel sen contrariu, Paula y yo el día anterior: Fayacaba (Bimenes) - Peñón d'Orosu - Peñamayor. A pesar de la semeya de Pangua y César, paez ser que fueron a aportar al refuxu, jeje.

El grupu pequeñu, nun foi más que'l de los conductores, jeje. Ye dicir, a Fernan, Bittor y a mí, tocábanos baxar de nuevu hasta H.uentesanta al alcuentru de los coches. Pa ello, lo primeru que ficimos ye descender de la Varallonga en direición norte, hacia les cabañes d'Entresierres.

Los conductores baxamos de nuevu por Entresierres a la Campa Tabléu

N'Entresierres, dempués de la baxada pente caliza, praos y sebes, alcontrámonos con un camín, que va baxános aína hacia les cabañes de Porciles, onde envede garrar la carretera que baxa hacia Piloñeta, vamos desvianos a la mandrecha per un camín que dexarános na Campa Tabléu.

Dende esti guapu práu cercáu vamos dexar ésti a la esquierda, pa empobinanos per un senderín, que nos fadrá travesar una guapa viesca con exemplares de castañu, hasta aportar a otra cabaña que dexamos a la mandrecha, la de Bernardón.

Pasando por guapes viesques hasta'l pueblu de Vocarral

Equí, tomamos un caleyu más ampliu qu'en varies envueltes pel mediu de la viesca del Foyacu va dexános nel pueblu del Vocarral, onde una vecina del mesmu, afítanos que tenemos camín hacia'l ríu de Prá o de H.uentesanta/Fuentesanta, y dende ellí llegaríemos ensin problemes al entamu de la nuesa ruta, H.uentesanta.

Poro, siguimos los conseyos de la señora y baxamos selemente pela riega L'Artu, agüeyando dende lo alto, con curiosidá, les distintes propiedaes del Palaciu la Ferrería: caballeríes, cancha tenis, baloncestu, piscina... qu'asítiense na vega'l ríu Prá.

El Palaciu la Ferrería

Al aportar a la puente que crucia'l ríu y que dános accesu a la puerte del Palaciu, quedámonos mirando pa lo guapu del Palaciu, y nun fuimos a alcontrar per onde taría esi camín que diba a dexános en H.uentesanta.

El casu ye, que nun se si taría pola otra vega'l ríu o sal de dientru de la muria qu'arrodia'l Palaciu, pero nós, equivocámonos y dimos una vueltona per otru camín qu'en continuu ascensu, fízonos conocer el pueblín navetu de Oméu entrando pol barriu d'El Fondón.

N'Oméu, tocónos ya baxar de nuevu tragándonos dalgo más d'un kilómetru que n'envueltes dexaríanos nel aparcaderu onde dexáramos los coches 4 hores y y 45 minutinos enantes, tardando quiciás más de lo que pensábemos en baxar de La Varallonga a H.uentesanta, dos hores.

Pasando pol pueblu d'Oméu col Picu La Varallonga al fondu

En resumen, ficimos una ruta perguapa con un percorríu que durante los sos 14,14 kms diónos pa conocer les nomaes Foces del Pendón y descubrir un guapu picu como ye La Varallonga, anque pa ello tuviemos que facer un desnivel acumuláu de 795 ms.

Pero, como siempre, nes nueses xuntances colos collacios vascos, lo meyor non siempre ye la ruta sinon lo que venía dempués... Xuntanza Asturvasca 2011-2012 (Asturies)

Camudando'l Camín dende Peñamayor

Nesti rutina pel guapu conceyu de Nava ficimos un vértice xeodésicu: Picu La Varallonga (866 ms)

Ver progresos en: Retos montañeros

Xuntanza Asturvasca 2011-2012 (Asturies)

2011-12-28T15:47:00.005+01:00

9, 10 y 11 d'Avientu de 2011

Tamos nel mes d'Avientu y al igual que l'añu pasáu, tocaba xuntase colos collacios vascos pa en comuña facer dalgo de monte y muncho de fartucase y de compartir dellos momentos de rises y alcordances montañeres de tol añu.

L'añu pasáu facíemos esa xuntanza n'Euzkadi: Xuntanza Asturvasca 2010-2011 y como nun queríemos ser menos, o al menos queríemos devolve-yos tol cariñu y bon tratu col que fuimos agasayaos, esti añu tocábanos convida-yos a venir a Asturies y pasar un finde con nós.

Albergue de Fayacaba (Bimenes)

Por ser un de los cordales más céntricos d'Asturies y con unes vistes alloriantes de toda ella, decidimos facer la xuntanza nel cordal de Peñamayor, tomando como campu base l'albergue de Fayacaba na faldera del picu Peñamayor.

Vienres 9 d'Avientu de 2011:

Como adelantu a la xuntanza, Paulina y yo, averámonos el vienres pola mañana pa facer la siguiente rutina:

Fayacaba (Bimenes) - Peñón d'Orosu - Peñamayor

Magar de la ruta, garraríemos a les 4 de la tarde les llaves del Albergue de Fayacaba y pudimos quedar abondo sorprendíos, polo guapu del edificiu, polo bien aprovecháu de los espacios y tamién pol pocu usu que paecía tar teniendo esti allugamientu.

La mesma sensación fueron teniendo los demás collacios sigún fueron aportando al albergue. El primeru en llegar dempués de nós foi César que lo fadría andando dende la Vaúga (Llaviana) y más tarde, llegaríen en coche Pangua y Cantarero.

Durante la tarde, Paula fizo unos riquísimos frixuelos (yo aidé no que pude, jeje) que xintáronse antes, durante y dempués de la cena que consistió nunos güevos fritos con chorizu, qu'animaron dafechu a César, Pangua y Canta, a baxar a Nava y facer una incursión pol ambiente festivu navetu, demientres yo diba a dexar a Paula en Llugones que-y tocaba currar al día siguiente.

A la vuelta tocóme recoyelos de los piores chigrones nos qu'abundaben los quinceañeros y como non, quisieron sentise mozos metíendose ellí. Lo dicho una pena, jeje. Con esto y dalguna cerveza de más, tornamos de nuevu hasta l'albergue onde tomaríemos una cervecina de despedía hasta'l día siguiente.

Sábadu 10 d'Avientu de 2011:

Despertámonos nel albergue de Fayacaba, con una horrorosa sintonía que César tien d'alarma y que tardó n'apagar muncho más de lo deseáu y preparamos les coses pa dir de ruta. Pero enantes, teníemos per delantre, l'entamu de la xuntanza o lo que ye lo mesmu, desayunar toos xuntos en Nava. Nesti casu, díbemonos xuntar con Carlos y Carla, que llegaben de Xixón y pola parte vasca vendríen pola mañana: Amaia, Juanan, Oscar, Bittor y Fernan.

Magar del desayunu en Nava, ya pusímonos en marcha y partimos nos coches hasta la planta embotelladora de Fuensanta, nel pueblu de H.uentesanta o Fuentesanta, bien cerquino de la capital naveta.

Ellí tendríemos la oportunidá de facer la siguiente ruta:

H.uentesanta (Nava) - Foces del Pendón - La Varallonga

La ruta nun defraudó a naide y aportamos toos al Albergue de nuevu con renovaes ganes de pasalu bien, bebiendo sidra, cerveza y picando mil y una hestories demientres díbemos preparando la cena.

Primeros preparativos pa la cena

Hubo tiempu inclusu, de poder dános una prestosa ducha, ya que l'albergue cuenta con dos duches y 4 baños, proporcionando esto una comodidá increyible de cara a facer "monte" na zona y llueu "montar" una bona folixa.

Les cocineres y el chigreru

Dende equí, hai que dar les gracies a les dos cocineres Carla y Paula, que ficieron la mayor parte del trabayu, col continuu pulular de varios de nós nun intentu d'aidar no posible. De toes, toes, en mayor o menor midida tol mundiu colaboramos pa que los collacios vascos sintiéranse lo más agusto posible y pagar esa delda que teníemos con ellos dende l'añu pasáu.

Prestosa la cena de xuntanza

Con tou preparáu, solo quedábanos esperar a qu'apaecíesen per ellí dos collacios vascos más, qu'aportaben a Fayacaba pa la hora de la cena: Iker ya Ibán. Toos xuntos, ya nun esperamos más y pudimos dar preste a tol menú que teníemos preparáu: Ensalaes, empanaes de cecina y quesu cabra y de setes al xamón, pastel de cabrachu, espalopinos al cabrales y de postre tarta d'ablana y frixuelos rellenos d'arroz con llechi.

La fartura, les rises y la meyor conversación foi regada con sidre asturiana, cerveza y txakolí vascu que nos traxeron Fernan y compañía. Aparte d'esto, dicir que pudimos tar en camiseta, gracies al llabor d'Oscar que nun tuvo reparu en pedir lleña a un paisanu d'una cabaña cercana, jeje.

La habitación antironquidos de Pangua

A pesar del bon rollu y lo bien que se taba, al finar la cena, inda hubo xente que nun pudo escaecer que'l clásicu Madrí-Barça taba xugándose y baxamos hasta'l cercanu pueblu de Les Rozaes a la gueta d'una televisión onde ver como se-y hunta'l morru a Mourinho una vegada más.

A la vuelta, alcontrámonos con tol mundiu ya na cama y a Pangua intentando facese un ñeru nel salón-cocina onde nun oyer la roncaera que nes habitaciones se supón qu'había, porque los demás nun escuchamos res y pudo dormise bien nesi sen. Otra cosina yera'l calorazu de tener la calefacción tol día puesta,jeje.

Domingu 11 d'Avientu de 2011:

Son les 6 de la mañana cuando suena l'espertador. Paula y yo llevantámonos, ya que tengo que baxala hasta Les Rozaes, onde tien el coche. A ella tóca-y dir a currar hasta Uviéu y tien un viaxe llargu hasta ellí pa entrar a les 8. A mi, tócame facer a tramu col coche una xubida hasta Fayacaba de nuevu, col envís de tirame un par d'hores más nel sacu, enantes de que se llevante tol mundiu.

Como siempre, unos llevántanse ceo y otros tamos a remolera nel sacu tolo posible, hasta que los glayíos de que ta'l desayunu preparáu, fai a ún sintíse culpable y llevántome con cara de nun durmir en tola nueche más qu'unos minutos.

Magar del desayunu, mil gracies pol trabayu a toos. Tocónos recoyer un pocu los nuesos trastos y preparános a la espera de que llegasen Simón y Raúl, pa facer la ruta correspondiente nun domingu qu'espertóse con un tiempu tan bono como tol finde en xeneral. Xuan de la Borrina nunca nos falla nes grandes cites montañeres.

La ruta foi la siguiente, como sedría d'esperar:

Fayacaba (Bimenes) - Cordal de Peñamayor

Dempués d'esta ruta tan prestosa, que nos llevaría a conocer toles grandes cotes del Cordal de Peñamayor, tocaría una paradina pa xintar nel chigre de la Campa Gües, al cual aportamos dempués de facer una visita obligada y de respetu al Pozu Funeres.

Un pocu d'hestoria sol Pozu Funeres: Los Pozos de la Muerte y un temazu de Nuberu de compaña.

