lunes, 18 de mayo de 2009

Sotres (Cabrales) - Peña Maín

17 de Mayu de 2009

Track: Sotres - Peña Maín



Primer ruta na que p'algamar la cume faime falta dos intentos, ya qu'en Febreru, a pesar de lo testón que soi, tuve que dar la vuelta pol mal estáu de la ñeve. Poro, como si tenía que tornar yo solu, a los pocos meses fuimos a quitánosla del mediu como fuere. Asína que voi facer un amiestu d'esos dos díes, y como non, el track ye del día que llegamos a bon puertu.



Grupu d'entamu n'ambos díes (Febreru - Mayu)

Salimos dende'l pueblu cabraliegu de Sotres (pueblu más altu d'Asturies), más en concretu dende una curvona (949 m) onde parten delles rutes perimportantes pa un montañeru (Áliva, Urriellu, ...) poro, ye bien conocío y hai sitiu onde dexar el coche.



La montaña alienda'l nacionalismu, jeje

Caleyaremos por una pista en direición a los ivernales del Texu, pasando por La Varera y el Cabáu hasta llegar a Biscallana onde tendremos una vista de les cabañes perguapa y agüeyamos la pista a garrar dempués en bon ascensu dende'l Texu.



Ponte sol riu Duje nel Texu

Dempués de garrar la susodicha pista del Texu y de los consiguientes ziszas del camín pasaremos pola Colladiella hasta llegar al fin al Colláu Cuaceya (1031 m) onde dexaremos d'ascender y descansaremos viendo'l Cuetu Cuaceya que son dos peñones ximielgues. D'equí tocarános descender un pelín hacia'l Coteru pa tornar a xubir metros en direición a la Mayada de la Robre (1100 m).



Caleyando hacia la Robre

Na Robre, descansaremos y xintaremos daqué porque tenemos agora un pasu nel que tendremos que trepar un pelín, ente ortigues y peñes, al traviés de la Concha la Sotarraña y faise pelín avegosu. Una vegada que tamos arriba tendremos a los nuesos pies, les cabañes de la Sotarraña (1173 m).



Pasu al travesu de la Concha la Sotarraña y cabañes de la Sotarraña

Lo bono d'esta ruta (como en casi toes) ye qu'ella mesma va poniéndonos dixebraos descansos según xubimos un trozu u otru, asína que dempués de llimpiar el sudu, de la trepada, siguiremos xubiendo altor en direición al Cabecín de la Taya (1288 m), con dalguna trepadina peles peñes.



Nel Cabecín de la Taya con vistes hacia la Cabeza Las Moñas (Febreru) y Peña Maín en Mayu

Darréu, tendremos una parte más sele de la ruta, pero sin dexar de ganar altor. Pasaremos pela mandrecha d'una prestosa viesca dexando a la manzorga la Cabeza L'Alveda, hasta llegar a través de los h.itos a unes peñes conocíes como Jorcadinas (Alta y Baxa).



Xubiendo hacia las Jorcadinas


A partir d'equí poco más pudimos facer nel mes de Febreru, ya que la ñeve taba nun mui mal estáu, con mui poca dureza, y nun sabíemos lo que teníemos embaxu en munchos momentos. A dicir verdá, nun somos inda montañeros esperimentaos, y menos na ñeve, poro camentamos que ser cautos yera la meyor opción.



L'Urriellu dende la fastera de las Jorcadinas

Dempués de dellos intentos d'avanzar pente les roques o con curiáu pola ñeve, nun mos quedó más que dar vuelta, facer les semeyes pertinentes col Urriellu al fondu, y pola mio parte, cagáme en tolo cagable, por tener que repetir ruta, magar que se pudiera nun futuru prósimu.



Caberu intentu de pasar y semeya de fin de ruta

Escaecemos lo pasáu en Febreru, y céntrome na ruta de Mayu, na que con pocu más qu'ascendimos vimos al fondu la Cabeza Quemada onde ta'l vértice xeodésicu de Peña Maín. Esto si cabía, dióme más rabia por nun llegar en Febreru. Siguiendo cola ruta, lo que ficimos ye llibrar camín dexando a la manzorga los Jos de Los Moscadorios, y caleyando pela falda del Cabezu La Mesa (otra cima de Peña Maín de 1597 m) a la nuesa mandrecha.



