jueves, 30 de septiembre de 2010

Vegarrionda (Cangues d'Onís) - Peñasanta d'Enol - T. H.orcada - T.Enmediu

28 d'Agostu de 2010

Track: Vegarrionda (Cangues d'Onís) - Peñasanta d'Enol - H.orcada - Enmediu



Hai delles coses que prepárense con muncha antelación, con munchu procuru (la travesera picos por exemplu) y otres que salen más de sópitu, pero qu'a la fin, puen ponete en menos díes igual d'ilusionáu y nerviosu, qu'otros proyeutos que van espoxigando nel tiempu más selemente.

"El finde santu", foi dalgo rápidu, anque nun facía muncha falta preparar demás. Fernan de vacas y yo con ganes de tirar pa picos y tou amañáu. Asína que p'alante, col finde, reservamos refuxu en Vegarrionda y a facer les dos peñes santes nel mesmu finde, d'ehí'l nome de "santu".

Asína que, salgo de trabayar a les 3 el vienres, tramu hasta Cangues d'Onís y dempués de tomar un cafetín con Fernan, xubimos a los Llagos, pa facer ensín priesa'l tramín de ruta: Pandecarme (Cangues d'Onís) - Vegarrionda.



Nel refuxu de Vegarrionda a puntu salir

Llegamos bien ceo al refuxu, en menos d'hora y media, y pasamos el tiempu como podemos hasta la cena. Per una vegada, paga la pena dicir, que ye'l meyor refuxu nel que cené hasta agora, y l'ambiente nelli yera inmeyorable, sacante del putu fedor de la fosa séutica. Podíen dexar de gastar perres en payasaes de xubir vírxenes a cumales ya iguar los refuxos como ta mandáu.

La nueche hasta tirar pal sobre pasa ente un xaréu de la virxen, organizáu pel grupu montaña de Trubia, las Xanas, con cantarinos dempués del vinu la cena y los chupitos, y por un perru, poco avezáu al monte, que nun paraba de lladrar. Lo de los cantares hasta l'hora de durmir, ye agradable y rieste un ratín, pero cuando vas pa la llitera y tas oyendo al perru tol ratu lladrar, porque pasen vaques al llau, tela,... y si enriba, cuando a la fin, dexa'l perru d'actuar, entama'l dueñu, colos ronquíos más impresionantes qu'oyera enantes, pues ya apaga y vámonos.

Asína que llevantámonos, desfechos de nun durmir res, y desayunamos pa ponenos en marcha lo antes posible, cola esperanza de dir llevantando l'ánimu poquín a pocu. Nesta ocasión, dempués de falar con él na cena, diba acompanganos un collaciu rioxanu, que taba conociendo picos y que me paez qu'al final fizo ún de les rutes más prestoses de la so vida, y sobretou pocu esperada viniendo solu p'Asturies. Hasta la prósima, Toño. (camiento que yera'l so nome, que nun se pue dexar pa tan lloñe les entraes nel blog)


Muncha humedá nel ambiente, una sacavera d'exemplu d'ello

A la fín ponémonos en marcha pocu antes de les 8 la mañana, y el día recíbenos con una borrina mañanera, y humedá abondo, anque como ye normal, sigún vamos ganando altor, diremos dexándola abaxo. El camín a tomar ye clásicu, pasando pol refuxu vieyu, y nuna senda mui marcada ascenderemos pola Llampa Cimera, hasta tomar direición a la mandrecha, xusto embaxo del Porru Bolu, al igual que ficiéramos na ruta al Requexón.

Con ello facemos un pasín perguapu, nel que dexamos enriba nuesa'l Porru Bolu y la Mayada, y debaxu tendremos el Cuetu Llagu, pa siguir emponinándonos hacia'l Mosquil de Cebolleda, ensín parar de ganar altor.