Pozu Funeres

Dexamos la gafienta hestoria d'esti pozu nel escaezu y vamos averános a la Campa Gües, onde de primeres diben afayanos al chigre unos botellines bien fríos pa quitar la sede y ya un pelín más relaxaos, diba tocar metése dientru pa degustar unos bonísimos pote y fabada asturianos de primeru y de segundu diba dexános col culu torcíu'l pitu caleya y el xabalí que nos ufrecieron.

La Campa Gües

Les semeyes siguientes dan bona amuesa de la tranquilidá cola que tuviemos xintando y dalguna de la fartura final que teníemos enriba. De xuru qu'a toos nos paeció un bon final pa la ruta y pa la xuntanza asturvasca d'esti añu, quedándonos tan solu baxar un pelín la barriga caleyando hasta l'albergue de Fayacaba onde recoyimos lo pocu que Carla dexara por recoyer.

Mil gracies Carla pol trabayu y por animate a xubir hasta la campa a xintar con nós.

Semeyes de la fartura nel chigre de la Campa Gües

Ensín más, agradecer la participación, l'esfuerzu y el trabayu a toes y toos pa esta Xuntanza Asturvasca de 2011-2012 y esperar que la siguiente pueda tamién salir alantre con ésitu:

Xente astur: Carlos, Carla, Cantarero, Pangua, César, Raúl, Simón, Paula y Berto.
Xente vasco: Amaia, Juanan, Oscar, Bittor, Ibán, Iker y Fernan.

Xuntanza Asturvasca 2010 - 2011 (Euzkadi)

2011-12-23T11:06:00.007+01:00

11 y 12 d'Avientu de 2010

Simplemente, como paez que la xuntanza asturvasca va ser una perguapa tradición qu'espero repítase durante tol tiempu que podamos entre los collacios del Baskonia Mendi Taldea y el GM Xuan de la Borrina, voi dexar unes semeyuques d'alcordanza y axuntar en una entrada los enllaces a los dos grandísimos díes que pasamos n'Euzkadi:

Sábadu 11 d'Avientu de 2010: Urkiola (Bizkaia) - Anboto

Xuntanza astur-vasca nel puertu d'Urkiola (730 ms)

Semeya de grupu nel Anboto

Nel refuxu del Baskonia Mendi Taldea

Domingu 11 d'Avientu de 2010: Iondokorta (Bizkaia) - Gorbeia

Semeya de grupu hacia'l Gorbeia

Nel cumal del Gorbeia Mendi (1480 ms)

Un culín de sidre pa rematar la ruta

N'alcordanza d'aquel gran finde que pasamos n'Euzkadi y enllaz a la d'esti añu.... Xuntanza Asturvasca 2011-2012

Xente astur: Carlos, Cantarero, Pangua, César, Simón y Berto.
Xente vasco: Mariano, Bea, Josean, Amaia, Juanan, Oscar, Bittor, Germán, Tito y familia, Ibán y moza, Paco, Raquel, Iker, Itxaro, Juan Mari, Anne y Fernan.

Fayacaba (Bimenes) - Peñón d'Orosu - Peñamayor

2011-12-21T18:28:00.003+01:00

9 d'Avientu de 2011

Track: Fayacaba (Bimenes) - Peñón d'Orosu - Peñamayor

Tamos a vienres y garré un día de vacaciones, ya qu'esti finde vamos facer la xuntanza asturvasca y tócanos preparala a los astures esti añu. Poro, garramos l'albergue de Fayacaba que ta nin más nin menos, que nel faldón de Peñamayor nel conceyu de Bimenes.

Como a Paula, tóca-y pringar el sábadu y domingu pela mañana y descansaba'l vienres, pedí vacas y nos fuímos hasta l'albergue pa facer una rutina corta, col envís de ver l'edificiu, calecelu y preparar les coses durante la tarde.

Delantre l'albergue de Fayacaba (778 ms)

Pa llegar a él, salimos de Llugones y tomamos l'autovía del Cantábricu hasta la salida de Nava, aportando a la capital sidrera al travíes de la N-634. D'equí garramos la As-251 que llévanos al conceyu de Bimenes, travesando los pueblos de Pozucorderu, La Puente y El Lloréu onde entramos nel conceyu yerbatu, pasando por Puentevega, Santuyano, Martimporra, Xenra y en Rozaes tomaremos la Bi-3.

Equí, toca tener paciencia, ya que tendremos 5 kms de curva y más curva hasta'l pueblu de Melendreros y pa ello travesaremos les siguientes pueblos: Piñera, Pedríu y La Envesná. De Melendreros tendremos al fin, la pista que durante dalgo más d'un kilómetru dexarános en Fayacaba.

Entamando a caleyar pela pista

Son les 12 menos cuartu de la mañana y hasta les 4 que quedamos pa recibir les llaves del albergue tenemos cuatru horines pa dar un paseín, asína que preparámonos nel coche con tranquilidá o non tanta, ya que va facénos una visitina una gocha de tamañu considerable que primeru urniónos y llueu escorriónos pa dientru'l coche, jajaja.

Asína que, con unes llárimes de risa, entamamos a caleyar pela pista, qu'en sele ascensu, parte de Fayacaba hasta les cabañes de Los Fograones, onde tendremos guapes vistes del pueblu de Melendreros a lo baxo.

Averándonos al ascensu al Peñón d'Orosu

El camín ta claru y la pista va empobinános a la campa de Peñamayor, arrodiando'l propiu picu, pero la nuesa intención ye dir hacia'l Peñón d'Orosu, el cual ta encumáu per una caseta. Pa ello, desviámonos de la pista per un camín que sal a la manzorga y dempués de travesar una llamarga como si xugásemos al cascayu, aportamos a unos praos onde vamos garrar una canal a la esquierda del paredón sur del peñón.

Xubiendo y trepando al peñón

Aportaremos con una bona sudada a l'arista del Peñón d'Orosu y como tamos animaos, trepamos per una paredina, anque podríase arrodiar pel norte, encaramándonos con pocu más de caleyar al llau del casetón de duldosa utilidá que forma parte d'esti cumal de 935 ms.

Nel Peñón d'Orosu (935 m)

Paez mentira, pero esta cume, tien nel so haber, unes mui prestoses vistes de la llanura central d'Asturies, repartía pelos conceyos de Uviéu, Siero, Nava,... así como de parte de la costa astur, y al igual que tol cordal de Peñamayor, una prestosa vista y pocu avezada del cordal del Sueve, amosando tola so anchura pente'l conceyu de Colunga y Parres.

Descendemos a la campa de Peñamayor

Menos de 45 minutinos de pasu relaxáu, fainos tar nesti cumal y darréu, cola fastera nortiza de Peñamayor de frente, vamos baxar pela vía normal de xubida a esti peñón hasta la Campa de Peñamayor, onde tornaremos a pisar la pista qu'agora en baxada empobinaríase hacia les Praeres.

Vamos bordiando Peñamayor pela pista con guapes cabañes

Ensín priesa, vamos dexándonos dir pela formigonada pista y siempre en baxada, pela zona de Llames Llagar, diremos viendo delles guapes cabañes, hasta aportar a un crucie embaxo'l Picu La Cota (picu que paez la corona d'un flaire), que va mandános pa Les Praeres o pa les cabañes d'Ortigosa.

Nel nuesu casu, vamos xubir hasta Ortigosa, onde entamaremos a ver bonísimes vistes de picos como'l Vizcares, la Llambria, la Peñe Crespa y el Cuetón de les Travieses, el Tiatordos o la reciente Peña Maciédome, quedándome cola forma ablucante del Cuetón de les Travieses dende esta fastera de Peñamayor.

Salímonos de la pista y xubimos desnivel cola vista nes cotes casines

Tamos na parte trasera de Peñamayor y ya vamos teniendo ganes de da-y preste a esti picu, que ya xubiera va unos cuantos añinos. Pa ello, tirando d'alcordances deberíamos xubir pela pista hasta Les Espines y d'ellí a Braniella, onde pente mediu de les viesques de texu y carrascu y praos, aportaríemos ensín mayores problemes hasta l'amiestu de caliza y prau que ye los altos de Peñamayor.

Pero por contra, nun tuve mui acertáu y separteme n'Ortigosa de la pista principal, garrando un camín qu'en xubida va aparar nuna cabaña. Asína que, dende equí, decidimos salir del camín y xubir a degüeyu, en munches envueltes, al traviés d'un tarrén semáu de cotolla baxa, pero que siempre darános posibilidá de llibrales, nun ascensu ensín descansu.

Xubiendo pela parte trasera de Peñamayor

En tornu a la cota mil, dexaremos esti ascensu a sacu y tendrémos una ayalga pa los güeyos magar del nuesu desaciertu inicial, ya qu'entraremos nuna viesca práuticamente virxen, que ta a los pies del picu Los Fayacones.

Como bien diz el so nome, nesti tramu de la ruta vamos alcontranos con unes fayones ablucantes, asína como con una pequeña llaguna. Nun hai sienda dalguna, en nengún momentu, asína que guiaos pol GPS, vamos dir al alcuentru de les cotes más altes del Picu Los Fayacones, dempués d'esfrutar de pisar la fueya cayío en suelu, y de pasar penriba y pembaxo de fayes centenaries.

Metémonos nesta ablucante viesca

A la fin, topáremonos cola caliza que da puntu más altu a Los Fayacones, y dende ellí, veremos al fin el cumal de Peñamayor y pente medies un fueyu con viesca pel que tendremos que pasar pa poder acometer la pequeña arista que nos dexará nel Picu Peñamayor.

Aportando al cumal del Picu Fayacones (1079 ms)

Llevamos dos horines faciendo pata y nel intre, tenemos a tiru l'oxetivu del día, poro nun perdemos tiempu y baxamos al fueyu del qu'enantes faláremos, alcontrándonos con dellos carrascos nel so mayor esplendor y con varios texos etiquetaos con plaquines metáliques, de les que supongo que será una forma de saber esáutamente cuantos sobreviven a la gafienta man humana.

Caleyando pente acebos bien guapos

Hai fame abonda, poro fadremos los caberos pasos per esti tarrén de yerba y caliza tan carauterística de los cumales asturianos y daremos preste, dempués de casi 2 hores y media de ruta, a la cota más alta del conceyu de Bimenes, el Picu Peñamayor de 1144 ms.

Caberos pasos al cumal de Peñamayor (vistes al cordal enteru y Ubina)

Si tuviera que responde-y a dalguien que m'entruga qu'au llevaría a una persona pa que s'enamore de la montaña asturiana, pues por dificultá y vistes, camiento qu'encomendaría-y a venir hasta Peñamayor o al Picu Mofrechu poles vistes de Picos. Si nun día espeyáu, nun-y presta la montaña, meyor dexalo, jeje.

Cume del Picu Peñamayor (1144 m)

El picu Peñamayor, pesi a que nun ye la cota más alta del cordal al que-y da nome siquiera, ye un perfeutu mirador de toda Asturies, por tar nel mesmu centru d'ella, y miremos pa onde miremos, acolumbraremos dende'l macizu d'Ubina a Picos d'Europa, o tolos montes d'Ayer, Casu, Ponga y como non, la llarguísima costa asturiana y sus cordales costeros (Sueve, Cueva Negra, Mofrechu, Benzúa, Cuera...)

Como'l día nun ta pa tirar voladores, ponémonos a refuxu'l vientu, detrás d'unes peñes y taremos un bon ratu xintando y descansando pa facer tiempu, hasta poder disponer del albergue de Fayacaba, del cual tan solo nos separten unos 350 ms de desnivel direutu dende la nuesa posición.

