lunes, 23 de abril de 2012

La Peral (Somiedu) - Picu Moscosu

2 d'Abril de 2012

Track: La Peral (Somiedu) - Picu Moscosu



Tando bien cerquino los díes de selmana santa, tolos años suelo garrar unos díes más enantes pa que faígaseme mediu curiosu'l tiempu ensín trabayar. Aparte, como siempre, tamién aprovecho pa dir dalgún día de monte.

Poro, llunes de vacas y Fernan, Bea y Josean, tienen preparáu unos cuantos díes per Asturies pa conocer la fastera suroccidental, per conceyos tan guapos como Somiedu, Ibias, Degaña, Los Ozcos, etc...

Dende Asturies, tamién ta de vacas Pepín y los demás siguen recuperándose de lesiones, así que saldremos los dos solos de Xixón a una hora prudentegarrando l'autovía "Y" en direición Uviéu pa siguir dempués en direición Grau pola As-63, hasta la salida de Cangas del Narcea. Equí tomaremos la As-15, travesando parte del conceyu de Salas y entraremos nel conceyu de Miranda, onde na so capital, Balmonte vamos parar a desayunar y xuntános colos collacios vascos.


Na Braña La Peral (1330 ms)

Magar d'un almuerzu estupendo como siempre que paramos nel Hotel Cela, vamos siguir ruta pola As-227 hasta l'entamu del conceyu de Somiedu, Aguamestas. Dempués pasaremos pelos pueblos de Xadriz, La Riera, Recueva, Castru y a la fin na capital, La Pola Somiedu, onde siguiremos hacia'l Puertu pasando pelos pueblos de Gúa, Caunéu hasta aportar al nuesu puntu d'entamu de ruta, la braña La Peral.

La ruta que vamos facer ye cortina, poro vamos mudanos de repe sele nel guapu aparcaderu que tien el pueblu y unos minutos enantes de les 11 vamos xubir pela carretera hasta'l propiu pueblu de la Peral, onde tenemos la suerte de ver unes cabanes de teitu perbien conservaes.


Entamamos a patear cola Penouta al frente y la Salgada detrás

Travesaremos el pueblu pa empobinanos, nun sele ascensu, per una pista paralela al barrancu del ríu Trabancu, calteniendo siempre a la nuesa manzorga la mole de la Penouta y la mandrecha, el nuesu oxetivu, el Picu Moscosu.


Avanzamos con facilidá pela pista de formigón

El día ta preciosu, cola temperatura perfeuta pa caleyar y el sol caleciendo lo xusto pero ensín molestar, anque sabemos que pola tarde vien el frente qu'espérase fadie tola selmana d'entamu a final. Asína que sin priesa pero sin pausa, avanzamos pela pista, hasta dempués d'unes envueltes nes qu'aportamos a las Machadas, que como'l so nome indica son unos verdes mayaos, nos qu'escaecemos el formigón a la fín.


A la fín escacecemos el formigón y metémonos en guapos mayaos

Ye un placer poder pisar la yerba y con ello paez qu'avivamos el pasu p'ascender otru puquiñín más, hasta las Col.lás, onde magar d'echar un vistazu a delles cotes de Somiedu, decidimos xubir hacia la cresta del Moscosu, pa tener mayores vistes del conceyu de Somiedu.


Cola vista hacia les cotes de Somiedu entama la xubida

Tamos entamando l'ascensión al Moscosu y de camín vamos alcontrándonos dalgún restu de ñeve que da prestura al caleyar. Vamos facer la xubida con tranquilidá, ya que sabemos que una pala enorme hasta la cume, poro lo meyor, la calma.  

Tamién, que meyor que dase la vuelta de xemes en cuando y escrutar una posible circular a la Penouta o facer alcordanza d'ascensiones tan prestosas como la del Cornón, na que dimos preste tamién al Picu L.lausecu y detrás d'ésti'l Cogol.lu Cebol.léu, nuna ruta que nun escaeceré na mio vida.