Cresteando pola falda del Cabezu La Mesa y trepando na Cabecina Quemada

Ya nun mos queda más que trepar un pelín pola cresta que faese ente un par de neveros que se fain ente'l Cabezu la Mesa y Cabecina Quemada (cume de Maín) y ente esta y la Cabecina la Xistra (1598 m) a la qu'hai xente que decide xubir y llueu crestiar hasta Quemada, pero nun foi'l nuesu casu.



Cume de Maín, na Cabecina Quemada (1613 m)

Les vistes de Peña Maín son una auténtica maravilla, ya que ties en frente tol macizu de los Urrieles, col impresionante Picu Urriellu, Peña Castil, Torrecerréu..., y pocu más a la mandrecha pue vese'l macizu del Cornión coles Peñes Santes. Si miramos, al norte, dándonos la vuelta, veremos tola costa oriental asturiana, y el Cuera delantre d'ella.

Hai que dicir, que ye mui guapu dicir tola panorámica qu'hai, quiciás de les meyores d'Asturies, pola relación dificultá-altura-vistes, pero siempre hai que dicir, que si'l tiempu permítetelo, porque sinon, nun verás una auténtica mierda, y dístete una paliza coyonuda pa nada, como nos pasó.

Peña Maín hasta nunca, dos vegaes sin bones vistes, son suficiente.




Vamos dedicá-y esta ruta a Cris, que foi la so primer ruta de montaña y amás güei ye'l so cumple

viernes, 8 de mayo de 2009

Llaíñes (Sobrescobiu) - Picu Cullargayos

3 de Mayu de 2009

Track: Llaíñes - Picu Cullargayos


Dos díes dempués de la mio primer soba de bici pela ruta Les Sendes (nome puestu por mi, nel que casi quedo calvu de pensar tanto), tocábame guetar dalguna rutina y les premises yeren: que fora cortina, non mui dura, y... si seguíen asína facíemos camín de casa al chigre y finábemos enantes, jeje.

En fin, el tema taba en que nun se nos liáse demasiáu pa poder dir metenos una farturona dempués. Asína qu'ente les premises y que tenía ganes de dir al parque ñatural de Redes, nos conceyos de Sobrescobiu y Casu, pues alcontré una rutina bien prestosa, como munches de les qu'asítiense nel parque de Redes.

Dicir que ye una fastera preciosa del país, y que pues garrar cualquier piquín de non muncho más de 1000 ms, o tirase a picos de 2000, e inclusu rutes de senderismu facilines, con siempre vistes bien guapes. Dalgo qu'ablucome enforma foi lo llimpiu que taba tou, ya que tamos tristemente avezaos a ver guarrería pel monte (llates, bolses, envoltorios, ...) per cualesquier requexu ente peñes, vexetación, etc... Pero esta vegada nun foi asina, lo cual ya da un puntu a favor pa esti llugar, y otru puntu menos de trabayu a un collaciu, que la metá de los díes acaba con una bolsa enllena de la basoria qu'alcuentra pol camín.

Detrás nuesa: el Picu Cullargayos (1391 m)

La ruta escoyía finalmente, entama nel pueblu coyanu de Llaíñes y fina nel picu Cullargayos. Esti pueblín ta bien averáu a la capital del conceyu, Rusecu, perconocía pol so banzáu, que xunto al de Tañes, da cobertura a toa esta fastera central d'Asturies, y que ye más que suficiente, poro nun tien xacíu nengún costruyir otru estrozando parte del parque de Redes nel pueblu casín de Caliao. NON AL BANZÁU DE CALIAO!!!


Caleyando poles pistes hacia'l Candano


Cabañes d'El Candano

Salimos del pueblu por unes pistes d'hormigón, con marques de ruta (marielles y blanques), en direición primeru a la Teneona y sin perda denguna, dempués d'unos bonos metros d'altor llegaremos a les cabañes d'El Candano (892 m) onde entamaremos a esfrutar de les precioses vistes d'esti parque. Poco dempués de caleyar llegaremos a los mil metros d'altor nuna preciosa mayada enllena de vaques nesta dómina del añu llamada Faisalves.