Paula baxando del Peñamayor

Pasaes les 2 y media de la tarde, ponémonos a baxar y pa ello, tirámonos hacia'l colláu que dixebra la peñona de Peñamayor de tol restu del cordal, col envís de restolar una xubida direuta pal domingu, ya que fadremos el picu un día más con tolos collacios vascos.

Dempués de casi una hora de rabilar en milenta canales que baxen, formaes pente delles aguxes y estribos de Peñamayor, teniendo inclusu dalgún destrepe y too, y de facer unes cuantes más envueltes, pente cotolles primeru y felechos dempués, topámonos con una sienda que paez arrodiar tol cordal de Peñamayor.

Tornando al albergue de Fayacaba

Garraremos esta sienda un ratín, hasta que vemos embaxo nuesa l'albergue y decidimos tirános abaxo per praos hasta llegar a ésti, unos venti minutos enantes de les 4, la cuenta pa mudános de ropa y ponénos dalgo más cómodos pa conocer tan guapu edificiu.

La verdá ye que la baxada fízose más pesada y abegosa per onde lo intentamos y a posteriori apoyaos nel coche y mirando de frente pal picu, paez ser que lo meyor será tirar a güevu p'arriba, porque nun paga la pena, averáse al colláu de nenguna manera.

En resumen, ruta cenciella y tranquila, na qu'en casi 4 hores vamos percorrer 6 kms arrodiando Peñamayor y conociendo como parte más prestosa d'ella la viesca de Los Fayacones, faciendo un desnivel acumuláu de 525 ms d'altor.

Con esto y unos frixuelos que nos zampamos pa cenar nel albergue.... hasta'l prósimu día...

Camudando'l Camín dende Peñamayor

Nesta rutina per tierres yerbates ficimos: Picu Peñamayor (1144 ms) que ye primer cota de Bimenes y el Peñón d'Orosu (935 ms) como cuarta cota yerbata.

Ver progresos en: Retos montañeros

Pendones (Casu) - Peña Maciédome

2011-12-13T18:04:00.002+01:00

6 d'Avientu de 2011

Track: Pendones (Casu) - Peña Maciédome

Con abondes duldes sol tiempu que tendríemos nesti día, vamos salir de Xixón pola autovía minera, col envís d'empobinanos pol Corredor del Nalón y travesar los conceyos de Llangréu, Samartín del Rei Aurelio y Llaviana pa parar a desayunar en Rusecu, capital del conceyu de Sobrescobiu.

Ellí, esta vegada vamos xuntános tan solo, Carlos, Cantarero y yo per un llau, pero por suerte Pangua, traínos de compaña a Ruma (otru componente de Felpeyu) y a tres collacios navarros suyos: Iñaki, Santi y Josu.

Semeya de grupu nel aparcaderu de Pendones (768 ms)

Magar de les presentaciones y los desayunos, partiremos de Rusecu, pa siguir pola As-17, hasta'l conceyu de Casu, onde travesaremos los pueblos de Tañes, Abantru, Les Yanes, El Campu (capital), Sotu, Sobrecastiellu, Bezanes, El Castañéu y en la Pontonciella, desviarémonos al fin a Pendones, el nuesu puntu de partida.

Sí, tamos en Pendones, llugar montañeru onde los haya y del que tenemos grates alcordances de l'ascensión al Picu Tiatordos, pero tamién de bones fartures nel más qu'encomendable chigre de Casa Juanín.

Entamamos camín y garramos calor per pistes formigonaes

Sacante d'esto, como tamos bien desayunaos, preparámonos y xustu cuando facemos la semeya de grupu, pasando unos minutos de les diez, decidimos arrancar y apaez per ellí'l nuesu guía qu'echábemos en falta, Nilo.

Agora sí que nun tenemos más qu'echar a andar y dempués de les duldes iniciales de Nilo, que pensaba que tirábemos pal Tiatordos, baxaremos un pocu pel pueblu, travesaremos la ponte sola riega Pendones y garraremos con xeitu les primeres rampes formigonaes de los Pedrocales, que nos fadrán dir quitando capes de ropa adulces.

Abandonamos la pista pa la Vega Baxu y xubimos pente la viesca

Esta pista, que siguiremos durante un bon ratu, ye la que va hacia la Vega Baxu, pero nós dempués de travesar les cabañes de Boronga y Gargasa, vamos desvianos a la manzorga, pa esfrutar d'una preciosa viesca na qu'escaeceremos el duru formigón y nos afayaremos na blandina fueya cayía nesta tardía seronda que tamos asofriendo esti añu.

Increyibles semeyes de seronda en plenu Avientu

Ye tan guapa esta viesca autóutona, que guiaos pel guapu pastor alemán montañeru, nun mos damos cuenta de lo duru y pindiu del desnivel que tamos superando y aportaremos a la braña de La Llongar, dempués de 40 minutinos andaos.

Ganamos altor bien aína hasta La Llongar

Siguiremos, embobaos col verdor de les rames nes fayes y col color roxizu de la fueya nel suelu, demientres poquín a pocu, vamos dir saliendo de la viesca pa meténos de llenu nel cordal de Pendones, onde Nilo, va guiándonos pente les ya más abundantes cotoyes, col envís de faldiar el Picu Les Corones, pela so mandrecha.

Salimos de la viesca p'arrodiar el Picu Les Corones

El ritmu ye perfeutu, ya inclusu un pelín fuerte pa lo que solemos facer, pero Nilo, ye esixente y si pares, vien aína a convidate a siguir andando. Sedrá que tien ganes d'enseñanos dalgo guapo, poro facémos-y casu y aportamos al colláu de Pandevilla, onde tendremos a vista'l nuesu oxetivu, la Peña Maciédome, anque la ñebla nun mos dexa velu.

Nilo en Pandevilla (1355 ms) cola vista puesta nel Maciédome

Esta vegada tenemos que pará-y les pates a Nilo y vamos tomar aliendu y dalgo de bébora y xinta porque llevamos casi hora y media ensín parar y ganamos nel intre un desnivel de 600 ms aproximáu. Él demientres, paez qu'entretiénse con posar pa les semeyes y xugar con dalgún palu qu'otru.

Dexamos Pandevilla pa siguir faldiando'l Picu'l Cascayu

Ya tenemos más cerca'l colláu Llagu, onde aniciaremos l'ascensión tala a la Peña Maciédome, pero enantes dexaremos atrás Pandevilla y averarémonos a la Mayada Llagu, onde tocarános faldiar tamién el Picu'l Cascayu nesi andar hacia'l colláu Llagu de 1530 ms.

Avanzamos hacia'l guapu colláu Llagu

Si nun teníemos nidiu, si'l día diba abrir o siguiría cola so murniera, nel intre atalantamos que la ñebla qu'arrodia'l cumal del Maciédome, nun va dise de nenguna manera. Poro, nun queda más que siguir alantre y abandonar el colláu Llagu y les sos esbarrumbaes anque guapes cabañes.

Ascendiendo pola Peña'l Quemáu dexando abaxo Llagu

Llueu de les 2 hores de ruta hasta'l colláu, toca pasar al ascensu final y pa ello meterémonos na Peña'l Quemáu, que dános amuesa del cutu que vamos soportar, con lo que ponémonos tola ropa que tenemos y siguimos xubiendo per esta pindia peña, onde la poca ñeve restante altérnase con dalgo de roca y muncha yerba llargo.

Apaecen a la mesma vegada'l fríu y el tarrén pindiu

Cuanto más xubimos más fríu fai y más abegosa faise la xera pola ñebla. Tamos nuna cresta que nun tien que tener nenguna dificulta nuna dómina más apacible del añu, pero nel día de güei la ñebla nun mos dexa saber per onde va la vía d'ascensu.

Nilo, paez que nun lo tien claru tampocu y llega un momentu, nel que tenemos que meténos nuna canal que vien del sur, pero nun lo vemos claro y preferimos tirar hacia'l norte, metíendonos nun marrón bien curiosu, de yerba alto y resbarioso, con una cayía al vacíu que nun presta res.

Dellos momentos crestiando la Peña Maciédome

Media vuelta toca y tornamos al pasu nel que teníemos la canal entrando pola mandrecha. Meterémonos nella, y acolumbramos que somos a pescanciar los h.itos pente la ñebla, al mesmu tiempu qu'a Nilo va llegándo-y a la memoria per onde se xube a la Peña Maciédome.

Dellos pasinos permoyaos y resbariosos de yerba y roca, amestáu a otros tantos de roca y yerba xeláo y per últimu un pasu de cresta aéreo pelos dos llaos na que la yerba ye blanca dafechu y la roca nun ta muncho meyor, pondrános nel final de la cresta y dexarános de llatir el corazón a fueu, pa relaxános per una fastera más ancha, na qu'arrodiaremos les peñes caberes del cumal pel sur pa garrar la llínea final a cume de sur a norte.

Nel cumal de la Peña Maciédome (1989 ms)

A la fín, dempués d'una llarguísima cresta, pa dalgunos de nós, la más llarga de so vida, aportaremos a los 1898 ms de la Peña Maciédome, que tamién nómase dende según que pueblos, Altu de Ponga o la Pandona.

Les inesistentes vistes y l'intensu fríu que tamos padeciendo, faínos sacar les semeyes de rigor, xintar un pocu chocolate y tiranos embaxo dafechu, per una vía de baxada muncho más cenciella y sobretou menos peligrosa col día que fai que pola que xubimos en crestéu.

Esfrutando d'una sele baxada de la peña

Y asína foi, ya qu'escaecimos les más de 3 hores y cuartu de xubida y pusímonos a baxar en direición Sur, pa dir selemente tornando, al travíes de la falda de la Peña Maciédome, al sen noroeste, yendo paralelos al crestéu del Maciédome enriba y a la vega Baxu embaxo, hasta qu'aportamos a Urbiellos onde pararemos al refuxu de la peña pa xintar el bocata.

Restolamos un llugarín pa xintar al refuxu'l vientu

Yeren les 2 y cuartu y la fame taba más que xustificáu coles 4 hores de ruta, poro tolos integrantes del grupu:Iñaki, Josu, Santi, Ruma, Pangua, Carlos, Cantarero, Berto y Nilo, teníemos ganes de parar a resguardu y poder meté-y caña a tolo que llevábemos na mochila.

Nun se si fuimos de los más o menos agradecíos al llabor de Nilo, pero de la nuesa xinta marchó con un filete pollu enteru, parte d'un bocata de bonito con tomate, dalgo de quesu y cecina y tamién un pocu de turrón de chocolate a lo postrero.

Magar de la xinta aportaremos al colláu Llagu y baxaremos hacia Congostín

Como nun se quexó y nun mos abandonó nel restu de la ruta, supusimos que diba tenenos en consideranza pa otres rutes que faigamos con él, jeje. El casu ye que, magar del descansu, tenía yo ganes de ver si al tornar de nuevu al colláu Llagu, garraría'l mesmu camín que tráxonos a ésti o tomaría él la iniciativa de baxar hacia la Foz del Congostín p'amosános un nuevu camín hacia Pendones.

