viernes, 26 de abril de 2013

La Uña (Maraña - Llión)

Actualización 2012

Nin siquiera se que día del branu pasáu, averámonos de nuevu hasta esta escuelina llionesa de la Uña. Solo sé que daben lluvia p'Asturies y pal sur del cordal, teníemos solín y bon tiempu, poro p'allá que fuímonos Pau y yo, con tola tranquilidá del mundiu.

De camín, como non, ficimos un pocu de visita a la escuela de Cueva Deboyu, más como turistes que como escaladores, porque quédanos dafechu fuera del nuesu alcance, jeje. Anque dalgún día, habrá que probar esi únicu V+ esistente na cueva, por dicir que tuviemos ellí dalguna vegada.

Lo siguiente como non, foi tomar el vermú nel Campu (Casu) y siguimos alantre pel puertu Tarna, pa trespasar la llende con Llión, averándonos nun ratín hasta Maraña a mercar pan, alcordándonos d'esi finde tan prestosu que pasásemos va un añu d'aquella.

Dempués tornamos hasta'l pueblu de la Uña y ellí hasta la Peña Torbenera, onde falamos col dueñu'l prau, el cual amosóse bien amable y comentónos la muncho que la xente avérase a esta peña a esguilar, inclusu con rapacinos.

Magar de ponenos cómodos ya tocó calecer manes y gatos, qentamando col V- de la esquierda. Ye la vía más cenciella del seutor de placa más pegáu a la carretera y paga la pena metese nella a tomar contactu, ya que la mayor dificultá d'esta placa ye saber movese n'adherencia.

Dempués de pegame coles d'al llau cola cuera penriba y nun llegar enriba como pa encadenales, metime nes del canalizu del mediu, prebando les tres víes que xuben nesi tramu, sacándoles toes a vista, con graos dende'l V+ al 6a+, perguapes toes.

A destacar, el 6b (Calma Chicha) que probara la otra vegada y qu'esta vegada salió al primer pegue, pero con ciertos nervios por parte de Pau asegurándome y de mió, ya que nun pude chapar hasta mui arriba del pasu clave y el vuelo diba ser de los guapos, jeje.

Como variante, tamién saqué un V+/6a qu'entama más a la esquierda de Calma Chicha, que tien como pasu más difícil la salida penriba d'una barriga na qu'enmarroneme un pelín y quiciás cotela de más de lo que debería ser.

Nun lo se, como digo, simplemente pongo les mios impresiones, que como les de Pau, siguen siendo bonísimes y anque nun quiso metese de primera en nenguna vía, xubió varies cola cuerda penriba, dándome tamién les sos impresiones al respeutu.

Dicir que les rises qu'echámonos viéndome patinar de manes y pies nes víes más dures foron munchos, nun soi a pescanciar como coyones dalguien pue xubir per dalgunes d'elles, d'ehí, que simplemente seyan impresiones de cotes nes que nun tengo encadenaes.

En resume, presta y muncho tornar hasta un sitín tan curiosu, poro tuviemos tamién mirando los otros seutores más verticales, anque por falta de tiempu y croquis nun fui a meteme en denguna de les munches víes esistentes.

La prósima vegada más y meyor... y con semeyes que dos persones nun puen facer maraviyes, jeje

La Uña (Seutores visitaos)

Croquis  inesistentes, simplemente son semeyes y les cotaciones de les vies encadenaes a güeyu y polos intentos a les otres lo que pudiera llegar ser. A sabiendes que ye una escuela que nun se quier espublizar, si l'equipador quier que retire les mio impresiones, tan solo tien de decilu.


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Como díbemos a pasar un finde enteru en Llión, y Paula ta enganchadísima a la escalada, al igual que yo, tuve restolando na rede, col envís d'alcontrar una escuela asequible al nuesu nivel peles cercaníes.
Al final alcontré una mui nueva en La Uña, bien cerquino del Puertu Tarna, colo que veníanos de luxu, pa pasar la mañana-tarde del domingu... la pena foi que'l tiempu como siempre manda, y pola mañana nun mos dexó facer nada, ya que taba'l día de lo más tormentosu.