Caleyando ente les vaques, y vistes de la sierra del Crespón

Dende equí ya toca metese na biesca a traviés de Les Camperes, siempre con un desnivel continuu, hasta que llegamos a un requexu con una perguapa cueva con agua, onde facer unes semeyuques, coles xanes del llugar, pa postreramente siguir n'ascensu hacia la Collada d'Imblenes, dempués d'echar un vistazu al valle de Soto d'Agues, dende un mirador señalizáu.


Na cueva con una lluz estraña, y nel mirador señalizáu camentando si se podía crestear a la cima dende ellí

Una vegada que llegamos a la collada d'Imblenes (1203 m) a la fin, tenemos les vistes de los picos más nomaos del Parque como son el Retriñón, Picu Torres o el Cantu L'Osu, a los que de xuru, que dempués de visitar esti parque daremos bona cuenta d'ellos nun tiempu non mui lloñe.


Follow the leader (jeje), hacia'l colláu Imblenes


Vistes dende'l colláu Imblenes (gracies Charly poles semeyes)

D'equí namái que mos queda xubir per una canal, hasta una cresta, la cual tenemos que siguir poquín a pocu, con guapes vistes del parque a la nuesa manzorga y una impresionante fayéu, a la mandrecha. Durante tol cresteríu, llegamos a lo que pensamos que yera la cima, pero anque'l vértice xeodésicu ta tiráu embaxu, veremos qu'hai un piquín pocu más allá, dalgo más altu que nel que tamos, colo que dempués d'un par de trepaes, llegamos a la fin al cume del Cullargayos (1391 m).


Xubiendo a les crestes y cola cume a tiru japu detrás nuesa


Primer cume mirando al Tiatordos y a la fin na cume cimera

La baxada faise bien corta, ya que se pue llevar un bon ritmu de caminar, anque como siempre nestos casos, la parte final de pista d'hormigón, ye pelín fastidiáu pal castigu que ya lleven de por si los pies. Sobromanera, si ties abonda priesa, pa dir xintar a dalgún llau ya intentes baxar a escape llibre, como foi'l casu.

Grupu en plena baxada na guapa viesca (paez que posa la perra y too)

Nesta ocasión, el día salió redondu, ya que la ruta foi completísima, con un pelín de too, como ye pistes pa calecer les pates, mayáos bien guapos, viesques increibles, y un crestéu y trepada final, p'algamar la cume. Too ello, acompangaos por una perrina, que se nos xunió nel pueblu y llegó con nós a la cume, y baxó de vuelta guiándonos en delles ocasiones y faciendonos una compaña impagable.


Perrina montañera, pelín fatigada na cume

Y como colofón, fartura increible, nel guapu pueblu de Pendones, qu'anque quedábenos pelín lloñe de Llaíñes, teníemos referencies d'un barín nomáu Casa Juanín, y nun mos dexó mal, l'informante, ya que toos coincidimos, en que foron los meyores 20€ gastaos na nuesa vida: Fabes con Xabalí que taben tan bones, que zampamos dos potes entre 5, y llueu una fonte d'un venáu riquísimu y otra del meyor cabritu que tastié na mio vida.

Vamos que nun vayáis, qu'asina tengo yo sitiu pa la prósima, jaja. Será na ruta'l Tiatordos.

Salú ya dixebra

martes, 5 de mayo de 2009

MTB: Ruta de Les Sendes (Uviéu a Teberga)

1 de Mayu de 2009

Track Completu: Ruta de les Sendes (Uviéu - Teberga) (42,7 km)



Conceyos polos qu'atraviesa la ruta y vista aérea

Primera entrada falando de rutes de Mtb, de les qu'espero que seyan munches más. Pa entamar, dicir que de pasu la fice pa estrenar la bici y ver que tal diba, poro fue más que suficiente. Ye más, la vuelta fízoseme dura, dura, ya que nun tar avezáu a dá-y al pedal más de 50 kms seguíos, ye lo que tien, sobretoo, si al final acabes faciendo casi'l doble (90 km).

Dicir que ye una ruta facilina, sin grandes repechos y sin camudar el ritmu práuticamente con munches xubíes o baxáes, ya que estes sendes tan feches sobro antiguos ferrocarriles, lo que-yos da unos desniveles poco pronunciaos, aún así, munchos kms picando p'arriba faese durín.