Mayada Recuencu (1330 ms)

Ensín dulda denguna, aportamos a Llagu de nuevu y Nilo, magar de tiráse un pelín pela ñeve y xugar con ella, empobináse hacia'l norte col envís de baxar hacia la mayada de Recuencu. La verdá ye qu'esti perru pudiera ser el mayor conocedor de cada una de les milenta siendes que parten de Pendones y solo pola so compaña, paga la pena partir siempre que se pueda a unu de los cumales averaos dende esti pueblu casín.

Tengo que dicir que por primer vegada na mio vida, miré más pal suelu que pa los altos durante tol caleyar en baxada hacia Pendones y tamién tengo que dicir, que nun foi pola ñebla que tapecía los cumales de la redolada, sinon que foi pola guapura de los llugares que tábemos travesando.

Por una vegada miramos menos pa los altos que pa les viesques

La baxada hacia la mayada de Recuencu, la cual taba arrodiada pol Picu'l Cascayu y pola Xerra'l Vallín, foi al traviés de pindios praos, nos que teníemos enfrente les consecutives foces del Congostín, Forniellu y la Palombar, colos sos carauterísticos cortes de la caliza poles riegues que les erosionaron: La Requiebra, Montefó y la Palombar.

Dempués, pasamos pol Recuencu y metémonos nuna ablucante viesca, nel que los collores de la fueya cayío en contraste colos verdes del mofu sola roca calizo, faen qu'ensín dános cuenta metámonos na propia Foz del Congostín, la cual siguiremos pol cursu de la riega Requiebra, faciéndonos pasar pente les peñes d'El Congostín y de la Berezosa a la mandrecha y pola esquierda nos quedará l'espolón que vien del Picu'l Cascayu nel que tenemos una ayalga pal güeyu, la cueva La Muyía.

Baxamos pola Foz del Congostín demientres dalguien xixila dende la Muyía

Más d'una hora taremos baxando hasta qu'aportamos a la xuntanza de les dos riegues: la Requiebra y la de Montefó, que forma la foz de Forniellu tayada pente la peña La Berezosa y el Xierru Forniellu.

D'ésti amiestu ríos, nel llugar de los Valliquinos, baxaremos un pocu más y el caudal de la riega veráse aumentada cola de la Palombar que toma esti nome, hasta que l'augua faíse'l completu protagonista nel nuesu andar, sobromanera al xuntáse a la Palombar los regueros de la Llábana primeru y dempués el de Rinavea que formen el ríu Pendones dafechu.

Namái quédanos esfrutar de la baxada col compangu del augua per tolos llaos

Al igual que baxaba l'augua, nós tamién acabamos baxando hasta Pendones col bon tastu d'un llabor bien fechu y d'ún ésitu total pa col trazáu de la ruta, ya que resultónos guapu pa xubir y más guapu si cabe pa baxar y anque paeza mentira, de lo que menos nos alcordamos nesta ruta foi del oxetivu, la Peña Maciédome.

Nilo, al igual que nós, despidióse con una mirada de Ta la prósima, collacios!!! y marchó nes sos pates con 6 hores de ruta, 13,7 kms y unos 1400 ms d'ascensu acumuláu, que de xuru que nun-y torgaron les ganes de dir a cualesquier cumal d'esta fastera casina al día siguiente.

Camudando'l Camín al xeitu de Nilo

Nesti rutón por tierres casines ficimos un monte prestosu astur: Peña Maciédome (1898 m)

Ver progresos en: Retos montañeros

Cuevas de Mar (Llanes)

2011-12-02T11:20:00.005+01:00

Grandísima ayalga pa esguilar, la que tenemos nesta playa y grandísimu trabayu'l que ficieron los collacios d'Escalada en Llanes equipando tal cantidá de víes nes parés d'esti guapísimu sableru llaniscu.

Poder combinar la escalada durante unes hores y llueu dase un chapuzón na mar, pa dempués dir a tomar unes cerveces nel chigre nun tien preciu. Amás, hai que dicir que nel chigre xíntase perbien, con cosuques bien ellaboraes y siempre con mui bona música dando un ambientín bien curiosu.

Sectores na playa de Cuevas de Mar (Llanes)

No qu'a les víes refierse, podemos dicir qu'hai dende cuartos hasta séptimos, con un toque vertical en toles víes bien guapu. Ta claro, que nun vamos alcontrar víes d'adherencia tumbaes, ya qu'esto ye un paraísu de cueves en parés d'acantiláu, tallaes pela mar.

Mi primer 6c cola vía Que buenos son los de la federación

Durante esti branu, foron varios díes los que fuimos a Cuevas de Mar, ensín alcordame mui bien, cuantes foron realmente. Lo que si tenemos nidiu, ye que quedamos namoraos d'esta playa y de les víes que nos ufrez, poro'l branu que vien va ser un clásicu nos díes d'escalada y más nos fines de selmana.

Paulina en Veranillo Fukushima (IV) y Berto nel repris de Rafita (V+/6a)
Semeyes by Asturwaterman

A destacar un pocu, pudiera dicir qu'equí fice mi primer 6c y que'l primer día que me puse con él, nun mirara siquiera la cotación y casi lu saco a vista, jeje. Aún así, prestóme llegar hasta riba esi día, y al siguiente ya salió ensín problemes, esfrutando de cada movimientu d'esta vía que te fai salir d'una cueva con grandes cazos y tien un pasín mui técnicu na parte final. Una pasada dafechu.

Primer día esguilando en Cuevas (Berto, Paula y Pangua)

Muncha xente esguilamos nestes parés durante estos díes, aparte de Paula y de mi, pasando polos collacios vascos, Fernan ya Iñaki, Pangua y Rebe, el mio hermanu, Gus, y Dani,... y siempre cayeron unes bones rises, un bañín y unes cerveces nel chigre... ablucante esti llugar pa pasalu bien y da-y caña'l cuerpu esguilando.

Actualizaciones croquis (Payares 2011)

Cuevas de Mar (Seutores visitaos)

Croquis modificaos por mi de la escuela d'escalada de Cuevas de Mar, por mor del blogue Escalada en Llanes y de Piratas Free. Gracies y col so permisu.

Puertu Ventana (Teberga) - Güertu'l Diablu

2011-11-25T18:16:00.001+01:00

20 de Payares de 2011

Track: Puertu Ventana (Teberga) - Güertu'l Diablu

Cabera ruta del mes de Payares de Xuan de la Borrina, na que vamos averanos una vegada más al conceyu de Teberga, y más en concretu al Puertu Ventana pa facer una visitina a dellos cumales nortiegos del macizu d'Ubina.

Pa ello, como ye vezu, saldrán de Xixón, Simón, Carlos, Cantarero y Pangua, y esta vegada de Llugones lo fadrémos Paula y yo. El puntu d'alcuentru sedrá en La Plaza en Teberga onde tocará desayunar tranquilamente.

Semeya de grupu nel Puertu Ventana (1583 ms)

Asína qu'a partir de l'autovía "Y", garraremos l'autovía a Grau, pa salir hacia'l valle del Trubia y travesar los conceyos de Santu Adrianu, Proaza y nel pueblu de Caranga Baxu, tomar direición a Teberga entrando n'él pol pueblu d'Entragu, hasta parar na capital tebergana de La Plaza.

Magar de llenar l'estómagu, ponémonos en marcha hacia'l puertu Ventana pasando pelos pueblos teberganos de Las Veigas, Riel.lu, El L.lanu y Parmu antes d'atacar la parte final del puertu, que fadráse pelín llarga baxo un sele orbayu, qu'amuesa si cabe lo murniu del día que vamos sofrir.

Selemente y baxo l'orbayu vamos dexando atrás el puertu

Dempués d'abriganos y complétamente solos nel puertu Ventana (1583 ms), salimos con cierta galvana y baxo un amiestu de borrina y orpín empobinámonos al traviés de la pista que va pa Torbaniel.lu, desviándonos al aportar a Braña Nueva, pa entamar les envueltes que nos van averar al Penón de Ventana, dexándolu embaxo nuesa y pegándonos a la cayida hacia la fastera l.lionesa de Santumil.lanu.

Garramos la na Braña Nueva, pa entamar a xubir n'envueltes

La ruta que vamos facer tien de llevános hasta'l Güertu'l Diablu, y pertenecería a una de les rutes que puse por Diego y Pilar, ya que les qu'escoyeron ellos, queden pal añu que vien cuando puedan volver al líu montañeru. Nun se si lo dixe ya, pero van ser padres de Nel, que pol momentu inda ta al calecer de la so ma, pero cuando salga sedrá'l segundu borrinu, detrás d'Olayina.

Siguimos avanzando pente la ñebla

Como nun vemos nada pola ñebla, siguimos tirando del gps pa empobinanos con tranquilidá hacia'l cumal de las Rebol.losas (1930 ms), onde Bea y Jose, diéranse la vuelta'l día que xubimos al Penón Amenu y la Pena Sol Tambarón.

La boina de Pangua que paez que da xuegu

Tamos de rises y nun tenemos priesa, asína que vamos xugando cola boína de Pangua, demientres caleyamos, asemeyándonos a los antiguos maquis, qu'anduvieron per estos montes atrincheraos en delles costrucciones afortificaes qu'inda caltiénense anguaño.

Xubiendo y baxando a las Rebol.losas (1930 ms)

En pocu más d'una hora y cuartu, taremos baxando dende Las Rebol.losas al col.áu Socel.lares de 1853 ms, onde aniciaremos de verdá la primer ascensión del día. Nel intre, el día paez que dános un respiru y somos a ver la veiga Socel.lares, y dalgunos cumales d'Ubina, como'l Campu la Faya, Penón Amenu, Pena Sol Tambarón y Picu sol Prau la Siel.la.

Aportando al Col.láu Socel.lares (1853 ms)

Nesti nomáu col.láu, vamos separtános ya que yo decido xubir a güevu a la Pena Mel.luque pela so falda noroeste, demientres los demás, garrarán el canalizu que xube pente la Mel.luque y l'espolón que xube a la Pena Socel.lares hasta'l col.láu del Güertu'l Diablu.

Les ñubes colen por un migayín y dexen ver estos guapos cumales

L'ascensión a la Pena Mel.luque per esta cara, nun tien mayor dificultá, sacante de que tengo les botes mui gastaes na suela, y resbaríu, más de lo que me prestara, cola ñeve qu'a partir de los 1950 ms voi alcontrándome.

Abandono'l grupu p'ascender darréu a la Pena Mel.luque

Con pocu más que facer delles envueltes pa que nun se me faiga mui pesáu lo pindiu del tarrén, aporto a los 2053 ms d'altor de la Pena Mel.luque, superando del tirón 200 ms de desnivel en venti minutinos aproximáu.

Cumal de Pena Mel.luque (2053 ms)

Ye una pena'l día, porque dende equí, les vistes a tol val.le de Santumil.lanu, a ablucantes cotes d'Ubina (como Picos del Fontán más al sur) ya inclusu al Picu la Ferreirúa al occidente, tienen que ser una pasada, pero mi únicu agasayu al aportar al cumal, foi un vientu que xelábame hasta les barbes.

Baxando de la pena Mel.luque pente la ñebla

Dempués d'unos minutinos dando paseos pol cumal, a la espera de que los collacios xubieran dende'l Güertu'l Diablu, pego un par de glayíos, porque nun-yos veo, pa ver si van xubir y contéstenme que non, poro, magar de los cagamentos davezu, saco una semeya en solitariu, y baxo cagando xelu, porque nun aguanto res ellí enriba.