Cerca'l Mosquil de Cebolleda, col Requexón y Poyones y Fernan coles Cebolledes

Aportamos al Mosquil, onde despedímonos del grupu Las Xanas, que xubieron al empar nuesu, y llueu decidimos facer un dos mil más de los míos, como yera la Cume Cebolleda, asína que desviámonos del camín de baxada hacia H.uente Prieta, pa entamar un crestéu que nos dexa, nesti pequeñu cumal de 2235 ms.


Na cume Cebolleda (2235 ms)

Esti cumal, anque tien pocu valir montañeru, en comparanza coles hermanes mayores (Torres de Cebolleda), sirve de mirador sobre los picos d'Amieva (Requexón, Torrezuela, Cabra Blanca, ...), asína como pa enfilar tol crestéu de los Argaos hacia'l norte o tamién nel nuesu casu, agüeyar tol mar de ñubes que teníemos embaxu nesti preciosu día.


Un vistazu al mar de ñubes y al ablucante Requexón

D'equí baxamos ensín más miramientos que los xustos d'un pedreru, pa dar otra vegada al camín normal, qu'arrodia les torres cebolledes, y que faenos pasar pola H.uente Prieta, que nesti casu taba más bien seca, y d'ellí entamar una xubida pelín abegosa, pol pedreru sueltu, qu'hai hasta aportar a la H.orcada de Santa María, la cual danos una sorpresa coles vistes ablucantes del macizu de los Urrieles.


Aportando a la H.orcada de Santa María (2340 ms)

Y equí sí, 3 hores dempués de salir de Vegarrionda, entama la diversión. Pero enantes, picamos dalguna barrina y chocolate, demientres falamos con dos collacios del grupu de montaña Estoupo de L.luarca per onde ye la meyor xubida pela grieta rubia.


Preciosa semeya del collaciu rioxanu, y otra penriba

Asína que decidimos xubir, práuticamente a güevu hacia la grieta rubia, pasando namái entamar, pol pasu más difícil de l'ascensión, pero tamién, al menos pa mi, pol más guapu. La semeya a Toño nesi momentu, esprésalu a les clares, jeje. Tanto Fernan como Toño, ficieron esa travesía llateral, pero yo preferí xubir per una grieta más vertical, que resultó igual de convincente y prestosa.

A partir d'equí, ya bien averaos a la grieta rubia, tendremos una sucesión de terraces, con bona roca al igual que nel pasu anterior, y sin "mayor dificultá", diremos averándonos poquín a pocu, al final d'esta grieta, que nos dexará nuna pequeña h.orcada, na que tenemos vistes de la Aguh.a d'Enol, bastate más abaxo nuesa.


Torres d'Enmediu y la H.orcada y Fernan casi nel cumal de Peñasanta

Equí, vamos facer agora un rodéu pa pasar de xubir pola cara sur a la norte, na que veremos debaxu nuesa tamién la Cemba Vieya (ñeveru "permanente", ente la Peñasanta y les Cebolledes), xustu enantes d'enfilar ya la cabera parte del ascensu, que pondranos nel cumal de la Peñasanta d'Enol, 40 minutos dempués de partir de la h.orcada.


Urrieles y Peñasanta Castiella

Camiento, que pocos díes al añu, tendremos unes semeyes tan guapes como estí día. El cumal de Peñasanta d'Enol, a 2478 ms diónos unos minutos de relaxación, reflesión,...o simplemente tranquilidá, compartiendo comentarios con mi collaciu Fernan o Toño, ablucáu dafechu dende la Rioxa o colos l.luarqueses, Tino y el so collaciu.


En Peñasanta d'Enol techu de Cangues d'Onís (2478 ms)

Y ye qu'esti cumal, como me presten a mi, ye perfeutu, da igual los aéreos, les dificultaes pa xubir,... que cuando tas enriba, tener sitiu pa esparcer y esfrutar ensín nervios del paisaxe, nun hai dineru que lu pague. Ya habrá tiempu de pensar na baxada, y eso que nós, teníemos per delantre otres dos torres.