Semeya del sector de placa tumbada na Torbenera

Solución, pues tirar de vuelta a la casa, pero eso sí, enantes pararíemos en Riañu a tomar el vermú, pa dempués facer la xinta na casa rural de Boca de Güerganu: Casar del Puente. Magar de la guapa fartura, ya recoyimos tou, pa colar definitivamente de la casa y al pasar pola Uña, vimos que taba'l día dalgo más estable.

Primer vía del sector de placa tumbada (V-)

Asína que preparámonos y cola info que tenía nesti foru Info sobre la escuela de la Uña, pudimos tar un ratín, pegándonos sobre tou con un de los sectores de la Peña Torbenera: el de placa tumbada. Solo diónos tiempu, a facer lo que yo creo yera un V-, y a pegame con otra que paecía menos h.odía de lo que yera rialmente (6a+/6b de nome Calma Chicha, jeje).


Esos pegues que se metiron César, Canta y Paula

Una pena, porque ye un sitiu increyible, pegáu a la carretera, y que pola tarde pega la solombra, colo que tase perbien, pa facer pegues hasta reventar. Nesti casu, nun voi poner croquis, porque nun tan disponibles, pero prometo tornar, ya que'l llugar dexóme encantáu y picáu coles parés a más non poder, pa siguir dando la mio visión de dificultaes.


Camudando'l Camín en La Uña (Llión)

jueves, 25 de abril de 2013

Les Bedules (Ponga) - Picu Zorru

14 d'Abril de 2013

Track: Les Bedules (Ponga) - Picu Zorru


A vegaes falamos de les intentones a esti o al otru picu, pero nesti casu, toes foron virtuales ya que l'axenda d'intentos al picu Zorru ta a ceru. Anque na rialidá, bien de vegaes falamos de dir, aprovechando tal o cual motivu y finalmente camudáronse los planes por dellos motivos.

Poro, tamos ante un picu bien presente na toma de decisiones de rutes, pero que nun visitamos inda y lo más cerquino que tuviemos foi va unos añinos caleyando pela pista de la viesca Peloñu o nuna intentona pela ñeve que dexónos col tastu a ésitu al algmar el Recuengu n'ivernal.

Pero esta vegada, tamos enfotaos en dir a por él, poro nun vamos meter más desnivel del necesariu dende Sobrefoz y vamos xubir dende'l mayáu de les Bedules, más averáu a San Xuan de Beleño. La ruta tendrá más kilómetros pero muncho menos desnivel direutu.

Saldremos de Les Bedules (1087 ms) col Tiatordos detrás


P'aportar a les Bedules, salimos de Xixón como siempre, garrando l'autovía'l Cantábricu, col desvíu davezu a Cangues d'Onís onde almorzamos na cafetería Peñalver, onde dexáronme meter a Kíla, lo cual agradézco-yos enforma, asína como les indicaciones p'aportar ceo a Les Bedules.

Como bien dixéronmos, siguimos pela N-625, pasando pelos pueblos de Cañu y Tornín, y cruciamos el puente Dobra, pa entrar nel conceyu d'Amieva, onde travesaremos los pueblos de Buxil, Corigos, Pervís, La Vega Pervís y los Grazos onde topámonos col ríu Ponga nesti casu, y siguiremos camín pasando por Santiyán, Precendi, Les Vegues, Campurriondi, Ceneya y Rañes, onde metémonos de llenu nel Escobiu Los Beyos.

Pocu más alantre del desvíu al pueblu d'El Beyu, toparémonos cola Puente Bidosa, onde tenemos el tabayón d'Aguasalíu nes meyores condiciones pa esfrutalo, demientres garramos la Po-2 hasta Viegu, pa siguir xubiendo hasta'l colláu Llomena y d'ellí baxar hasta'l desvíu de la pista a Les Bedules.