Entamamos l'ascensión a la Pena Socel.lares con friu

Aportaré al grupu pente la ñebla, como si fuera'l mesmu Xuan de la Borrina, y toos xuntos, entamamos selemente l'ascensu a la Pena Socel.lares (malnomáu Güertu'l Diablu Norte). Por dalgún motivu, nun pega tanto'l vientu y esti faise cenciellu, hasta un hombru de 2074 ms que de primeres creemos que ye la cume, pero non.

La ñebla y el fríu nun mos escaez durante tola xubida

Tendremos que baxar d'esti hombru, unos metrinos, hasta garrar la xubida final, que como tol tiempu, va llevános pente la roca y la ñeve, hasta los 2107 ms d'altor de la Pena Socel.lares, onde una vegada más, el fríu ye fuerte y les vistes nules, dando poques ganes de tar más tiempu enriba.

Cume na Pena Socel.lares (2107 ms)

Con dos hores y media de ruta nel cuerpu, dimponémonos a baxar al col.láu que separa la Pena Socel.lares del Picu'l Guertu'l Diablu y que tien bones cayíes sol L.laseiru, pero como non, nun somos a velu por mor de la borrina.

Baxamos hacia'l Güertu'l Diablu

Tampoco nos vamos desesperar por eso, asína que siguimos alantre, y esfrutamos d'una ascensión más, y que neesti casu, tien ñeve abondo, dándonos un plus de disfrute, ya que queda mui lloñe l'última ruta con dalgo curiosu de ñeve.

La ñeve protagonista nel ascensu al Picu' Güertu'l Diablu

En menos de media hora, diremos aportando toos al cumal del Picu'l Güertu'l Diablu de 2134 ms. Los últimos en llegar seremos Paulina y yo, ya qu'ella nun t'avezada inda a estes ascensiones cola ñeve, pero hai que dicir que lu pasamos de luxu los dos.

Un grupu de Maquis y cume algamada del Picu'l Güertu'l Diablu

Cuando ficimos cume, alcontrámonos con un grupu de maquis, refuxándose nuna trinchera que sirviónos como nunca pa tar un pelín cómodos pa xintar los bocatas, ya que'l fríu una vegada más yera perfuerte.

GM Xuan de la Borrina nel Picu'l Güertu'l Diablu (2134 ms)

Lo guapu del monte y sobretou d'estos montes altos, ye que nun sabes cuando les ñubes van desapaecer y van ufrirte un bon espeutáculu. Nesti casu, nun faltó a la so cita, Xuan de la Borrina y regalónos durante un ratín les vistes hacia'l Puertu Agüeria, la Pena Ruea y quiciás un de los picos que más ganes-y tengo, El Ranchón.

A pesar del fríu les rises y les vistes nun faltaron, como'l ablucante Ranchón

Unos 25 minutinos, yeren más que suficiente pa xintar dalgo y quedar xelaos, asína que decidimos baxar de los altores ya intentar una baxada pocu caleyada y de la que poca información algamé.

Garramos baxada hacia la Veiga Los Pozos

La primer parte, yera baxar a la Veiga los Pozos y ficímoslo ensin problemes aportando al Trabe Rolamuela (2007 ms), que ye'l colláu onde finaliza'l Canalón de Rolamuela, que xubiría perpindiu dende'l Puertu Agüeria hasta la Veiga Los Pozos pente'l Picu'l Güertu'l Diablu y la Pena'l Ranchón.

Descensu del Trabe Rolamuela a la veiga L'Arca

El siguiente tramu sera'l más complexu y tien de llevános dende'l colláu anterior hasta la Veiga L'Arca. La primer parte sedrá baxar per un amiestu de prau y roca cenciello, pero a partir d'una estrechez, el prau empíndiase enforma, y cualesquier rastru de sienda, paez perdese a cada pasu que damos.

El resultáu d'esto, sedrá una baxada per onde mayor se pueda, llibrando esi tarrén tan caráuterísticu n'Asturies, de rebolles amestáu a caliza afilada, na qu'hai qu'andar sollerte d'au vamos poner el pie nel siguiente pasu.

Na veiga L'Arca descansando

Dalgo más d'una hora tardaremos en baxar dende'l Picu'l Güertu'l Diablu hasta L'Arca, onde descansaremos un ratín, ya que la baxada nun foi fácil del too, anque sirviónos, al menos a mi, pa descubrir el camín que xube dende la Veiga L'Arca hasta'l col.láu de la Muezca Cigacha, que va dános posibilidá nun futuru de conocer dellos cumales d'esta fastera tan guapa d'Ubina, como son La Cigacha o el picu Colines, entre otros.

Ascensu al col.láu onde veremos l'arrodiada del val.le de Campu Formosa

Al borde de les 3 de la tarde, vamos baxar un pelín hasta los restos de cabañes de la Veiga L'Arca y ellí abandonaremos la val.lina L'Arca pa xubir un colláin en direición norte, onde veremos tol val.le de Campu Formosa, y responderemos la última entruga que teníemos: esiste una sienda qu'arrodia esti val.le hasta'l Penón de Ventana?

La Cueva Mel.luque pa garrar la otra fastera'l val.le

De primeres asáltenmos les duldes, ya que na otra fastera'l val.le nun se dixebra en dellos tramos si esta va cortáse o non. Con esto, toles miraes apunten a mi, como siempre, por dir a la gueta d'un camín nuevu y facer lo más circular posible les rutes, jeje.

Travesando un tarrén peramestáu: pedreres, arbustu baxo,..

Pero finalmente, tiramos alantre, pasando unos cien metros pembaxo la Cueva Mel.luque, y ganamos la otra fastera'l val.le, que travesando dalgún pedreru y con dalgun xube-baxa, nun va cortáse en dengún momentu, faciéndose'l caleyar a pesar del cansanciu perentreteníu.

Caberu vistazu a les cotes de la fastera norte d'Ubina y el val.le de Santumil.lanu

Y digo que foi entreteníu, porque tardamos un hora n'aportar a esi collaín de nuevu, que ta enriba del Penón de Ventana. A esto, aidó un pelín, mirar de xemes en cuando atrás y ver dalgo del murallón oeste del macizu d'Ubina que cae sol val.le de Santumil.lanu, tando ésti colos colores más guapos de la seronda, amosaos en viesques roxices y marielles.

De nuevu tornando al Puertu Ventana

La parte final, fadrémosla casi a la carrera, Paula y yo, pa garrar a los Carlos que diben falando gayoléramente y asína facer l'últimu tramu hasta'l puertu Ventana onde Simón y Pangua taben ya mudándose de ropa y l'Sporting perdía xusto nesi momentu por 0-1 a la escontra'l Getafe.

Menos mal, que nun chigre na Plaza, vimos como remontaba'l resultáu, dando-y un tastu más dulce si cabe a esti día, nel qu'a pesar del tiempu, percorrimos unos 12 kms en 6 hores y superamos un desnivel acumuláu d'unos 800 ms.

Camudando'l Camín una vegada más nel macizu d'Ubina

Nesti murniu día pol Macizu de Penaubina algamos los siguiente dos miles, pertenecientes al Club 58 d'Ubina: Picu'l Güertu'l Diablu (2134 ms), Pena Socel.lares (2107 ms) y Pena Mel.luque (2053 ms)

Ver progresos en: Retos montañeros

L.lano (Quirós)

2011-11-22T16:36:00.003+01:00

N'alcordanza de Sergio Breñas, escalador, monitor y refuxeru del L.lano

Que la tierra te seya lleve!!! (16-07-2011)

Ya son unos años los que llevo esguilando nesta escuela del L.lano en Quirós y nun hai más que satisfacción y bonos díes d'esguile. Poquín a pocu vamos progresando nestes parés en tolos senes.

Nun ye solo que vaya pegándome con graos más difíciles, sinon que cada día vamos siendo un bon garrapiellu de collacios, los que quedamos y pasamos unos díes o tardes de lo más entreteníu escolingaos de la caliza.

Vidios (2011)

Semeyes (2011)

Paula, Berto, Pangua y Silvia

Semeyes (2010)

Un par de semeyes de Silvia y yo esguilando nun V del Escambelláu Inferior

Actualizaciones croquis (Payares 2011)

L.lano (Seutores visitaos)

Croquis modificaos por mi de la escuela d'escalada en: L.lano (Quirós) por mor de Mariño que m'empobinó a visitar la páxina de Piratas Free. Gracies y col so permisu.

La hestoria mía con esta escuela d'escalada entamó así...

Taba yo naguando por facer un cursu más d'esguile, pero prestábame muncho más facelo en roca. Asína que tuve sollerte a los cursos de la federación asturiana de montaña, y dempués de que la xente animárase de primeres, casi quédome solu pa dir finalmente. Menos mal que Cesar acompangome y a él una collacia del so trabayu.

El cursu facíase nel pueblu quirosanu d'Aciera onde ya tuviéramos esti iviernu faciendo'l Cordal de Caranga enteru. Pa llegar a Aciera, facemos el míticu camín en coche dende Xixón, que nos lleva per direición Uviéu a Trubia, Proaza, y esta vegada envede tirar pa Teberga, garramos l'otru ramal de la senda l'Osu, hacia Bárzana de Quirós, y a l'altura del banzáu de Valdemurio, la carretera tien un cruce a la manzorga que llévanos rápidamente al pueblu d'Aciera.

Banzáu de Valdemurio y valle de Quirós

Más en concretu, les víes tan averaes al pueblu de L.lano, que ta penriba del pueblu d'Aciera, pero ye bien difícil dexar el coche ya que solu hai 8 places y "los verdes" tan al tantu, pa dexar recetes méliques, males dafechu pal bolsiellu. Entos el tema ta en aparcar n'Aciera onde hai un parking y caleyar hasta L.lano y d'ehí a les parés.

Otru problema ye que'l parking ye priváu del bar, asína qu'hai que consumir dalgo, enantes o dempués, pa "agradece-y" l'usu del parking. Eso sí, si vas durmir nel refuxu de L.lano, y el dueñu entérase, date por echáu, como me pasó a mi. Tuve la suerte de tener enriba, una d'eses places en L.lano y el anormal del dueñu del bar, quedóse ensín que baxáse a cenar al so bar. Coses d'un paisanu intelixente que mira pol so negociu. En fin,...

El casu ye que axúntamos tolos cursillistes y monitores nel parking d'Aciera y dempués de repartir el material xubimos al seutor nel que dibemos esguilar: La Selva

Seutor de La Selva

Ellí ponémonos bien ceo a esguilar, ya que dempués d'unes rápides clases de nudos y material (lo xusto pa ponése a esfrutar de la paré) ya pusímonos a facer víes hasta la hora de xintar daqué. Nesta parte ficímoslo en top-rope, ye dicir cola cuerda penriba en tou momentu, pa pola tarde ya enllazar víes de primeru, asegurando ún mesmu a cada tramu de vía.

Dos compañeros de cursu en les víes de los elfos

Esguilando nos Elfos

Aparte, del tema de material y seguros, lo que más me prestó d'esti día ye la importancia de los pies, de tirar de pata y de guetar los agarres, muncho menos nidios que nel roco. Taba yo demasiáu avezáu a facer el burru nos rocos faciendo búlder y tirando de brazu. Como non, la roca natural, l'altura y les vistes dan un puntu más a favor d'esti deporte.