Averámonos hacia la vertiente norte d'esti Moscosu

 Xustu nesa direición, vemos como ta tornándose feu'l día, por mor de les ñubes d'evolución que van echándose enriba nuesa, poro meyor mirar pa la Xerra'l Rebezu y la Pena Salgada al otru llau del puertu y entainar nun vaya ser que vayámonos a moyar.

Na parte final de la pala, vamos arrodiar una pequeña viesca d'escobones y con ello, algamaremos garrar la cresta del Moscosu y de pasu molestar a un rebañu de rebezos enteru, que baxaron polas Fanas del Fuexu, como si vieren al degorriu.


Poquín pocu la pala va terminándose y agüeyamos el cumal

Ensín más que dar un pasu tres d'otru vamos aportar al cumal del Picu Moscosu, magar de pocu más d'una hora y 45 minutos d'ascensión qu'anque lloñe de ser cansada, nun da munchu respiru ya que ye siempre'l mesmu xeitu d'inclinación en tola pala.


Cume del Picu Moscosu (1995 ms)

A les 12 y media de la mañana, tamos pisando los 1995 ms d'altor del Moscosu y tira un airín frescu, que paez traer les ñubes más ceo de lo que nos prestaría. Aún así, taremos unos venti minutinos abeyando alredor del vértice acolumbrando l'horizonte y picando daqué, anque non muncho que teníemos na tiesta baxar a xintar un menú en dalgún llau.


Pal oriente aún ta'l día preciosu

Magar del chocolate y demás, vamos baxar del Moscosu col envís de crestiar un pelín hasta'l Páramu onde tendríemos la posibilidá de ver la l.laguna de L.lamazo y llueu baxar pol Llanu per bon senderu hasta Las Col.lás, pa tornar a la bona pista de baxada qu'usáremos pa xubir.


Pero pol occidente vien tol frente ñubosu


Como siempre, nun ye lo mesmu les intenciones que tienes y les del tiempu, poro, enantes del Altu La Cogol.la, entamó a orbayar y nun tuviemos otra cosa que facer qu'acortar la ruta baxando al L.lanu directamente al alcuentru del senderu enantes comentáu.


Acortamos la baxada hacia la pista qu'amenaza lluvia

La verdá ye qu'hasta les semeyes dan amuesa de lo raro que taba poniéndose, ya que pa un llau taba'l día dafechu abiertu y pa otru zarráu y lo pior de tou, ye que namái una ñube foi la que tuvo echándonos augua enriba, jeje.


Guapa semeya primaveral

Nel L.lanu pasaremos per unos guapos praos nes que la primavera apaez como la gran protagonista y casi ensín dános cuenta, vamos aportar a Las Col.lás, onde tornaremos a pisar esa pista, que primeru per tierra y llueu nes envueltes de Las Machadas, pasará a ser de formigón.


Algamamos la pista en Las Col.lás

Si ya de la que tábemos xubiendo dímonos cuenta de la cantidá d'augua que percorría los praos d'esti valle de Trabancu a la baxada cola poca lluvia que tába cayendo, ya los regueros que cruciaben la pista yeren muncho más abundantes qu'a la xubida.


Siguimos baxando baxo la lluvia pelas Machadas hacia la Peral

Tamién lo profundu del barrancu que fizo'l ríu Trabancu da bona amuesa de lo fértil d'esti valle y ye que como pudimos acolumbrar el desxelu que baxa pa esti valle, bien dende'l circu a los pies del propiu Cornón y encálzase al traviés de las Vegas del Cornón pasando pente'l Picu L.lausecu y la Pena Blanca y Penouta pa garrar finalmente tol valle caleyáu por nós, abaxo, con bona fuercia.


Camudando'l Camín en Somiedu

Cuando aportamos al coche pasaes les dos de la tarde, llovía ya con fuercia, poro camudámonos de ropa lo más aína posible, pa xubir al puertu onde'l Coronel, taba esperándonos con un bon menú del día nel qu'unos esfrutaron d'un pote asturianu con bon xeitu y yo al menos fui más comedíu con una ensaladina, jeje.