Baxando y la grieta rubia de Peñasanta

Darréu d'espabilar, ficimos la baxada casi pel mesmu sitiu, pero al fin de la grieta rubia, desviámonos un pelín p'abaxo pa empobinamos hacia la h.orcada d'enmediu. Foi una bona decisión en parte, pero la baxada tornase pelín fea, por culpa la piedra suelto y hai que cruciar un ñeveru, hasta dar cola ascensión a esta h.orcada que de suave tien pocu ya que tendremos que volver a ganar más de 140 ms d'altor.


Xubiendo a la h.orcada d'Enmediu (gracies Tino pola semeya)

Dempués de 5 hores y 15' tábemos na h.orcada p'acometer dos ascensiones que dáben-y un puxu estra a la ruta mui apreciable. Ehí tábemos mirando pa una y pa otra, cual primeru?? pues na, a pola más llonxana, así que tiramos dempués de dexar les mochiles a pola d'Enmediu, que sinceramente ye más impresionante poles caídes que difícil.


Torre d'Enmediu (2461 ms)

Quince minutinos poníanmos na cume (2461 ms), dempués de xubir pola arista de la mandrecha, que tan perfeutamente vese na semeya. Y la verdá ye que, los aéreos na cume, nun dexen demasiáu movimientu, poro semeya de rigor, un vistazu a la baxada "imposible", hacia Les Tres Maríes", y p'abaxo, que quedaba otra por facer y esta yera dalgo más incómoda de xubir.



Dixebraes semeyes del ascensu a la Torre de la H.orcada (2449 ms)

Magar de baxar a la h.orcada, agüeyamos durante unos segundos la posible chimenea de xubida a la Torre de la H.orcada, y ensín perder un segundu damos-y preste, poquín a pocu, con procuru ya qu'hai roca suelto, y ye peligrosu tiráse dalguna enriba, cola posible caída pela chimenea embaxo.

Media horina, tien la culpa, de tar ya nel cumal de la Torre de la H.orcada dende que ficiéremos la segunda cota de Cangues d'Onís cola d'Enmediu, y camiento que ya teníemos abondo por güei, faciendo esta torre, tercera cota de Cangues. Agora, tocaba xintar, poro esfrutamos del caberu cumal del día, y baxamos a les mochiles, pa ponenos a la solombra y da-y al bocata lo más cómodos posibles.

Fartucos, y con dalgo más de fuercia, facemos la parte final de la ruta, que nun foi más que baxar de la meyor manera posible, de la H.orcada d'Enmediu hasta'l colláu H.usantu, y facer la mítica ruta, que llévanos pol H.ou de los Asturianos, nel qu'admiramos la Aguh.a d'Enol, o picos ya algamaos como Torre de la Canal Parda y Asturianos, pa dexanos dempués d'una xubidina, nuna visión de futuru detrás y delantre: Peñasanta Castiella y travesía Los Argaos.


Dos semeyes pa que "pique": Peñasanta Castiella y Los Argaos

Cuando y cómo, ya se verá, pero habrá que faceles. Escaeciendo esto inda mos quedaba facer camín, hasta'l colláu La Fragua, onde descansamos, non sin comentar dellos aspeutos con dos montañeros más sobre les Torres del Torcu, les cual acababen de facer, y siguimos camín ya hasta'l Refuxu de Vegarrionda pola Llampa Cimera.

Finalmente, dábemos colos güesos nel portal del refuxu, dempués de más de 9 hores de ruta, nes que caleyamos 18 kms, y superamos unos 1500 ms de desnivel acumuláu. Asína pues, descansar yera la única opción posible, pero'l problema como siempre yera que nun les tenía toes conmigu, y pal día siguiente más tralla pal cuerpu, menos mal que la cena foi decente.