Dempués de tol día esguilando, tocaba baxar al chigre a echar unes cerveces y comentar hestories d'escalada y de too en xeneral, con muncha xente que taba nes parés de Peña Caranga.

Seutor de L'Escalón

El segundu día, dempués de descansar lo xusto nel refuxu (nun soi a durmir demasiáu nunca), un bon desayunu y p'arriba. Esta vegada díbemos averanos al seutor de L'Escalón. Al mio parecer muncho más guapu que'l del día anterior ya que les vistes sobre'l valle Quirós son ablucantes.

Na guapa paré de L'Escalón

Dempués d'esperar un ratín a que dexáse d'orbayar y a que secáse la paré, tornamos a facer víes en top-rope con dalgo más de dificultá que les del día anterior nos Elfos, así qu'hasta la tarde nun se intentó facer dalgo de primeru, dempués de que deprendiésemos a rapelar y asegurar una reunión sin mosquetón.

Asegurando a los escaladores

Al final, dicir namái, que si quédome un día más per ellí, dexo too, y vivo na paré, jeje. Poques coses tan adictives hai como buscate la vida nuna paré y sacar alantre coles manes y los pies una vía, ya sea de menos o más dificultá, el sentir será siempre de superación d'un mesmu.

Esta entrada qu'entama como resumen d'un cursu quedará pa dir actualizando les dixebraes víes d'esta escuela que vaya faciendo, ya que nun pienso dexala nel escaezu y tornaré siempre que pueda a pegame coles sos parés.

Rocódromu del Burgo d'Osma (Soria)

2011-11-21T13:18:00.003+01:00

Monolitu nel pueblu sorianu del Burgo d'Osma, a malpenes unos 10 minutinos del pueblu del mio pa, Recuerda. Por suerte, tengo esti rocódromu n'altura pa entrenar un pelín nes vacaciones braniegues.

Como pue vese, cada añu más xente anímase a prebar suerte colos gatos y l'arnés, pa esguilar un ratín y petar un pocu los brazos.

Semeyes (2011)

Xente esguilando: Berto, Gus, Rafa, David, Mari y Ángel

Actualización (Agostu 2011)

Namái comentar, que col avance'l tiempu d'un añu pa otru tan feches de primeru toles víes d'esti monolitu, les cuales col nivel que tengo agora mesmu, nun ye demasiáu complicáu, pero si mui prestosu y recomendable. Aparte d'ello, pa entrenar suelo intentar facer de primeru les víes y sin usar nenguna presa artificial nin d'apoyu pa los pies nin pa les manes... hai qu'intentar entrenar fuerte en tolos llugares, jeje.

La hestoria mía con esti monolitu entamó así...

Aprovechando qu'anduve de vacaciones poles tierres sorianes tuve la oportunidá de probar otra vegada más la escalada n'altor, cosa a la que voi avezándome a pesar d'entrenar en rocódromu de 3 m d'altor ensín asegurar. Como siempre, lo meyor de too, deprender cosuques sol material necesariu pa ello, teniendo qu'asegurar al collaciu qu'abríame les víes a facer.

El rocódromu del Burgo de Osma en Soria ye un monolitu d'hormigón tematizáu simulando roca dafechu. Tien un altor de 10 ms, anque enriba paez más, y una superficie total d'escalada de 112 ms cuadraos.

Monolitu del Burgo d'Osma

Dempués d'un par de mesinos ensín esguilar nada poles parés foi una inyeción de ganes de tornar a esti deporte, poro voi entamar l'entrenu esti mes nel gym tratando de baxar dalgo de pesu, que m'aide a facer la xera con mayor facilidá.

Preparandome pa una de les víes

Esti rocódromu tien 4 cares bien dixebraes unes d'otres con dificultaes de 5a pudiendo llegar una d'ellas a un 5a+, dicho polos entendíos que yo nun tengo n'idega de calibrar estes coses. Eso sí, paecióme facilino, ya que nel ratín que tuve fice 3 cares de les 4 ensín muncho sufrío, quitando l'altor, qu'inda me da un respetu, que creo nunca se debe perder.

Abriendo mi primer vía de mio vida

Dotramiente, ye mui distintu facer una vía de segundu yendo tol ratu bien aseguráu, que facela de primeru abriendo vía, y con una posible caída anque seya d'un metrín o dos, ya da más respetu y mieu, a la mesma vegada que pierdes fuercies poniendo expresses y asegurando cuerda.

Sofriendo pa colocar bien un express

Por too ello, prestome pola vida, da-y un puquiñín a los deos, tanto ensín asegurar pola parte baxa del monolitu caleciendo, como llueu col arnés y aseguráu faciéndo les víes tanto de primer como de segundu.

Llegando al final de la vía

De xuru, que puquiñín a pocu voi dir mercando material pa poder dir a facer esti nueu deporte que me tien bien engancháu. Porque entrenar en búlder ta mui bien, pero l'adrenalina de l'altura pon-y si se pue un plus perimportante a la escalada deportiva.

Tonín d'Arbás (Vil.lamanín - Llión) - Picu L'Esturbín

2011-11-17T18:31:00.002+01:00

14 de Payares de 2011

Track: Tonín d'Arbás (Llión) - L'Esturbín

Una nueva ruta más col grupu montaña Xuan de la Borrina, tenía que llevános a conocer un pocu más esa fastera enllena de dosmiles del conceyu d'Ayer y más en concretu queríemos dir al picu más altu del conceyu, L'Esturbín.

El primer problema que teníemos yera intentalu dende'l país Astur, pero la kilometrada que teníemos que facer dende pueblos como Yananzanes o Casomera y la dómina del añu na que tamos tirónos p'atrás.

Semeya de grupu nel pueblu de Tonín d'Arbás (1264 ms)

Poro decidimos, da-y preste dende'l país l.lionés y pa ello salimos de Xixón pola autovía minera en direición Mieres del Camín, pa xuntanos cola As-66 que nos dexará nel pueblu de Campumanes onde decidimos parar a desayunar. Nel desayunu, xúntanse a Simón, Carlos, Cantarero, Raúl, Paula y yo, otres dos pareyes como son Rebe y Pangua y Toni y Silvia, completando'l total del grupu.

Magar del cafetín xubiremos el Puertu Payares, pasando polos pueblos de la Frecha, Renueva, Fierros, La Muela, La Romía Baxo, Floracebos, Payares y La Campa, pa travesar la llende y baxar hacia Arbás del Puertu y Busdongu d'Arbás onde tomaremos a la manzorga la carretera que nos dexará en Tonín d'Arbás, dempués de travesar Camplongu.

Primeros pasos dexando Tonín a lo lloñe

El día ta feu, ñubosu y dalgo frescu, poro intentamos nun perder muncho tiempu en mudanos de ropa, anque poner per primer vegada l'añu les polaines retárdonmos dalgo. Aún así, a les 10 de la mañana tábemos travesando les cais de Tonín y saludando a los milenta perros qu'habiten n'él, munchos dellos mastines bien guapos.

Dempués de travesar unos metros de pueblu, baxaremos hacia un barriu un pocu más dientro del valle, y ellí travesaremos l'arroyu de Tonín pa garrar una amplia pista qu'en sele ascensu dirá faciéndonos xubir metros d'altor y avanzar a bon pasu pel valle.

Siguimos avanzando pel valle

Siguiremos a la mandrecha del arroyu Tonín, que dende l'entamu amuésase mui fuerte nel so caudal por mor de tol desxelu de la ñeve cayía díes enantes, y dempués d'un ratín más, travesarémoslu de nuevu per una ponte de madera, pa empobinanos per un guapu senderu siempre a la manzorga'l riu.

Esti senderu fadrános travesar el regueru de Rebecora pa llueu caleyar pente escobones paralelos al arroyu Valle del Cuadru, qu'al xuníse col regueru Aguazones de Tonín toma'l nome del ríu Tonín.

Les semeyes d'augua y seronda son perguapes

A dicir verdá, a estos altores de ruta más 45 minutos, tamos ya sorprendíos polo guapu del valle, y tamién pola suerte que tamos teniendo ya que la cantidá ablucante d'augua que baxa polos distintos regueros, tan dándo-y un tastu a la ruta perbono.

Lluchando con escobones y coles riegues

Aparte d'esto, al ser tanta xente, vamos mui entreteníos falando como siempre de mil y una hestories y vamos dando preste a dellos pasos más tapecíos d'escobones o a gayoleres travieses de riegues como la de Calear que darános pasu a un guapu mayáu, los Llanos de Pomba y Rey (vaya nomes joer...)

Nel intre, tenemos la suerte que'l día va abriendo y vemos el cielu azul, dando razón a los meteorólogos que dicíen que p'Asturies taba bono pero pa Llión non tanto. D'otra miente, tamién vemos a la velocidá que pasen les ñubes penriba del nuesu oxetivu, L'Esturbín, dándo-y tamién la razón a les predicciones de fuertes vientos.

Aportando a Las Brañas Ortigal col Picu L'Estorbín al fondu

Siguiremos pel mesmu valle del Cuadru, siempre a la manzorga'l ríu, hasta aportar al mayáu nomáu como Las Brañas d'Ortigal onde vemos que llega la mesma pista que salía de Tonín pola mandrecha'l ríu, poro ya decidimos que será más cenciello y rápido baxar per ella nel nuesu tornar.

Dexaremos esti mayáu y la so cabaña atrás, a la hora y media de caleyar y ya vamos viendo'l final del valle del Cuadru, que como ye normal fina nuna especie de circu glaciar enllenu de tabayones, siendo'l más importante'l de la riega del Valle del Cuadru, que tendría varios metros de caída perguapos.

Tabayón del Arroyu Valle del Cuadru

Nesti puntu a unos 1650 metros d'altor y con una hora y 45 minutinos de ruta, vamos entamar magar de la semeya col tabayón, l'ascensión verdadera al Picu L'Esturbín. Pa ello, dexaremos los Llanos de Braña Fría atrás, y entamaremos a xubir n'envueltes siguiendo los h.itos y la sienda que más pisada paez que ta.

La verdá ye que llegamos a un puntu, nel que nun ta mui nidiu per onde ye meyor xubir, ya que paez tou asemeyáu, poro l'ascensu ya tendrá que ser caún pol so camín y siempre faciendo envueltes pa que nun seya demasiáu fuerte'l desnivel d'ascensu.

Ascenciendo hacia L'Estorbín

Siguimos tol grupu bien xunto, con Simón en cabeza, y yo personalmente doíme cuenta, de que si quiero xubir a dalgún dosmil más, ye'l momentu de separame. Pego unos cuantos glayíos pa decí-y a Simón qu'ascienda un pelín más pola manzorga y que llueu empobínese dafechu hacia'l cumal.

Nestes altures, cerquino de los dosmil metros, el vientu ye fuerte y comunicámonos malamente. Aún así, dexo a Paulina colos Carlos (Charly y Canta) y entrúgo-y a Pangua si m'acompaña. Como non, sal detrás de mi corriendo, y despedímonos hasta la cima l'Esturbín.