Entamamos la xubida per pista cenciella y con grandes vistes

Magar de preparanos y de les semeyes de rigor col Tiatordos detrás, salimos cola vista puesta en toles direiciones. Les Bedules ye un llugar increyible... al Tiatordos, améstase la Llambria a la so mandrecha y el Maciédome a la manzorga.

Por nun falar del Cornión al oriente, El Pierzu y Carriá al norte y la nuesa ruta al sur, la cual empobinarános nun sele ascensu, pela mandrecha'l Prau Toru, separtándonos del davezu camín a la viesca Peloñu. Esta pista, llevarános dempués un tramu más sele, pasando poles cabañes de les Foyaques, onde apaecerá la peñe Recuengu, respigándonos n'alcordanza del ascensu.


Caleyamos cola presencia del Recuengu y el conxuntu Tiatordos-Llambria a la mandrecha

Siguimos tol grupu alantre y pocu dempués de les Llamargues de la Mofosa, tendremos unes poques envueltes, que fadránmos xubir desnivel y dexar esa especie de camín descansáu que llevábemo. Al empar, les primeres pisaes pela ñeve asocédense, empobinándonos hacia'l mayáu de Cáldes.

Equí, dixébrarémonos y parte del grupu, Pau, Rebe, Zori y Pangua siguirán de colláu en colláu, hasta aportar al de Pomerín, onde entama l'ascensu al Picu Zorru. Los demás, Ricardo, Charly, Simón, David y yo, vamos facer un vértice que fáltame por visitar, el del picu Rasu.

Xubimos por Llampes hacia'l Rasu

Kíla nun primer momentu fizo l'amagu de venir con nós, pero debió ver tol prau de Cáldes pel que correr y coló con Pau, demientres nós xubimos a pinchu pol mayáu Llámpes, onde'l paisaxe dende'l Maciédome a la Llambria ye guapísimu.

Dexamos el prau, y metémonos nun senderín estrechu que pente los árboles, va dexanos na cumera de la llomba que xube al Rasu. Equí, con munchísima más ñeve de lo camentáu, vamos entamar una llucha p'abrir buelga.

Perdura ascensión al Rasu por mor de la cantidá de ñeve

Na fastera más abierta, la ñeve ta pelín más duro y podemos avanzar aína, pero cuando averámonos a los árboles, tenemos muncha más fondura y la ñeve blando castíganos con fuercia. Facía tiempu, que nun me costaba tanto abrir buelga, teniendo que facer escalones pasín a pasu pa siguir avanzando.

Picu Rasu (1608 ms)

A la fín, casi dos hores dempués de partir de les Bedules, tamos nos 1608 ms d'altor del Rasu, el cual ye una maraviya d'allugamientu pa les vistes qu'anteriormente tuve citando. Les Peñes Santes... vense precioses con tanta carga de ñeve, talmente la Bermeh.a relluma col sol y nun tenemos casi ganes de marchar pero'l vientu ya'l restu collacios esperando faínos marchar a la carrera.

Dexamos de mirar pa Picos, pal Maciédome, pal Tiatordos... ya inclusu dexamos de mirar pal nuesu próximu destín... el Zorru, qu'apaez per delantre de les peñes Ten y Pileñes y ponémonos a mirar pal suelu, a la gueta del meyor senderu que báxenos hasta'l colláu Les Riegues.

 Ablucantes les vistes dende'l Rasu


A esti primer colláu baxaremos volaos, pero tola faldera que baxa del Rasu, fadremos pela fastera occidental, col envís de tener la ñeve más duro y aún así, los pasos faense pesaos y tardamos una barbaridá n'avanzar, hacia'l colláu los Cepos.

Mal nome esti pa dir pente la ñeve, sinon que-y lo digan a David, que casi pierde la bota y la polaina nun cepu ñeve, jeje. (Aún así, la toponimia de los cepos pudiera venir de la esistencia de truébanos pa miel nesta fastera).