En resumen, ruta cortina, pero que tanto Fernan como yo, con un bon día y ganes de caleyar vimos la posibilidá de xunir cola propia Penouta. Al final, caleyamos 10,15 kms en 3 hores y media superando un desnivel de 660 ms.

Esta corta rutina valiónos pa conocer el: Picu Moscosu (1995 ms) vértice xeodésicu de SomieduVer progresos en: Retos montañeros

jueves, 19 de abril de 2012

Pendones (Casu) - Picu Cornielles

24 de Marzu de 2012

Track: Pendones (Casu) - Picu Cornielles - La Carasca



Plaga de lesiones nel Grupu Montaña Xuan de la Borrina que dexónos inclusu sin el creador de la ruta que nos tocaba facer, César. Aún así, el bon tiempu y les ganes de tornar a Casu, son más que suficientes, pa que Pangua, Simón, Paulina y yo, enfotásemonos nuna intentona a la Peña La Llambria.

Foron munches les duldes sola meyor opción pal intentu y al final decidime a dir dende Pendones. Poro, vamos salir de Xixón pola autovía minera, col envís d'empobinanos pol Corredor del Nalón y travesar los conceyos de Llangréu, Samartín del Rei Aurelio y Llaviana pa parar a desayunar en Rusecu, capital del conceyu de Sobrescobiu.


Partimos de Pendones (747 ms)

Magar del desayunu de rigor, partiremos de Rusecu, pa siguir pola As-17, hasta'l conceyu de Casu, onde travesaremos los pueblos de Tañes, Abantru, Les Yanes, El Campu (capital), Sotu, Sobrecastiellu, Bezanes, El Castañéu y en la Pontonciella, desviarémonos al fin a Pendones, el nuesu puntu de partida.

Esta vegada nun vamos tener la suerte de la compaña de Nilo, como nel Maciédome, y ye una pena, ya que tenía cierta curiosidá pa cola conocencia de Nilo na fastera pela que díbemos movemos nesta ruta.


Primeros pela pista normal parelela al ríu Pendones

Ensín Nilo de guía, pero con munches ganes de caleyar y con un día preciosu, entamamos a caleyar venti minutinos enantes de les 10 y facémoslo, empobinándonos paralelos al ríu Pendones como si fuésemos a la mítica ruta al Tiatordos.


Desviámonos pol camín del regueru de Llábana

Como non, caleyaremos xunto a un bon garrapiellu xente que diríxese hacia'l Tiatordos, travesando con ellos les riegues de Rinavea y Llábana, hasta nel crucie que va pal Sen de Varas, nós vamos tirar a la manzorga y los del Tiatordos a la mandrecha.

A partir d'equí, vamos avanzar con comodidá a la vera'l regueru de Llábana, dando conocencia inclusu a un pequeñu tabayón que da amuesa de la cantidá d'agua que ta soltando'l desxelu.


Bordiamos unos praos y cruciamos la riega Les Coves

Siguiremos col caleyar cómodu, bordiando unos verdes praos, demientres acolumbramos enfrente nuesa les cabañes de la Collaína y más enriba inda'l Picu Les Pries, del cual n'entamu nun tenemos camentáu facer usu.

Al final del prau, tendremos que cruciar la riega Les Coves, que trai tanta augua que tien anagáu'l camín, poro tendremos que facer dellos equilibrios penriba de peñes resbarioses.


Xubimos hacia la Collaína onde ábrense vistes al Tiatordos o Cantu L'Osu

Darréu, vamos tornar a xubir un bon desnivel hacia la Collaína, quedándonos un pelín atrasaos Pau y yo, ya que güei Paulina nun s'alcuentra bien del too y paez que les pates nun-y furrulen como debiera. Dicir a mou d'info, qu'a la Collaína, podríemos aportar tamién dende una pista que sal a la manzorga pente les dos riegues de Rinavea y Llábana, pasando pol Colláu.

Descansaremos unos minutinos a los 1080 ms de la Collaína, demientres acolumbramos dellos prestosos cumales, como'l Maciédome, la copa del Tiatordos o muncho más al Sur, el Cantu L'Osu o tola Xerra'l Mongayu col Remelendi como cota más alta.