Pangua y yo averándonos primeru a la col.lá'l Cuadru

Nun ye broma lo de corriendo, porque vamos facer un rápidu averamientu hacia la Col.lá'l Cuadru ensín perder altor. Esta col.lá fai pasu ente'l picu'l Cuadru (2089 ms) y el Cuetu Los Barriales (2115 ms), pero nun aportaremos a ella y prefiero faldiar Los Barriales pa facer enantes un cumal asturianu más, El Reboqueras.

Nun ta siendo cenciellu pol vientu, pero cuanto tamos penriba la col.lá n'altor y el nuesu arrodiu del Cuetu los Barriales va tocar al so fin, encarando direición norte hacia'l Reboqueras, el vientu ye tan fuerte que nun dexa dar nengún pasu más.

Dende'l Reboqueras (2088 ms) con vistes al Tres Conceyos, Valle de las Mestas y L'Esturbín

Aún así, sabiendo esperar lo xusto, les raches baxen n'intensidá y algamamos el cumal del Reboqueras (2088 ms) dempués d'una bona llucha escontra'l ñuberu. Ye un cumal del que nun sabemos si hai caída pal norte, poro arrimeme con mieu, por si salía volando d'una ventolada.

Nun foi así, y pudimos acolumbrar otros dosmiles d'Ayer como'l Tres Conceyos, el Camparón, la col.la Propinde, el picu L.lagüezos y la Carisa, y hasta les ñubes amosáronmos un oxetivu d'esti añu, el Cel.lón con parte d'Ubina detrás.

Con pocu más ascendemos al Cuetu Los Barriales (2115 ms)

Tenemos unos metros más arriba en direición sureste, un dos mil más y esta vegada facemos l'arista un pelín protexíos pol mesmu cumal, ya que'l vientu trai esi componente. Aún así, cuando aportamos a los 2115 ms del Cuetu Barriales, el vientu vuelve a azotar con muncha fuercia.

Completamos les vistes cola Peña Cuaña y tol valle de las Mestas a la so manzorga, y afitamos la nuesa vista nel puntu onde tendríen que tar los nuesos collacios, el cumal del Picu L'Esturbín. Magar de sacar una semeya a Pangua, intentamos ponénos al tayu, pero de la que tamos baxando pola arista del Cuetu los Barriales hacia'l col.lau de Cuaña, el vientu ye tan fuerte que veo a Pangua polos suelos nun par d'ocasiones.

Xubiendo al Picu L'Esturbín dexando l'arista dende los Barriales

Cuando ye a llevantáse, siguimos alantre y vemos como dalgunos de los nuesos collacios tan baxando. Nun sabemos si ficieron cume o non, hasta que Pangua se pon delantre mía pa facer dalguna semeya d'ascensu y alcuéntrase col gorru de Paulina.

Nel intre, sabemos que dalgunos nun fueron a ello, y que tuvieron que pasales bien putes, tanto o más que nosotros. Ensín más, y cola suerte de que de xemes en cuando podemos protexenos pola cara norte de l'arista aportamos al cumal de L'Esturbín de 2130 ms onde Toni, Silvia y Raúl, lleven un ratín esperándonos a refuxu de la cara norte.

A la fin, Picu L'Esturbín (2130 ms)

Son 3 hores y 15 minutos, les que tardamos en facer esti cumal, anque llevámonos de regalu un par de dos miles más pal cestu. Agora, toca facer una semeya como se pueda del cumal colos supervivientes del grupu y como Pangua tamién camienta, baxar lo más aína posible a la gueta del restu'l grupu, porque Rául, Toni y Silvia, nun saben porque nun ficieron cume tampocu.

Lluchando escontra'l vientu tamién pa baxar col Picu'l Cuadru enfrente

Dicho y fecho, baxamos a fueu, lluchando col molestu airón, qu'en raches rondaría los 100 km/h y topámonos con tol grupu a refuxu nuna peña na Braña Fría. Ellí, enterámonos qu'a Paulina-y llevó'l gorru'l vientu, qu'a Charly tamién-y desapaeció'l pañuelu que llevaba na tiesta y de lo que ye pior, qu'a Simón voláron-y les gafes y nun fueron a poder alcontrales.

Lo que taba siendo una ruta perguapa, con una xubida prestosa pel valle con tanta augua nes riegues, al final tornóse en disgustu pa Simón pola perda les gafes y tamién pa los demás que nun pudieron facer cumal porque pillólos unes raches de vientu fortísimes, decidiendo dar la vuelta con mui bon criteriu.

Aportamos al cobixu d'una peña pa xintar con tol grupu

Demientres xintaba'l bocata, acurrucáu con Paula, que por suerte (muncha suerte) tenía'l so gorru intactu na tiesta, camentaba que'l vientu pue ser el pior de los enemigos pal montañeru. Alcordábame de rutes como la de Cabeza Llombreras, del Picu Mosquital, de la Siel.la y sobretou cuando nos dimos la vuelta en Pena Ruea, y siempre quédome colo mesmu, que si nun tas pasándolo bien, media vuelta y otru día será. Poro, lo primeru da-y la norabona a los collacios por tomar tan bona decisión y per otru llau pedir perdón por abandoná-yos colos mios proyeutos, envede xubir a toos hasta'l cumal.

Siguimos baxando pente les cayíes d'agua que dan vida al arroyu de Tonín

Esi tastu agridulce foi'l compangu, que de la man, tuviemos el restu la baxada hasta la Braña d'Ortigal y solo un vistazu hacia los xabaces tabayones daben alcordanza de lo guapu de la ruta y d'esti valle del Cuadru.

Más descensu hasta Ortigal de nuevu

Al altor de la Braña d'Ortigal, vamos travesar el ríu con bona emoción de moyáse y garraremos esa pista nueva y de duldosa utilidá que viéramos arribar dende'l llau drechu del ríu, col envís de que nun caleyar tranquilu y relaxáu allugáranos de nuevu en Tonín.

Esta vegada garramos la pista oriental al Arroyu Tonín

Y nun ye que nun fuera asína, pero nel so camín agasayónos con dalguna xubidina poles llargues faldes del Picu Campastiñosas y Brañacaballo, y tamién fízonos sacar dalguna sorrisa al tener que cruciar la profunda riega d'Aguazones y la del barrancu de la Garrucha.

Baxando cola Peña Riañu al fondu y Pangua travesando l'arroyu Aguazones

Finalmente, dempués de 5 hores y 50 minutos de ruta en total y d'una hora y cuartu de pista cómoda en baxada, somos recibíos por una centena de perros lladrando al travesar de nuevu les cais de Tonín d'Arbás.

Poquín a pocu siguimos descendiendo hasta Tonín

En total fueron unos 15,8 kms de camín, que dan bona cuenta de lo llargo d'esti valle y 1220 ms de desnivel acumuláu que tamién amuesen que nun ye una ruta suave, ya que rialmente xúbese tol altor al final, pero tien un accesu llargu enforma.

Metíos nel portal de la ilesia'l pueblu, mudámonos de ropa y siendo inda les 4 la tarde, decidimos averanos hasta la casa Maragato en Busdongu, onde nos tomamos unes cerveces y picaremos bon embutíu y quesu, col envís de quitar la desilusión de la non-cume de dalgunos y el disgustu de Simón pola perda de les gafes.

Semeya qu'amuesa'l cansanciu de lluchar col vientu

Nun pudo ser meyor esta decisión, ya que relaxámonos abondo y pudimos entamar el viaxe de vuelta con muncho meyor humor y con ganes de que llegue la prósima ruta cuanto antes meyor... pero ensín vientu por favor.

Camudando'l Camín col gorru realcontráu

Nesta ventosa ruta ficimos los siguientes dos miles d'Ayer: Picu L'Esturbín (2130 ms) que ye primer cota d'Ayer y monte prestosu astur, el Cuetu Los Barriales (2115 ms), segunda cota ayerana y el Reboqueras (2088 ms).

Ver progresos en: Retos montañeros

Puente Bidosa (Ponga) - Peña Salón

2011-11-11T17:15:00.002+01:00

30 d'Ochobre de 2011

Track: Puente Bidosa (Ponga) - Peña Salón

Ye bien ceo pola mañana, pero llevantámonos cola mesma ilusión qu'un guah.e'l día'l so cumple y lo más ablucante ye que los nuesos collacios vascos, llevantaránse asemeyáu a nós. Ente'l más mozu, Paula y el más veteranu, Josean (que Paco enfádaseme), sepárten-yos 40 años, y aún así vamos esfrutar por igual d'una prestosa ruta nel conceyu astur de Ponga.

Enantes, como non, teníemos per delantre un paséu en coche, pola autovía'l Cantábricu y la N-625, hasta Cangues d'Onís , onde diben xuntase los dos grupos. Per un llau, de Xixón, saliémos Pangua, Simón, Paula y yo. Demientres que de Basauri, veníen, Bea, Jose, Paco, Oscar y Fernan.

Semeya de grupu nel Puente Bidosa (297 ms)

Magar del desayunu, enllenu de presentaciones y alcordances, garramos la N-625, pasando pelos pueblos de Cañu y Tornín, y cruciamos el puente Dobra, pa entrar nel conceyu d'Amieva, onde travesaremos los pueblos de Buxil, Corigos, Pervís, La Vega Pervís y los Grazos onde topámonos col ríu Ponga nesti casu, y siguir camín pasando por Santiyán, Precendi, Les Vegues, Campurriondi, Ceneya y Rañes, onde metémonos de llenu nel Escobiu Los Beyos.

Pocu más alantre del desvíu al pueblu d'El Beyu, toparémonos cola Puente Bidosa, onde aparte de chigre pa les cañes postreres, tenemos el tabayón d'Aguasalíu y un bon aparcaderu pa dexar los coches.

Entamando la Senda'l Carteru o del Camín de Degüera

Unos minutinos enantes de les 10, tamos ya preparaos, p'aniciar el camín que nos trae a Ponga: L'Ascensión a Peña Salón. Pa ello, tendremos que caleyar unos 15 minutinos per carretera hasta l'entamu de la nomada Senda'l Carteru.

El nome correutu, ye'l camín o senda de Degüera, pero nun se sabe mui bien como algamó esti nome, aparte de que, de xuru que sí que tenía qu'usala dalgún carteru pa llegar al pueblu de Biamón, anque tola vida foi utilizáu polos habitantes de Biamón pa baxar hasta la vega'l ríu Seya.

Superamos dalgún pasu per pedreru pa salinos a la manzorga

Lo que rialmente importa, ye qu'esta senda ye tou un espectáculu. Encomencipia pindia dafechu, col envís de metése na canal de Degüera que llegaría hasta la Peñe L'Estarcoriu, pero xusto cuando metémonos nel pedreru, vamos travesalu hacia la manzorga, p'alcontranos con un senderu bien prestosu que traviesa la Mata Degüera, ganando altor selemente.

El Picu la Plana siempre presente

Como non, les vistes hacia los Beyos van quedando abaxo poquín a pocu y van abriéndose les vistes hacia les sos parés, destacando sobremanera'l Picu La Plana, qu'en direición hacia'l Pontón, va acompanganos durante gran parte de la ruta.

Dalgún pasín nun seu al que-y llantaron "cadenes de seguridá"

El día ta preciosu y el bon ambiente en tou momentu fai que sin danos cuenta pasemos per dalgún pasín aéreu sobreaseguráu con cadenes. Llueu, nos averaremos a la guapa Foz de Biamón enantes de xubir n'envueltes hasta'l puntu onde descubriremos el semiabandonáu pueblu de Biamón.