Tramu abegosu con bona capa ñeve dende'l Rasu hasta'l colláu Pomerín

Pasamos pembaxo d'esti colláu y de la llomba que recibe'l mesmu nome, y topámonos con una barrera d'escobones, que superamos dando pasu, a la viesquina final que déxanos nel colláu de Pomerín, onde alcontrámonos con tola xente echando un pigacín al sol.

Llevamos pocu más d'hora y media navegando ente la ñeve del Rasu, y darréu, magar de picar dalgo, vamos decidir que facer. El vientu, nesti colláu de 1516 ms, sopla con fuercia y paez qu'amedrana a dellos del grupu, anque lo a gustu que tase tres d'un carrascu al sol paez ser la mayor de les razones pa non xubir.

Al final, Rebe y Pau quédense nel colláu que tien unes ablucantes vistes, acompañaes por Charly al que-y pasó factura la rodiella, na travesía del Rasu pela ñeve. Los demás, xuníendose Zori y Pangua al grupu, siguimos a pol Zorru, superando lo primeru un enorme trabe, pa entamar la rodiada del picu Lluengu.

Bordiamos el Picu Lluengu pela fastera oriental

El colláu Zorru, ye un guapísimu colláu formáu pol picu Lluengu, cumal calizu y aéreu y el picu Zorru, cume más aselada que suel garrar una bona capa ñeve. P'aportar a esti colláu tenemos qu'arrodiar tol cresteríu que baxa del Lluengu y finalmente dedicimos facelo pela fastera oriental anque'l vientu seya l'azote cimeru de la nuesa ruta.

Traveseramos unes amplies pales de ñeve, con bona inclinación sola Canalona y la riega Bustiellos y dexaremos per una migayina la ñeve, pa travesar les collaínes de  la Saeta, onde sopla'l vientu de tala manera, que métenos la llercia nel cuerpu.

Pasamos a adientranos na canalona que xube al colláu Zorru

Nel intre, a Simón nun-y presta nada ver la canalona d'ascensu al colláu Zorru. Tamos n'alerta por argayos y tamos viendo dende la nuesa posición como la parte central ta semada d'ellos. Encamiento-y a siguir un pocu más, pero aína diz que nun lo ve y retírase pa xunise a los collacios que tan en Pomerína echando la siesta.

Decidimos que paga la pena siguir un pocu alantre, pa ver si la cornisa que vemos na parte más cercana al Zorru baxa d'altor pel Lluengu. Poro, siguimos per tarrén de piedra cenciello, hasta garrar canal arriba, onde diremos lo más pegaos posible a los farallones calizos que baxen del Lluengu.

Pangua y Kíla avanzan a la tiesta'l grupu enfotaos n'algamar el colláu

La idega ta siendo bona, ya qu'avanzamos despaciu pero vamos seguros. A tramos, aliendo a la xente a que pase tramos de ñeve lo más apriesa posible, ya que nun me presta l'estáu de la ñeve que tenemos penriba y otres vegaes afitamos los pasos, al travesar un argayu recíen cayío.

Con seguridá, calma y bon facer, aportaremos a los 1722 ms del colláu Zorru, onde quitámonos les mochiles y los nervios. Nun ye cenciello avanzar pela montaña, ensín depender d'un mesmu, ye dalgo que ponme más sollerte de lo normal y quiciás aturullo a la xente con munches cosines y peligros llatentes.

Del colláu Zorru al Picu Zorru sepáranos un paciente ascensu

Pa bien o pa mal, ficimos lo más difícil y agora namái, quedábanos esfrutar de la pala final, erma de ñeve hasta la cume. La primera que lu fizo foi Kíla, qu'acoyona solo de vela, como múevese pela montaña con menos de 7 meses. Da-y lo mesmu xubir hasta'l pechu de ñeve, que movese pela caliza como un robezu, ella paez que va cola sorrisa na boca y prestándose a visitar a unos y a otros y repartir ánimos a los más cansaos.