El Maciédome sedrá una constante tol día

De la Collaína, escaeceremos un camín que xube a la mandrecha y garraremos a la esquierda'l senderu que va meténos nuna guapa viesca de faya que va xurdiendo col allimentu de la riega de Llábana.

Casi una hora vamos dir, siguiendo'l rastru de senderu, dacuando pocu visible, nesta viesca virxen. Vamos tener ocasión d'esfrutar de caleyar baxo fayes hermoses, agüeyando esapacecer y apaecer el regueru cuando-y apetez y metíendonos inclusu nel propiu calce p'avanzar.


Travesaremos la viesca virxen del regueru Llábana

Será un tarrén duru pero bien guapu de conocer y darános pasu a una visión espeutacular como ye la de la Peña La Carasca que tien un paredón na so cara oriental que mete mieu, asomando pelín más enriba'l cumal más altu, el Picu Cornielles.


Alcontrámonos de frente cola Peña La Carasca al salir de la viesca

Magar de salir de la viesca, tamos siguiendo igualmente'l valle del regueru Llábana, pero fadrémoslo nun tarrén muncho más abiertu y pel qu'avanzaremos más rápidu, hasta xuntános col camín que vien de la braña de Piedrafita y qu'empata cola Mayá Tiatordos.


Ablucante peñón... La Carasca

A pesar de crucianos col camín, nós tenemos que siguir alantre pol valle, ya qu'este sigue en direición al colláu Xuacu, que sedrá'l qu'usemos na nuesa baxada.

Asína que, siempre cola paré de la Carasca so les nueses tiestes vamos avanzar un pelín más, hasta alcontrar una pequeña sienda qu'anque paeza que llévanos a la escontra del nuesu oxetivu, el colláu Campigüeños, va aidanos a xubir unos metros de desnivel, pa llueu facer una envuelta y siguir xubiendo hasta un pequeñu descansu onde pararemos unos minutos.


Una güeyada a tol valle asomando ya'l Ten y Pileñes

Nesti puntu, embaxo la Carasca, vamos xuntanos magar d'un ratín d'andar separtaos, ya que Simón y Pangua siguieron valle alantre y xubieron direutos hasta'l descansu y Paula y yo ficimos la envuelta enantes comentada.

Ya toos xuntos, llevámonos un sustín con Pau, ya que púsose nerviosa al ver que nun diba bien xubiendo y eses coses suelen fadiar abondo, ya que nun sabes defechu'l por qué, del mal estáu físicu d'esi día y agobióse un pocu.


Al fin a tiru piedra'l colláu Campigüeños y la Peña Les Víes

El casu ye que tábemos mui lloñe del nuesu oxetivu, quiciás demasiáu ambiciosu anque foren inda les 12 y media de la mañana, pero teníemos varies opciones a tomar: La Peña Les Vies más alantre pudiera ser ún d'ellos o el Picu Cornielles pelín enriba de la propia Carasca.

Con tranquilidá, decimos lo primeru aportar, ya per un tarrén más llanu hasta'l colláu Campigüeños (1600 ms), onde tomaríemos una escoyeta so la continuidá de la nuesa ruta.


Vistes pelín enriba de Campigüeños (1600 ms)

Aparte de tomar una decisión, tamién tuviemos la oportunidá d'acolumbrar un paisaxe únicu del conceyu casín, lo cual valió pa relaxanos, esfrutar del día ensín más y decidir cual yera'l meyor picu a dar preste esi día toos xuntos y el ganador foi.... el Cornielles. Norabona a los premiaos.

Aún así, siguimos un ratín mirando, pal norte cola Peñe Crespa y el Cuetón, el Vízcares, el Mayáu,... pal occidente tomamos nota de guapos valles y foces peles que xubir tanto cumal nesta fastera, pal oriente quedamos tapaos por tol xerru de Valloseru y másima cota Les Pries, anque agüeyamos dalgo de la copa del Tiatordos y pal sur, tenemos un espectáculu de los bonos, col cordal cantábricu ñeváu y como non, col Maciédome y penriba d'él, apaecen les peñes Ten y Pileñes.