Camudando'l Camín penriba les ñubes en Peñasanta

Nesta ruta ficimos les 3 cotes más altes de Cangues d'Onís: Peñasanta d'Enol (2478 ms) , Torre d'Enmediu (2461 ms) y Torre de la H.orcada (2446 ms), asína como otru dos mil más: Cume Cebolleda (2235 ms)

Ver progresos en: Retos montañeros

lunes, 27 de septiembre de 2010

Pandecarme (Cangues d'Onís) - Refuxu de Vegarrionda

27 d'Agostu de 2010

Track: Pandecarme (Cangues d'Onís) - Refuxu de Vegarrionda



Esta entrada tien el so xacíu en dexar marcáu l'acesu a ún de los llugares d'entamu de ruta más clásicos n'Asturies y sobretou nel macizu del Cornión de Picos: el refuxu de Vegarrionda. Y ye que ya son unes cuantes les vegaes que partimos d'él pa facer dalguna ascensión a los munchos ya increibles picos d'esti macizu.

Si fuera solu a facese la ruta hasta'l refuxu ensín xeres complementaries, el mio conseyu ye facela dende'l Colláu Les Veleres, al llau del Llagu Enol. Con ello, dexaríemos el coche nesi llugar (onde meyor se pudiere ya que nun hai muncho aparcamientu), y caleyaríemos pegaos al llagu, colo que tien de guapu, pa lo postreru dir pasando al travíes d'una pista poles vegues d'Enol y La Cueva, qu'en díes espeyaos allúmanmos con unes vistes ablucantes, del tol macizu, hasta arribar a Pandecarme.


Vistes dende la Vega Enol

Dotramiente deberíemos, dempués de llegar a los Llagos de Cuadonga, siguir pela pista del colláu Les Veleres, hasta'l so fin, onde tenemos el parking de Pandecarme. Nun ye cuestión de ser puristes o non, pero al igual que mos pasa cola ruta a Vega Urriellu, nun ye lo mesmu dir a pasar el día, con una mochilina que xubir carga pa varios díes. Poro, si vamos facer una ascensión llarga, varios díes o necesitamos ferramientes (col pesu que conlleva) ye bona idega llibrase de camín de más, hasta Pandecarme, nesti casu del Cornión o hasta Pandebano, nel casu de la Vega Urriellu.


Partiendo de Pandecarme en distintes rutes

Asína pues, del parking de Pandecarme (nome que vien de ser un sitiu cóncavu, pando n'asturianu, asína que de panaderíes na, jeje), podemos entamar a xubir desnivel hacia'l refuxu de Vegarrionda, dempués de dexar el nuesu vehículu bien aparcáu.


Cruciando'l riu Pomperi a l'altura del Pozu L'Alemán

A partir d'equí abandónase la pista forestal pa dir ganando altor poquín a pocu pasando pol Pozu L'Alemán, nomáu así, porque'l conocíu como Alemán de Corao venía a bañase a esti pozu na riega de Ridimuña que llueu xúnese al riu Pomperi.


Na Vega La Piedra

D'equí pasaremos por dos guapes vegues como son la del Güertu y la vega la Piedra (1139 m) y pocu más arriba llegaremos a la Vega'l Texu onde entama la canal de Canrasu que sera'l primer mayor esfuerzu que nos dexará nes cabañes de la Rondiella (1378 m) onde les vistes de Peñasanta d'Enol son increibles.


De la rondiella vistes hacia'l Cornión

Dempués de tar un ratín acolumbrando delles cimes del Cornión, siguimos xubiendo hacia'l colláu Gamonal, onde a la fín, veremos el refuxu de Vegarrionda. Esta semeya del refuxu, fai siempre llevantar l'ánimu, porque lo que suel ser siempre un puntu nel camín, vese mui cerquina, pa siguir con más fuercia a cualquier ruta que nos propongamos.


Colláu la Gamonal (1445 ms) y el Refuxu Vegarrionda al fondu

Nel refuxu, tendremos fonte onde cargar d'augua, y dellos servicios en casu de que pernoctemos, como baños, ducha, bar,... Aparte d'ello la situación del refuxu (1460 ms), sírvenos pa facer una gran parte de les grandes ascensiones del Cornión, como les Peñes Santes, con un acesu non demasiáu llargu, y por tanto, pesáu.