Esta ruta ta compuesta por tres sendes verdes: La senda verde d'Uviéu (Parque d'Iviernu a Fuxo), sende verde Fuxo - Tuñón y la pernomada Senda del Osu. Como véis pongo'l track enteru y amás en tres partes por si nun la queréis facer entera, ya qu'al final son kms abondo.

Track Primer senda: Senda verde Parque d'Iviernu (Uviéu) - Fuxo (Uviéu) (7,6 km)



Mapa y vista aérea de la senda verde d'Uviéu

Esta primer senda sal del parque d'Iviernu d'Uviéu y va tol camín en baxada hasta la estación de Feve de Fuxo nel conceyu d'Uviéu. Ye un tramu, con muncha xente corriendo o en bici, así que ye un tramu pa dir sélemente caleciendo les pates. En sentíu contrariu, pica con cierta dureza p'arriba, lo cual dempúes de 80 kms y vientu a la escontra, fízoseme llargu pa tan solo ser 7 kms y mediu.

Track Segunda senda: Senda verde Fuxo (Uviéu) - Tuñón (Uviéu) (13,4 km)



Mapa y vista aérea de la senda verde ente Fuxo y Tuñón

Esta ye la senda más irregular de toes, como se pue ver nos mapes, ya que casi tol tiempu tamos travesando'l ríu y siguiéndolu unes vegaes por una ribera y otres pela otra, teniendo que pasar pontes y teniendo más irregularidaes del terrén, con dalgún qu'otru repechu tanto nun sentíu como nel otru. Tamién, tar na redolada del pueblu de Trubia, danos la inconveniencia de compartir vía con coches, y la facilidá de pérdese tamién a la gueta de la senda.

Aparte de ser una zona bastante guapa, pola cercanía del ríu, nel pasu d'esta senda, llamóme l'atención muncho'l Castillu de les Caldes, y la ponte colgante pola que pásase unos cientos de metros enantes.

Track Tercera senda: Senda del Osu (Uviéu - Santu Adrianu - Proaza - Teberga) (21,7 km)



Mapa y vista aérea de la Senda del Osu

Poco hai que dicir d'esta senda o nada inclusu. Ye un de les sendes más visitaes n'Asturies y que más tránsitu de xente tien. Si tuviera que dicir dalgo, ye que si préstate'l senderismu ya inclusu xubes dalguna montaña, ..., nun la faigas, jeje. Ye lo más domingueru que te pues echar a la tiesta. Y siendo sinceros, si la quies facer, fa-yla un día pola selmana y en bici, que faese menos pesada.

Téunicamente, tien dalguna vista prestosa, sobretoo arribando ya a Teberga, ya que ye la parte onde más s'arrequexa'l camín pente les montañes. Dicir que sal de la llende del conceyu d'Uviéu, col de Santu Adrianu, pa postrermente travesar Proaza y finar nel prestósu conceyu de Teberga, onde hai escuela d'escalada.

A la escontra de la primer senda, nesta siempre xubimos con un desnivel bien continuu, poro nótase nes pates cuando tamos llegando a la fin n'Entragu. En sentíu contrariu, ye onde verdaderamente, vemos tolo qu'ascendimos ya que la baxada nos planta en Trubia en hora y media, ensín facer un esfuerzu escesivu.

De tolo qu'arrodia a esta senda, val más nun falar, ya que representa tolo qu'odio d'Asturies, d'esa Asturies, que mos quieren vender el gobiernu astur. Esto ye lo que quier vender Tini y la puta FSA (Federación $ocialista anti-asturiana). Namás que vi, dominguerismu a la másima potencia, xente a esgaya, con árees recreatives, piscines, chigres, negocios d'alquiler de bicis, y too alrodiu d'unes osines, que l'únicu que ficieron ye ñacer ensín ma, ya qu'un putu furtivu asesinóla.

A partir d'ehí, que facer pa continuar cola pantomima, pues montálas, pa que siga la pita los güevos d'oru. A ver si van morrer, y queda esa senda ensín osos, ensín turistes foriatos que miren pa elles nesi reductu de semi-llibertá nel que tan metíes. Darréu que monte'l tal Furacu a les oses, ya habrá continuidá pal negociu, y llueu seré yo'l raru, al pensar qu'un animal nunca debe ser fonte de riqueza nin de turisteo.

En fin, FREEDOM FOR PACA Y TOLA, agora más que nunca.