La Peña Les Víes y nuesu oxetivu, el Picu Cornielles

Magar del descansu, vamos darréu a entamar l'ascensión al Picu Cornielles, el cual vemos dende la nuesa posición, con una palina de ñeve y un tramu final de peña que paez mui divertíu.

Poro, sele vamos dir avanzando primeru pel tramu de prau, pa llueu ganar la zona de ñeve, anque intentamos llibrala hasta que nun ye posible, metíendonos nun tramu d'amestáu con roca, hasta qu'alcontrámonos con un guapísimu pasu pente dos peñones.


Guapa ascensión al Cornielles

Una pequeña trepadina na puerte pente les peñes, darános pasu a un destrepe ya que tenemos una canaliza pente'l cumal y el puntu más altu de la puerte, pa dempués de la baxada facer el trepe final hasta'l cumal del Picu Cornielles a 1748 ms d'altor.


Cumal del Picu Cornielles (1748 ms)

Como dixi, paecía divertía l'ascensión y asína foi. Esfrutamos a cada pasu pela ñeve primeru y dempués a cada agarre nes trepaes finales hasta que los 4 xuntámonos nesti ampliu cumal, que tien unes vistes del parque de Redes perguapes.



Los Borrinos d'esta ruta nel Picu Cornielles

Pocu más de media hora llevónos l'ascensu al Cornielles, asína que teníemos bien de tiempu pa tar na cume, esfrutando de nueves vistes del Parque de Redes y dellos cumales como les Pries, el Requexón de Valdunes... y una vegada más, el Tiatordos en tola so plenitú.


Picu Les Príes, Requexón de Valdunes y Tiatordos

Más de media hora d'estancia nel Cornielles, valdrános p'asoleyar un ratín y pa conocer la pallabra tranquilidá en tolo so grandura. Hai vegaes qu'apetez tener esti tiempu pa xintar el bocata lo más relaxáu posible y ensín prieses y esti día taba pa ello de xuru.


Baxando del Cornielles hacia'l colláu cola Carasca

Agora sí, ponémonos a baxar hasta'l colláu pente'l Cornielles y la Carasca, ya que queremos comprobar un par de cosines: la primera ye si tenemos baxada hacia'l sur ensín tornar al colláu de Campigüeños y la segunda ye si ye factible la xubida a la Carasca, ya que tanto mirar dende lo baxo pa ella, apetez tamién facelo dende riba.

Namái baxar, ya vemos que si que ye factible la baxada y además paez serlo per dos vallines, una pegada a la paré de la Carasca y otra más amplia más cercana al xerru que baxa del Cornielles hacia'l colláu Capiella.


Ascensión a la Peña La Carasca (1669 ms)

Simón y Paulina, van dir baxando per esti últimu, demientres Pangua y yo, dexamos les mochiles nel colláu intermediu a les dos vallines y tiramos hacia la Carasca, alcontrando una sele travesia n'adherencia pela caliza, pa llueu xubir ensín problemes pela yerba hasta'l cumal de 1669 ms de la Carasca.

Col bon tastiu de la Carasca, anque preferimos nun asomanos pa la cara oriental, a sabiendes del vacíu qu'había p'abaxo, ficimos de nuevu la vía de baxada y corrimos pa les mochiles hasta pillar na baxada a los collacios.


Baxada pel valle más ampliu pero cerráu dafechu al final

Nun voi desplicar muncho la baxada pela vallina más amplia, ya que nun ye la correcta. La primer parte si ye cenciella, pero acaba cerrándose nuna viesca d'escobones, cotolles y demás arbustos baxeros.

Poro, tuvimos que meténos hacia'l xerru que separa les dos vallines y baxar malamente per pindia yerba llarga hasta aportar al final de la vallina más estrecha y más pegada a la paré de la Carasca.