Aportando al guapu pueblu de Biamón

La entrada a esti pueblu nun pue ser más guapa, ya que pasaremos per un seu posando la vista más nel pueblín qu'en les caídes y arribaremos a Biamón (695 ms) , dempués d'una horina y cuartu de caleyar y con 400 ms ganaos de desnivel.

Cuando dixe semiabandonáu, ye porque paez qu'hai nicios d'al menos iguar delles cabañes, qu'espero sirva pa que nun desapaeza'l pueblu de too. Nestos camientos andamos, pasiando poles sos cais, hasta la parte más alta'l pueblu, onde travesamos un prau col envís de garrar agua nel llavaderu que vemos a lo lloñe.

Del llavaderu ascendemos per viesques d'ablanu nel camín de la Tobera

Magar de la recoyida d'augua, con un colorín ferrullentu, vamos intentar dar caza a Paco, que siempre gústase d'andar al menos un tramu de ruta solu pol monte. Esto fadrémoslo, al traviés del camín de la Tobera, el cual amosarános una viesca d'ablanu mayormente (Simón díxome qu'había más coses, yo de botánica...) al mesmu tiempu que nos fadrá xubir un bon desnivel hasta la guapa collada Ñochendi de 950 ms d'altor.

Arribando a la collada Ñochendi (950 ms)

Hai que dicir, qu'a pesar del esfuerzu, aportar a esti colláu con cabañes ye una pasada ya qu'ábrense les vistes muncho y tenemos enfrente nuesa peña Carriá y el cantu Veleru, asína como enriba nuesa la peña L'Estarcoriu que forma parte de la Xerra Biamón.

Ablucante mirador hacia'l Tiatordos y Peña Tarañes

Aún así, nun mos paramos muncho, ya que tenemos na tiesta una visión muncho meyor qu'ésta inda. Asína que xubiremos per senderu bordiando un espolón del cantu la Cerra, cume secundaria de Peña Salón y taremos nun increyible mirador del Picu Tiatordos pola so cara más xabaz, y d'unos collacios de lluxu, Peña Tarañes, Campigüeños y la Peñe Crespa.

Increyible fayéu nel monte Condares

Como estes vistes nun mos abandonarán durante un llargu ratu, meterémonos nel monte Condares pa esfrutar de les ancianes del llugar, unes fayes d'un tamañu ablucante y llegaremos al puntu que personalmente taba esperando: el pasu del Toyu.

El Toyu ye una xerra que ñaz, al igual que'l valle Casallellies que xube a Ñochendi, del ríu Santangustia y si queremos da-y la vuelta al so puntu más altu, Peña Salón, tenemos que travesar la so caída hacia les vegues onde asítiase'l pueblu de Viegu por dalgún llugar.

Delles semeyes del Pasu del Toyu cola so cueva

Esti llugar que de primeres nun somos a pescanciar, alcuéntrase siguiendo'l pequeñu senderu que baxa n'escalera hasta una cueva, y anque paeza que metémonos na boca'l llobu, travesaremos la escuridá aína y tendremos antes nós un seu, que paez más difícil que'l pasu de la cueva.

Baxada de la cueva a la canal de la Tuba

Como podéis ver nes semeyes d'enriba, práuticamente paez que nun hai baxada pero como siempre nestos casos, hai que dir poquín a pocu, y con ello, diremos pasando pegaínos a la paré n'envueltes y con curiáu baxaremos ensín mayores problemes. Eso sí, si ta dalgo húmedu, tar sollertes porque hai que baxar per una llábana que pue ser un auténticu tobogán.

Perguapes vistes hacia Viegu dende la base de Peña Salón

Esti seu, dexarános no que sería la fin de la canal de Tuba, teniendo agora que bordiar tola paredona del Toyu per un senderu de yerba llargo, hasta aportar a un collaín embaxu l'espolón de Peña Salón. Equí pararémonos, un ratín pa beber augua y picar dalgo, ya que'l día y les vistes de Viegu, la viesca Peloñu, la llende agreste con Casu (Tiatordos, Tarañes) y en xeneral de Ponga son alloriantes.

Arrodiando Salón cola cresta de Subes y Sen de los Mulos enriba Vibuli

A pesar de les casi 3 hores de ruta, inda quédanos un cachín p'algamar la cume de Peña Salón, ya que tenemos que siguir arrodiando'l paredón que tenemos enfrente nuesa, y ye qu'en llinea recta tendremos tan solo unos metros al cumal, pero n'altor sepártenmos d'ella unos 200 ms.

Asína que siguimos camín, esta vegada per un tarrén más abegosu, ya qu'intentamos nun baxar desnivel nel nuesu camín hacia'l Forcáu de Boya la Campiella. Nel intre, taremos quiciás na parte más gafienda d'avanzar, ya que por nun baxar al colláu Baxeñu pa garrar el camín que vien de Vibuli a la Boya Campiella, travesaremos tramos perpindios de cotoya baxa, pente mil y un sendes que paecen ser la bona.

Caleyando hacia'l forcáu de Boya la Campiella

Menos mal, que l'entretenimientu coles vistes hacia la Pica Subes y la cresta hacia Sen de los Mulos déxenmos sele nel seu armáu, que nun par d'envueltes pondrános nos 1204 ms del forcáu. La Boya la Campiella, ye'l pasu ñatural pente la Peña Salón y el conxuntu de peñes y forcaos formaos pola Peña La Campiella y les peñes de Vibuli o Vibulines.

Últimos pasos pa ganar l'arista a Peña Salón col Cornión de fondu

Dende esti forcáu, tendremos un andar cenciellu hasta'l cumal de Peña Salón, pero hai vegaes que nun se sabes si prefieres mirar p'alantre y caleyar o mirar p'atrás y dir de culu, ya que teníemos enfrente l'espectáculu del macizu del Cornión (Cotalba, Requexón, Peñasanta d'Asturies, Torre de la H.orcada, Torre d'Enmediu, Torcu, Peñasanta Castiella,...) y delantre'l Valdepinu y el Cantu Cabroneru. Ablucante.

Esfrutando de cada pasu hacia'l cumal

Aún así, siguimos alantre y xuntámonos toos nos 1247 ms de la Peña Salón, xustu a la una y media de la tarde y con pocu más de 3 hores y media andaes, poro la fame y les ganes de sentase yeren más que xosfiticaes.

Cume de Peña Salón (1247 ms)

Casi 40 minutazos tuvimos nel cumal. Podría dar milenta razones: Que l'iviernu ta bien cerquino y ya nun se pue tar munchu tiempu enriba los montes o que yeremos muncha xente y ente'l bon rollu y tola xinta que teníemos tardamos en finar los bocates o que les vistes yeren ablucantes y había que facer mil semeyes o simplemente que tábase de lluxu na cume y nun daben ganes colar d'ellí.

Les distintes vistes dende esti privilexiáu llugar

Con pena, tuvimos que despedinos d'esta prestosa peña y de toles vistes que nos arrodien. Saludamos al norte al Pierzu y Carriá, al occidente al Tiatordos y Tarañes, un pocu más al sur a dellos cumales de Ponga na viesca Peloñu, como son el Rasu, el Recuencu y el Zorru y más alantrón les dos grandes peñes ponguetes: Ten y Pileñes y como non el Cornión al Occidente.

Preparándonos de nuevu pa baxar a la Boya la Campiella

Baxaremos de nuevu a la Boya la Campiella, onde comprobamos de nuevu que'l pasu ye tan antiguu qu'hasta los postes de lluz tamién van per ellí, y tamien acolumbramos cual va ser el nuesu camín de baxada, que nun ye otru que'l del Llacíu.

Garrando'l camín del Llacíu

Esti camín, que va dexanos nel pueblu de Casielles, de primeres baxa pegáu a la cresta que va de Peña Salón a la peña Cerrá, y baxa faldiando por senderu bien marcáu, p'a lo postreru, facer unes envueltes nel que predominen, les cotoyes más altes y les piedres sueltes nel senderu más de los deseáu.

Acolumbrando Casielles dende riba

Esta ye la parte más fea del percorríu, pero entaínamos p'aportar a la Forcadiella la Villa, onde tou esto camudará dafechu y tendremos embaxo nuesa'l pueblu de Casielles y les milenta envueltes de carretera que xuben a él, dende'l puente'l Cándanu y la foz de los Andamios.

Sitín curiosu pa descansar un pocu en Casielles (815 ms)

Distrayíos por esta semeya y por tornar a ver los Beyos, allugámonos nun plis al llau de la ermita de Casielles, onde descansaremos un ratín y echaremos un traguín d'augua dempués d'unos 45 minutos de baxada.

Senda hacia'l pueblu de la Caviella

Magar del descansu, siguimos alantre garrando'l camín qu'empobinaríase a Biamón, pero ceo vamos desvíanos a la mandrecha, pa garrar otra sienda qu'esta vegada si que nos lleva un pueblu dafechu desaniciáu, La Caviella.

Dexamos embaxu'l pueblu escolingáu

El pasu per esti pobláu, ye tou un agasayu pa los sentíos. Paga la pena entretenese agüeyando cada requexu y camentando onde t'allugáu esti pueblín. Con ello, algames que'l maxín faígate ver la dureza qu'antañu desprendía vivir nun llugar como esti, asitiáu nun paredón pindiu d'un beyu con caídes xabaces hacia cualesquier sitiu.

Averándonos de nuevu al escobiu los Beyos

Tanto ye'l despiste que tenemos pel pueblu, que perdemos un pelín el pasu bono, pente les sos caís y una vegada fuera de la Caveilla, tenemos que facer travesía a la mandrecha y xubir un pocu de desnivel, pa empatar col camín bono, que llevarános per guapes envueltes hacia los Beyos.

Mui cerquina del fin del camín de la Verganza

Esta cabera parte, sirve pa esfrutar de L'Escobiu Los Beyos, ya que de la que vas xubiendo pola senda'l Carteru o senda de Degüera, vas mirando p'arriba tol tiempu. Pero na baxada ye onde apréciase esi tayu que fai'l ríu Seya, dixebrando los conceyos de Ponga y Amieva.

Xintando asfaltu hasta'l puente Bidosa

Nel intre, finaremos esta senda nomada, camín de la Verganza y fadrémoslo xustu nel Puente La Verganza. Equí toparémonos de nuevu, cola N-625, la cual tendremos que siguir durante 2 kms aprox. hasta'l Puente Bidosa, tando sollertes de dir bien pegaínos a la paré, ya que ye una carretera mui transitada en fin de selmana.

Como nota toponímica dicir, qu'un beyu, ye un llugar perestrechu, una foz pente dos peñes, poro dicir Desfiladeru de los Beyos o L'Escobiu los Beyos, ye dicir una redundancia. Babayaes toponímiques, por nun saber o conocer el verdaderu significáu de los nomatos.

En resumen, una ruta preciosa de 13,2 kms, que nos fadrá conocer una ablucante fastera pongueta durante 6 hores y 50 minutos, superando 1400 ms de desnivel y conociendo un de los miradores d'Asturies más guapos nos que tuve: La Peña Salón.

Camudando'l Camín dende Peña Salón

Nesta ablucante ruta conocimos un monte prestosu astur: Peña Salón (1247 ms)

Ver progresos en: Retos montañeros