Cumal del Picu Zorru (1838 ms)

Los demás, fuimos aportando a los 1838 ms, ún tres d'otru, hasta xuntanos toos pa esfrutar d'un monte tan increyible. El bautismu pa Zoraida y Ricardo foi completu, y con tranquilidá llegaron bien hasta riba, anque inda diba quedá-yos lo pior y más cansáu, la baxada, jeje.

Llugar privilexíau pa les vistes

Nin 5 minutinos tuviemos enriba del Zorru, ya que'l vientu facía pocu agradable pasar muncho ratu ellí, así que baxamos al colláu, onde recoyimos les mochiles y decidimos intentar una baxada pela fastera occidental. Unos cuantos metros de baxada hasta una cresta que xune la Peñe Bermeya y el Lluengu, bastó pa dame cuenta que nun podía meter per ellí a naide.

Nun me prestó res, lo pindiu de les pales de ñeve y los posibles destrepes n'amestáu, poro descansamos y picamos dalgo abellugaos del vientu nel colláu pa relaxar mente y baxar pel mesmu llugar. Nun me prestaba tornar per esa canal cola ñeve tan espuesta al sol del mediudía, pero meyor buelga conocida que non una por tener qu'abrir. 

Baxaremos al colláu Zorru a descansar un puquiñín y p'abaxo de nuevu

Por suerte, la ñeve, camiento que gracies al vientu fríu, caltúvose decente y pudiemos baxar munchísimu más rápidu que na xubida, travesando tolos trabes ensín problemes, hasta'l puntu d'aprovechar la propia ñeve, pa baxar entainando, dientro lo posible.

De nuevu, l'arrodiada a la muria del Lluengu, nos collaínos, fízome alcordar d'esi primer trepe al que yo albidraba que yera'l Zorru y nun yera asína. Alcuérdome d'acabar enriscáu con cayíes pa dambos llaos y dicir al collaciu, Rolo, que per ellí, nun díbemos a nengún llau.

Otra vegada damos arrodiamos el Lluengu hasta'l colláu Pomerín

El casu ye, qu'a pesar de nun tar nos mios planes encumar el picu Lluengu, si tengo que tornar por dalgún motivu al Zorru, piensu da-y un pegue al Lluengu. Darréu, paez que tengo la necesidá de saber per onde xúbese a un picu tan calizu y aéreu. Pa otra será.

Polo demás, fadremos les travesies de vuelta al colláu Pomerín, col esfrute de superar de nuevu'l potente trabe d'entrada al colláu y ellí garramos el camín ñeváu que tien d'emponinos al colláu Cáldes. Les más de 6 hores de ruta, casi ensín parar, faen qu'esti tramu pela ñeve hasta Cáldes fáigase bien pesáu y l'odiu al ellementu blancu seya evidente.

Camín a Caldes col Pierzu y Carriá de fondu

En Cáldes una pequeña parada pa echar un vistazu a la vía d'ascensu y descensu de la peñe Recuengu y siguiremos avanzando, pente cabañes desainicaes, onde un tiempu meyor ya pasó nestos pastos. Da pena velo así, pero ye parte de la sociedá escaecer el pasáu, camentando que'l futuru será meyor... asína nos va.

Tramín de pista a les Bedules con cansanciu

El restu del camín, será pela pista hasta Les Bedules y será nun clásicu mou muñecu, nel que'l calor sumáu al cansanciu, fadrá interminable pa toos aportar al aparcaderu onde tan los coches y los collacios que con tan bon humor tan esperándonos. Asína presta y muncho, xente.

En resumen, perencomendable ruta, poles vistes, pol picu... por too, que llevarános durante 7 hores y 45 min, a facer un percorríu de 15,2 kms, superando casi 1200 ms de desnivel acumuláu positivu, dando-y preste a esti raposu picu.

Camudando'l Camín en Ponga


Nesti día de ñeve y calor ficimos el Picu Zorru (1836 ms): monte prestosu astur de Ponga
Ver progresos en: Retos montañeros