Baxada encomendada pegaos a la Carasca

Como podéis ver nes semeyes d'arriba, la baxada pegadinos a la paré de la Carasca ye pindia pero ta llimpia, asína que nun lo dudar y baxar per ella y de pasu si vos animáis xubir a la Carasca, muncho meyor. Nel track, pongo más menos la baxada correuta tamién.


Baxando a garrar de baxada hacia'l Colláu Xuacu

Dende equí, baxo la Carasca, vamos alcontranos cola sienda que vien del colláu Capiella y qu'utilizamos en parte pa xubir al colláu Campigüeños, poro la siguiremos hasta'l valle de xubida y tornaremos a baxar, p'alcontranos col camín de baxada al colláu Xuacu.


Perguapa senda con tramos preciosos

A partir d'equí, solo queda esfrutar d'una de les más guapes y menos cansaes baxaes de tola nuesa hestoria como montañeros. Tola primer parte sedrá, per un senderu bien prestosu, que sin perder casi altor, dirá faldiando tol Xierru Lotu L'Abezón que baxa dende'l Picu Cornielles.


Siguimos esfrutanto del paisaxe: Xerra del Mongayu al fondu

El pocu desnivel que baxaremos en tol tramu hasta la Mayá Xuacu, amúesalu dafechu que malpenes descendemos unos cien metros, pero a cambeu caleyaremos per una guapa sienda, con vistes al cordal Cantábricu, a antigues mayaes o pegaos na solombra a paredones de caliza.


Últimos pasos que superen el Xerru'l Colláu hacia la Mayá Xuacu

Pocu enantes d'aportar a la Mayá Xuacu, superaremos penriba'l Xerru'l Colláu y pembaxu quedaremos del Xierru Xuacu, too ello a traviés d'un guapu fayéu y coles grandioses vistes del Maciédome y del Tiatordos.


Como non: Maciédome y Tiatordos... presentes

Casi un hora dempués de garrar bon senderu embaxu La Carasca, vamos tener el placer de conocer la Mayá Xuacu, onde tenemos una perbona fonte con augua frío, que dános preste a un descansín, a un tragu y acolumbrar de nuevo'l paisaxe de la Xerra'l Mongayu col Mampodre detrás y del Picu Les Pries a la mandrecha.


La Mayá Xuacu con una bona fonte y el Picu Les Pries de fondu

Magar de la mayá, vamos garrar una bona pista, que ya baxa pindia hacia'l colláu Xuacu, onde aporta una pista formigonada dende Valdelarca, pelín enantes del crucie de la carretara pa Pendones.


Baxamos per pista hasta'l Colláu Xuacu

Son les 4 y media de la tarde y llevamos casi 7 hores de ruta, cuando vamos tener un agasayu más pal cuerpu y nun ye otru que metenos nel preciosu fayéu na faldera de la Peña Quemada, pel que caleyaremos pisando fueya y a la solombra, lo que faínos esnalar penriba'l suelu.


Metémonos nun fayéu increyible pente la Peña Quemada y la riega Rinavea

Con pocu más qu'esfrutar per esta viesca, diremos pasín a pasu, asomando'l focicu pente les fayes a los verdes praos de la Ería de Pendones, onde diremos camudando'l camín de senderu a pista y de pista de tierra al formigón, que n'envueltes dirá averándonos sele hasta'l pueblu de Pendones de nuevu.


Baxamos pela Ería de Pendones hasta'l pueblu

Unos minutinos dempués de les 5 de la tarde, ya pisamos les cais de Pendones y decidimos parar en Ca Juanín, a tomar unes cerveces enantes de mudanos de ropa nel coche. Una cerveza bien frío ye'l meyor final pa una llarga pero guapa baxada.


Relaxación en Ca Juanín en Pendones

En resume, nun ficimos lo que teníemos planeáu, pero quien ye'l que nun quédase a gustu colos 13 kms percorríos y los 1195 ms de desnivel acumuláu en 7 hores y media de ruta, dando conocencia a una fastera de Casu ablucante??... Nel intre, tábemos los cuatru encantaos.

Ta la próxima...


Camudando'l Camín en Casu