Refuxu de Vegarrionda

martes, 21 de septiembre de 2010

Llugones (Siero) - Picu Paisanu

24 d'Agostu de 2010

Track: Llugones (Siero) - Picu Paisanu




Martes, horariu de branu, 3 de la tarde. Tenía pensáu dir al L.lano (Quirós) a esguilar pero fallóme la collacia de cordada, asína que camentando que ya tenía'l bocata preparáu de la nueche anterior, y qu'apocayá mercara unes botes nueves (boreal sherpa, por si dalguien tien interés), decidí facer una preba delles y de pasu tachar dalgún vértice xeodésicu que tovíera cerquina'l trabayu.

Asína qu'a les 3 y pocu tiré pal polideportivu de Llugones (Siero - 168 ms) pensando en xubir al Picu Paisanu (cota másima del monte Naranco, onde hai un santón horrible). Ye una ascensión típica de la xente de la zona (andando, bici o corriendo), asína que ta marcada dende dellos llugares.


Senda verde por Llugones

Como yera un llugar perconocíu por mi, ya que nel descansu del trabayu, o diba al roco del polideportivu o salía a correr pela zona, sabía que nun me diba llevar munchu tiempu, asína qu'a pesar de la fame qu'arrastraba, púseme les botes y la mochila, y garré ritmu rápidu pa xintar enriba'l picu.


Picu Paisanu al fondu

Del polideportivu crucié la carretera per una ponte pa garrar una senda verde que va paralela a la vía del tren, poro durante munchos metros nun hai perda posible, hasta que mos queda cortáu'l camín nel cruce cola autovía, y tenemos que desviános hacia unes cases onde caleyearemos, cola vista del picu siempre enriba, hasta'l Puente Vieyu.


Puente Vieyu na llende ente Siero y Uviéu


Anque la senda paeza perdese, les marques de GR (blanques y coloraes) van indicándonos per onde debemos siguir. Nel Puente Vieyu, salimos de Siero pa metenos nel conceyu d'Uviéu, onde entamará a empindiáse'l camín enforma, primeru per carretera y dempués por formigón, pero siempre marcáu de cruce en cruce por cartelos mariellos. Nesta parte de la ruta diremos pasando dellos barrios como Llaviada, Ricardo Salvador del pueblu de Cuyences, hasta metenos nuna pista de tierra, onde los desniveles dirán variando en dellos tramos, sigún el momentu.


Dos semeyes del fuerte desnivel de les rampes

Darréu, delles fuertes xubides de la pista dirán averándonos a les antenes repetidores del Ciarrón, a la mesma vegada que dirán amosándonos vistes de tol planu de Llanera ya inclusu la costa de Xixón al fondu. Pocu enantes d'esti cerru estráu d'antenes travesaremos la carretera que xube al cumal del monte Naranco, y dempués de facer cota nesti altu del Ciarrón (601 ms) veremos ya'l "monumentu" al fondu, y una zona recreativa baxo nuesos pies.


Dende'l Ciarrón el Paisanu al fondu

Agüeyando les mesuques y la solombra tan guapa que daben dellos árboles, decidí xintar nel área a la baxada, asína que tiré p'arriba con dalgo de dolorín nos talones, por mor de les botes nueves y llegué al cumal del Picu Paisanu, nel que taba'l paisanón esi un montón de metros penriba del vértice que marca la cuarta cota (643 ms) del conceyu d'Uviéu. D'equí namái quedó baxar hasta'l coche dempués de xintar nel área recreativa, siguiendo esáutamente'l mesmu camín.

Nel cumal del Picu Paisanu

Al final el paseín quedóse en 3 hores nos que-y dí a les botes nueves un rodaxe de 13 kilómetros y mediu y un desnivel de 776 ms acumulaos, col resultáu d'una angüeña nel talón del pie drechu, jeje.... ye lo que tien estrenar botes.

Nesta ruta fice la cuarta cota y vértice xeodésicu del conceyu d'Uviéu: Picu Paisanu (643 ms)

Ver progresos en: Retos montañeros